H έκθεση «The end. After Before» του εικαστικού Θάνου Κυριακίδη/Blind Adam επρόκειτο να “ανοίξει” για το κοινό την Κυριακή 30 Μαΐου στην Κατακόμβη, στη Ρωσική Εκκλησία στην οδό Φιλελλήνων, σε επιμέλεια Μαρίας Μαραγκού με την υποστήριξη του Oργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.
Λίγο πριν τα εγκαίνια, όμως, ιερείς από τη Ρωσική Εκκλησία αποφάσισαν να ακυρώσουν την έκθεση, καθώς έκριναν “ανίερα” τα εργα του εικαστικού. Στη σχετική ανακοίνωση διαβάζουμε: “Σας ενημερώνουμε ότι η έκθεση “The end. After Before” δεν θα διεξαχθεί κατόπιν αποφάσεως των ιερέων της Ρωσικής εκκλησίας οι οποίοι έκριναν τα έργα ανίερα. Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση”.
Με ανάρτηση της στο Facebook, η επιμελήτρια της έκθεσης Μαρία Μαραγκού, έγραψε: «Μετά το σοκ για την ακύρωση της έκθεσης The end. After Before στην κατακόμβη της Ρωσικής Εκκλησίας, νοιώθω πληρότητα και ευτυχία που πέρασα και περνώ, τη ζωή μου με τη τέχνη. Το έργο τέχνης, σε μια φωτογραφία, πραγματικά διαφέρει σε σχέση με τον χώρο για τον οποίο σχεδιάστηκε όχι, ως αντικείμενο αλλά ως στοιχείο, οργανικά αναπόσπαστο. Χαίρομαι που δούλεψα με ένα καλλιτέχνη σαν τον Βlind Adam χαίρομαι για τον χώρο και τα έργα, χαίρομαι τέλος για την δύναμη που άσκησαν, τόσο δυνατή, ώστε να χαρακτηριστούν σχεδόν «σατανικά» Κατά τα άλλα, Βοήθεια μας».
Λίγα λόγια για την έκθεσηΣτο σχετικό δελτίο τύπου για την έκθεση, πριν από την ακύρωσή της, αναφερόταν ότι: “Η θεματική του καλλιτέχνη στρέφεται, ως αφήγηση, γύρω από τον άσπιλο χώρο, τον άυλο, τον χθόνιο και την αναμέτρηση των δυνάμεων που παράγει, για το καλό και το κακό. Και τα γλυπτά του, ανιχνεύουν ιδέες που εξυψώνουν τον θάνατο αλλά και το θεϊκό έγκλημα, όπως μας είναι γνωστό από τα κείμενα των επαναστατών ποιητών. Πρόκειται για την περιοχή του κακού όπου, ο θύτης και το θύμα, στην ιστορία του πολιτισμού, είναι ο άνθρωπος που επιχειρεί να φωτίσει τον χώρο του, ξορκίζοντας τον.”
“Ο ίδιος ο BLIND ADAM, αναφερόμενος στην γλυπτική του και τα σύμβολα που παράγει, μιλά για την καρδιά του δημιουργού-δολοφόνου που είναι σκληρή και τραχιά. Για την αλήθεια του θανάτου, την φθορά της ύλης και την παράδοση της στην απάθειά, καθώς και τη δύναμη της κάθαρσης που δεν έχει ελπίδα”.
Όσο για την επιλογή του χώρου, αναφερόταν ότι: «Στην Κατακόμβη, στα υπόγεια της Ρωσικής Εκκλησίας, τα έργα απέχουν από το να είναι τα συνήθη εκθέματα. Ο ρόλος τους δεν είναι εκείνος του έργου τέχνης αλλά του σπαράγματος του 21ου αιώνα που συμβιώνει, με τα πεπερασμένα, το ιερό του Λυκείου Απόλλωνα, τις πεσμένες κολώνες, με τα απομεινάρια των λουτρών, το Βυζαντινό Μνημείο του 11ου αιώνα, το οστεοφυλάκιο του Αγίου Νικοδήμου, τη μετέπειτα «Αγία Τριάδα». ‘Ένας καλά κρυμμένος – δύσκολος στην πρόσβαση του χώρος, με τα δικά του ίχνη και σπαράγματα. Ένα ψηφιδωτό που με δυσκολία φαίνεται, αλλά υπάρχει, τα οστά των πρώτοκτητόρων του 11ου αιώνα, μία παράσταση αρχαίας δεξίωσης όπου ο νεκρός αποχαιρετά τους οικείους του”.
