Ο Τάσος Χαλκιάς πρωταγωνιστεί αυτή την περίοδο στο δημοφιλές αριστούργημα του Βίκτωρος Ουγκό, «Οι Άθλιοι», το οποίο ζωντανεύει στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», σε διασκευή-σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, και μίλησε γι’ αυτό στην κάμερα της εκπομπής «Πάμε Δανάη». «Είναι μια συναρπαστική παράσταση κατά την άποψή μου. Αγγίζει όλες τις ηλικίες με τα μηνύματα που κουβαλάει αλλά και το θέαμα που παρουσιάζει».
Ο ίδιος, μάλιστα, ήταν ο πρώτος που είχε ανεβάσει στο θέατρο το αγαπημένο αυτό έργο του Ουγκό πριν από 29 χρόνια. «Εκείνη την εποχή αισθανόμουν ιδιαίτερα περήφανος γι’ αυτό μου το εγχείρημα. Ήταν μια παράσταση που είχα δει δύο χρόνια πριν στο Λονδίνο».
Τα λεφτά και η υποκριτική«Τα λεφτά παίζουν ρόλο για τον οποιοδήποτε εργαζόμενο. Κι εγώ εργαζόμενος είμαι», είπε ενώ αποκάλυψε πως δεν έβγαλε ποτέ λεφτά ως παραγωγός στο θέατρο. «Κυρίως έχασα λεφτά και τις δύο φορές που έκανα παραγωγή. Δεν έχουμε καμία σχέση οι καλλιτέχνες με την παραγωγή. Η παραγωγή είναι ζήτημα εμπορικό και γι΄αυτό ήμουν αποτυχημένος παραγωγός και τις δύο φορές».
«Οι ηθοποιοί είναι πάμφτωχοι. Μπορεί να υπάρχουν δέκα που ξεχώρισαν και να πήραν κάποια λεφτά σε σχέση με το τι παίρνουν συνήθως κάποιοι άλλοι, αλλά αυτοί οι δέκα δεν κάνουν ένα σινάφι πλούσιο. Όχι δεν παίρνουμε οι ηθοποιοί πολλά λεφτά και δεν πήραμε ανάλογα με αυτό που προσφέρουμε».
«Η πορεία του θεάτρου είναι περίεργη, παίρνει σιγά σιγά κάποιες μεταθέσεις. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα μετά από 20-25 χρόνια – και μπορεί να λέω και πολλά – δεν νομίζω πως θα θυμίζει κάτι από το θέατρο σήμερα», είπε ενώ σχολίασε το «βασίλειο του σκηνοθέτη» στο θέατρο, χαρακτηρίζοντάς το ως «υπερβολή να υπάρχει». «Το θέατρο είναι υπόθεση του ηθοποιού».
«Τα παιδιά από τα reality δεν μπαίνουν στην υποκριτική. Μπαίνουν ως μια τηλεοπτική παρουσία. Δεν είναι υποκριτική αυτό. Κανένας από αυτά τα παιδιά δεν μπορεί να επηρεάσει τίποτα», σχολίασε χαρακτηριστικά για το φαινόμενο αυτό.
«Δεν είμαι οπαδός της λέξης ‘καριέρα’. Θεωρώ πως είναι μια μεγαλεπήβολη λεξούλα, δεν κάνει να τη λέμε γιατί είμαστε μια πάρα πολύ μικρή αγορά μόλις 6.5 εκατομμυρίων ανθρώπων, κι αν είναι τόσοι και οι θεατρόφιλοι πρέπει να είμαστε πανευτυχείς. Αλλά νομίζω είναι πολύ λιγότεροι. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να μιλάμε για καριέρα».
«Η αλαζονεία των ανθρώπων που διοικούν και κατ’ επέκταση που νομοθετούν είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ελληνική κοινωνία σήμερα. Οι άνθρωποι που ξεφεύγουν από το μέτρο. Τα τελευταία 40 χρόνια τα σχολεία μας παράγουν νωχελικούς, οκνηρούς ανθρώπους», σχολίασε για την ελληνική κοινωνία σήμερα.
