Ο Δημήτρης Καραντζάς συνεχίζει με Τσέχωφ στο Προσκήνιο
Μετά το επιτυχημένο ανέβασμα του “Θείου Βάνια”, ο Δημήτρης Καραντζάς επιστρέφει στον Άντον Τσέχωφ σκηνοθετώντας τον “Γλάρο” που θ’ ανέβει στο Προσκήνιο από τον Δεκέμβριο 2023.
Η θεατρική σεζόν για το Θέατρο Προσκήνιο θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο με το έργο “Ποιος σκότωσε τον Πατέρα μου” του Εντουάρ Λουί από την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων. Μια παράσταση σκηνοθετημένη από τον Χρήστο Θεοδωρίδη και την χορογράφο Ξένια Θεμελή, που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση όταν παρουσιάστηκε στο ΠΛΥΦΑ.
Πρόκειται για μια σκηνική αφήγηση του αυτοβιογραφικού έργου του συγγραφέα, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Κισσανδράκη και Ντένη Μακρή. Πέρα από μια προσωπική εξομολόγηση του συγγραφέα προς τον πατέρα του, το έργο του σημαντικού Εντουάρ Λουί, αποτελεί μια προσπάθεια κατανόησης των κοινωνικών παραγόντων και πολιτικών αποφάσεων που διαμορφώνουν και αλλάζουν τις ζωές των ανθρώπων εκείνων, για τους οποίους “ορισμένες ζωές, ορισμένες εμπειρίες, ορισμένα όνειρα” είναι απροσπέλαστα.
Ο Γλάρος “πετάει” σε όλους τους χώρους του θεάτρου
Το έργο του Τσέχοφ θα κάνει πρεμιέρα τον Δεκέμβριο, σαν μια αναρώτηση γύρω από τη θεατρική λειτουργία, την αναπαράσταση και τις μεθόδους της. Ο χορός των ανθρώπων του Τσέχωφ, γύρω από μια λίμνη, αναρωτιέται για την τέχνη, το μέλλον, αναπολεί τους ματαιωμένους έρωτες και συνθέτει μια κραυγή του ανθρώπου για ζωή, λίγο πριν βουλιάξει.
Με παλιούς γνώριμους από την περσινή ενασχόληση με τον Τσέχωφ (Θεοδώρα Τζήμου, Μανώλης Μαυροματάκης, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Μαρία Φιλίνη – σε μετάφραση της Ξένιας Καλογεροπούλου) και νέους προσκεκλημένους (Αινείας Τσαμάτης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Δρόσος Σκώτης, Γιώργος Ζυγούρης, Νατάσα Εξηνταβελώνη), η έρευνα γύρω από το έργο του μεγάλου Ρώσου δραματουργού συνεχίζεται.
Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει όλο το έργο σαν μια παράσταση του Τρέπλιεφ, ανοίγει τη σκηνική δράση σε όλους τους χώρους του θεάτρου και αναρωτιέται, σε ένα νεκροταφείο θεάτρου πώς και αν θα γεννηθεί ένα “νέο” θέατρο.
Όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Καραντζάς: “Παρόλο που τα δύο έργα του φετινού ρεπερτορίου μοιάζουν ανοίκεια δραματουργικά, έχουν πολλά κοινά στην ουσία τους καθώς και οι δύο παραστάσεις διερευνούν τα όρια της σκηνικής πράξης, ψάχνουν νέες μορφές και λειτουργούν σαν ένα πείραμα γύρω από την θεατρική τέχνη και τις φόρμες της.
Και τα δύο αυτά έργα (το ένα γραμμένο στη Γαλλία του 2018 από τον Εντουάρ Λουί, το άλλο στη Ρωσία του 1895 από τον Άντον Τσέχωφ) αποτελούν ενός είδους συναγερμού για την ανθρωπότητα που βουλιάζει. Και οι δύο συγγραφείς θέτουν στο επίκεντρο τους τον άνθρωπο, που προσπαθεί να βρει πώς εντάσσεται σε μια κοινωνία εχθρική και βαλτωμένη στο παρελθόν, σε μια κοινωνία με πολιτικές που σκοτώνουν τη ζωή.”
