Μπέτυ Αρβανίτη: «Δεν μπορείς να παίξεις τον Ληρ αν δεν έχεις έστω λίγο μυρίσει τι σημαίνει γηρατειά» (vid)

Για την αγάπη της για το κολύμπι μίλησε η δημοφιλής ηθοποιός στην κάμερα της εκπομπής «Πρωίαν σε Είδον». «Όταν ήμουν μικρή ασχολήθηκα με τον αθλητισμό και κυρίως με το κολύμπι. Μέχρι που κατάφερα σε μικρή ηλικία να κερδίσω τους Πανελλήνιους αγώνες, να κάνω ένα ρεκόρ… θέλω να πω πως έγινα και αθλήτρια καλή. Από τότε η αγάπη μου για τη θάλασσα είναι ατελείωτη. Αισθάνομαι πλήρης και ευτυχής όταν είμαι στη θάλασσα και κολυμπάω». 

«Κάποτε ενώ κολυμπούσα είχα φύγει μακριά, είχα χαθεί πια και δεν ήξερα πώς να γυρίσω. Κόντευα να κάνω τον γύρο του νησιού, σε βαθμό που ο άντρας μου ανησύχησε τόσο που κάλεσε το λιμενικό για να με ψάξει», θυμήθηκε ένα τραυματικό περιστατικό που έχει ζήσει στη θάλασσα.

«Κάποια στιγμή άρχισα να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου, την εικόνα μου κι αυτό γιατί έμπαινα στο όνειρο κάποιου άλλου. Εκεί είχα την τύχη να γνωρίσω τον άντρα μου και έτσι δημιουργήθηκε το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας. Το να ξεκινήσει βέβαια αυτό το θέατρο με Φασμπίντερ και σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη ήταν ένα πολύ μεγάλο ρίσκο και πολύ σοκαριστικό για τους γύρω μου. Κάποιος φίλος μού είπε τότε ‘αν το κάνεις αυτό εγώ θα σου φέρω βόμβα’. Αλλά ευτυχώς δεν μου έβαλε», αστειεύτηκε. «Και κάπως έτσι το θέατρο αυτό μπόρεσε να σταθεί στα πόδια του, να ξεκινήσει και να κάνει μια διαδρομή που νομίζω σε έναν μεγάλο βαθμό δικαίωσε την ύπαρξή του». 

«Κάποια στιγμή ο Στάθης ο Λιβαθινός μου πρότεινε ν΄ανεβάσουμε τη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη. Εγώ ομολογώ πώς δεν καταλάβαινα πώς θα μπορούσα να την προσεγγίσω γιατί ουσιαστικά είμαι αστή. Δεν έχω καν χωριό. Δεν ήξερα τι είναι η καυκαλήθρα, τα μυρώνια, όλα αυτά τα πράγματα. Λέω πώς είναι δυνατόν να προσεγγίσω αυτόν τον καταπληκτικό ρόλο; Και ουσιαστικά, με όχημα τη γλώσσα του Παπαδιαμάντη, κάτι έγινε και λειτούργησε κυτταρικά, πυρηνικά αυτός ο ρόλος. Ήταν κάτι πάρα πολύ παράξενο και πολύ σπουδαίο αυτό που μου συνέβη. Είχα ένα πραγματικό ξάφνιασμα από τον εαυτό μου». 

«Ένιωσα ότι είχα μαζέψει αρκετά υλικά και όπλα και είπα να το τολμήσω, να το ρισκάρω, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος ρόλος από τον Ληρ. Είναι συγκλονιστικός ρόλος, είναι όλη η διαδρομή του ανθρώπου. Υπήρχε και η δυνατότητα λόγω ηλικίας γιατί δεν πιστεύω ότι μπορείς να παίξεις τον Ληρ αν δεν έχεις έστω λίγο μυρίσει τι σημαίνει γηρατειά και θάνατος. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις αγγίξει αυτή την πλευρά για να τον προσεγγίσεις. Τα γηρατειά, όπως και τα μωρά, δεν καθορίζονται από το φύλο. Μόνο τα νιάτα. Θα μπορούσα και ως γυναίκα ν΄αντιμετωπίσω τον ρόλο».