Οι ταινίες της εβδομάδας: Η συναισθηματική δοκιμασία του «Πατέρα»

Ίσως η καλύτερη δημιουργία που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια πάνω στο θέμα της άνοιας και της απώλειας της μνήμης είναι ο συγκινητικός «Πατέρας» του Φλοριάν Ζελέρ, με το σενάριο να αποτελεί μεταφορά ενός δικού του θεατρικού έργου. Στο υποψήφιο για 6 όσκαρ φιλμ ο Άντονι Χόπκινς υποδύεται συνταρακτικά τον υπερήλικα που χάνει σταδιακά την μνήμη του κι η ανήμπορη κόρη του, την οποία υποδύεται η εξαίρετη Όλιβερ Κόλμαν, να μην μπορεί να αποφασίσει ποια είναι η καλύτερη λύση για εκείνον. Σπουδαίο και το μοντάζ του δικού μας Γιώργου Λαμπρινού που πετυχαίνει ένα μικρό άθλο, μεταμορφώνοντας το κλειστό οικογενειακό δράμα σε ένα ανυπέρβλητο ψυχολογικό θρίλερ.
Κριτική και αίθουσες προβολής

Υποχρεωτικά όλες οι υπόλοιπες νέες και παλιές ταινίες ωχριούν μπροστά στο συγκλονιστικό αυτό φιλμ. Η μαρβελική «Black widow» ποντάρει στη θανατηφόρα γοητεία της Σκάρλετ Τζοχάνσον.
Κριτική και αίθουσες προβολής

Το animation της βδομάδας «Ονειρομπελάδες» έρχεται από τον ευρωπαϊκό βορρά και τη Δανία.
Κριτική και αίθουσες προβολής

Το υβριδικό ντοκιμαντέρ «Νίκος Καρούζος, ο δρόμος για το έαρ» του Γιάννη Καρπούζη είναι ένα εμπνευσμένο πορτρέτο με λυρικές, πειραματικές εικόνες που δένουν υποδειγματικά με τους στίχους του νεωτεριστή, παραγνωρισμένου ποιητή της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.
Κριτική και αίθουσες προβολής

Στις επανεκδόσεις η σταθερή αξία του Μπέργκμαν εγγυάται την διαχρονική γοητεία ενός εξαίσιου ψυχοδράματος όπως το «Κραυγές και ψίθυροι» κάτι που σε μεγάλο βαθμό ισχύει και με τον Χίτσκοκ και την τελευταία δημιουργία της βρετανικής περιόδου του με τίτλο «Η ταβέρνα της Τζαμάικα».

Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» του Αλέν Ρενέ, που πίσω από τον σουρεαλιστικό ρομαντισμό της κρύβει μια ψυχρή και επιτηδευμένη, κατά την προσωπική μας γνώμη, ματιά που σβήνει κάτω από το χαοτικό σενάριο.