Arte Povera: Και το αδύνατο μετακινήθηκε!

Όλα ξεκινάνε από μια «τρελή» ιδέα και όλα προχωράνε στους δρόμους που φτιάχνουμε. Το αδύνατο είναι αμετακίνητο, βουνό πανύψηλο, πεδίο μάχης και σίγουρων ηττών. Το δυνατό όμως είναι σαν τον αέρα που βρίσκεται παντού και δεν γνωρίζει από κορυφές και όρια. Η επίμονη σκέψη είναι το αόρατο χέρι που όλα τα κινεί και όλα τα συγκινεί. Θα μας λατρέψει ο δρόμος, τα πνευστά, τα έγχορδα και οι φωνές και τα μάτια συγκρατούν αυτά που λέγονται στο μυαλό. Κάποιος ανάβει τσιγάρο, κάποιος στρίβει γάρο και κάποιος ξοδεύει λίγα G από τη ζωή του. Το βλέμμα πατά στους ανοιχτούς και σκεπασμένους κρατήρες της ασφάλτου και τα air max βγάζουν φτερά και τα πόδια μιλιά. Πρώτο σύννεφο καπνού και να οι αιώνιες νότες. Και μετά λίγες λέξεις, το δώρο της ευγένειας και της «συνομιλίας» με το ανθρώπινο φύσημα. Οι οδηγίες και η ευλογία του δοξαριού ακολουθούν και οι φωνές που πετούν ενώνουν τις γραμμές, τις μπάρες, τους τιτάνες και τα μαγεμένα κέρματα. Δεύτερο τσιγάρο, δεύτερο κόψιμο, χώρισμα, ζύγισμα, μοίρασμα. Μετά θα μας λατρέψει η εικόνα και… Η φράση μένει στον αέρα και πανιά απλώνονται σε σκοτεινές αίθουσες, σε βράχους, σε ανθρώπους με πάθος. Το δεύτερο σύννεφο καπνού κρατά την έμπνευση και την επιθυμία. Και ο δημιουργός, ο εμπνευστής, φτιάχνει το πιάνο, τη γέφυρα και δίνει γενναιόδωρα τη «Φτωχή Τέχνη» εκεί που πρέπει, στο κοινό. Το live του «Arte Povera» στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού ήταν εμπειρία βγαλμένη από στόματα ανυποχώρητων καρδιών, ήταν η δικαίωση του Beats Pliz, του Φώτη Γεωργιάδη.

Το πρώτο ραπ συμφωνικό άλμπουμ απέκτησε σάρκα, οστά, καρδιά και μια διαολεμένη ψυχή που τίποτα δεν την κρατά. Η συναυλία για την παρουσίαση του δίσκου κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη. Το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού γέμισε ασφυκτικά και οι προσδοκίες επιβεβαιώθηκαν. Όλοι ήταν εκεί! Αλλά πριν τα ονόματα, αστραπιαία περιγραφή του τι προηγήθηκε του live. Ο φιδογυριστός δρόμος που διατρέχει το σώμα του λόφου γέμισε κόσμο και αυτοκίνητα. Μέσα από τα χωμάτινα σοκάκια και το οξυγόνο των δέντρων έβγαιναν άνθρωποι -κυρίως νέοι- που τον συναυλιακό χώρο αναζητούσαν. Και αρκετά μακριά από την είσοδο, το… σώμα του φιδιού! Αργόσυρτα, αλλά με υπομονή και λαχτάρα, αυτό το ομοιογενές πλάσμα εισχώρησε εκεί που θα ξέσπαγαν οι φωνές, οι νότες, τα συναισθήματα.

Διαβάστε περισσότερα στο Gazzetta