23ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Τα 72 ελληνικά ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν

Ο κριτικός Τέχνης Χριστόφορος Μαρίνος έγραψε για τον ζωγράφο Γιάννη Αδαμάκο: «Ποιο είναι το ουσιώδες σε μια ζωγραφική όπως αυτή του Αδαμάκου; Η αναζήτηση του κενού, η επίμονη προσπάθεια του καλλιτέχνη να απεικονίσει το κενό, αποτελεί μέρος της αβεβαιότητας για την οποία γίνεται λόγος. Το κενό εδώ είναι το ουσιώδες… Κάποια πρωϊνά σήκωνε το κεφάλι κι απ’ το πίσω παράθυρο του εργαστηρίου του, κοιτούσε την γκρίζα πόρτα του απέναντι κτιρίου και φανταζόταν τους προγόνους ζωγράφους να αιωρούνται στο φως της αυγής. “Ευχαριστώ, σας ευχαριστώ” μουρμούριζε. Τους ευγνωμονούσε όλους -όλους τους ζωγράφους που είχαν μοχθήσει για να νικηθεί ο Φόβος και η απόγνωση, για να εξεικονισθεί το κενό».

Η ταινία ερευνά τη ζωή της Άννας Κουρουπού, τρανς γυναίκας και εργάτριας του σεξ και καταγράφει μοναδικές στιγμές με τη μητέρα της. Σε ένα μπαρόκ σκηνικό, συνομιλεί με τον Γιώργο Πυρπασόπουλο για όλα όσα την καθόρισαν ως γυναίκα. Παράλληλα, μοιράζεται τις σκέψεις της με τη Νικόλ Αλεξανδροπούλου, σε μία εξομολόγηση ψυχής για το τι σημαίνει να είσαι τρανς γυναίκα στην Ελλάδα σήμερα.

Στις παραμονές της επετείου των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821, οι Σπετσιώτες συνευρίσκονται και συνομιλούν, μεταφέροντας τις εκδοχές της ιστορίας όπως αυτή έχει διασωθεί μέσα από την προφορική παράδοση, αλλά και όπως ξαναγράφεται μέσα από τη διαρκή και ενδελεχή μελέτη των τεκμηρίων. Με φόντο το νησί και τη θάλασσα, απόγονοι πρωτεργατών της Επανάστασης, προυχόντων, καραβοκύρηδων, αλλά και λαϊκών ναυμάχων, ενώνουν τις φωνές τους με τοπικούς ιστοριοδίφες, φύλακες των πολύτιμων τεκμηρίων της ιστορίας, συνεχιστές των λαϊκών
παραδόσεων και της ναυτοσύνης και απλώνουν ψηφίδα-ψηφίδα την ιστορία σαν ένα διαχρονικό σπετσιώτικο βοτσαλωτό.