Stairway to Heaven: 50 χρόνια από το πιο εμβληματικό τραγούδι των Led Zeppelin

Ήταν 5 Μαρτίου το 1971, όταν ο Τζίμι Πέιτζ ετοιμαζόταν να παίξει για πρώτη φορά το “Stairway to Heaven”, ένα νέο τότε τραγούδι των Led Zeppelin, σε μία συναυλία στο Μπέλφαστ. Τότε το κοινό περίμενε να ακούσει άλλο ένα hard rock κομμάτι, όπως το “Black Dog”, που είχαν επίσης ακούσει για πρώτη φορά, παίρνοντας μία γεύση από το τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος.

Σίγουρα δεν περίμεναν ποτέ να ακούσουν τον Πέιτζ να παίζει μεσαιωνικούς ήχους στην κιθάρα του και να τραγουδά τους πολύ ταιριαστούς στίχους του Ρόμπερτ Πλαντ: “There’s a lady who’s sure all that glitters is gold/ And she’s buying a stairway to heaven…”. Οχτώ λεπτά αργότερα το τραγούδι τελείωσε και το κοινό χειροκρότησε διστακτικά. “Είχαν βαρεθεί μέχρι δακρύων και περίμεναν να ακούσουν κάτι που ήξεραν” είχε δηλώσει για αυτή τη στιγμή ο μπασίστας Τζον Πολ Τζόουνς.

Μέχρι το τέλος του 1971, όμως, το τραγούδι θα είχε σπάσει κάθε ρεκόρ στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ είχε ήδη γίνει “κλασικό”.

Ο Πέιτζ ήταν σε διακοπές με τον Πλαντ σε ένα απομονωμένο χωριό στην Ουαλία λίγο πριν την περιοδεία των Led Zeppelin το 1970, όταν έγραψε τις πρώτες μελωδίες του τραγουδιού στην κιθάρα του. “Είχε την ιδέα να γράψει ένα επικό τραγούδι που θα αντικαθιστούσε το Dazed and Confused στις συναυλίες. Κάτι που θα εξελίσσεται αργά, ενώ ανεβαίνει το κρεσέντο, φτάνοντας στην αποθέωση. Ήταν σχεδιασμένο, δεν έγινε κατά λάθος” έχει αναφέρει ο Ζαν-Μισελ Γκισντόν, συγγραφέας του βιβλίου “Led Zeppelin: All the Songs”.

Παράλληλα, ο Πέιτζ ήθελε να διευρύνει το fan club του συγκροτήματος, που μέχρι τότε περιλάμβανε κυρίως headbangers που ήταν αγόρια. “Ο Πέιτζ προσπάθησε να δημιουργήσει ένα τραγούδι που θα άρεσε στις γυναίκες“ έχει δηλώσει ο βιογράφος του Τζίμι Πέιτζ, Κρις Σάλεβιτς.

“Είναι ένα πολύ περίπλοκο τραγούδι. Πήγαινε αντίθετα σε αυτό που υποτίθεται πως ήταν η δημοφιλής μουσική, με τον τρόπο που επιταχύνει στα δύο τρίτα του κομματιού. Ήταν διαφορετικό απ’ ότι ήξερε ο Πέιτζ, ότι δηλαδή υπήρχε μία αυστηρή μορφή και δεν μπορούσες να επιταχύνεις έτσι ένα τραγούδι. Αλλά γι’ αυτό και λειτούργησε” αναφέρει ο Σάλεβιτς.

Όσο για τους στίχους; Ο ίδιος ο Πλαντ έχει δηλώσει ότι αποτελούν μυστήριο και για εκείνον. “Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω για τι πράγμα μιλούσα” είχε πει το 2012. “Είναι κάπως καθολικοί [οι στίχοι]. Δεν βγάζουν ακριβώς νόημα, αλλά ο καθένας μπορεί να τους ερμηνεύσει όπως θέλει. Αυτός είναι ένας λόγος για τη δημοφιλία του τραγουδιού” είχε πει ο βιογράφος του Πέιτζ.

Το εξώφυλλο του τέταρτου άλμπουμ των Led Zeppelin, που περιλάμβανε το Stairway to Heaven και έγινε ανάρπαστο

Μέχρι το τέλος της χρονιάς εκείνης όμως, το “Stairway to Heaven” ήταν το πιο περιζήτητο τραγούδι στην ιστορία του αμερικανικού ραδιοφώνου, ενώ αποδείχτηκε καθοριστικό για τις τεράστιες πωλήσεις του Led Zeppelin IV (του άτιτλου τέταρτου άλμπουμ των Zeppelin), που έφτασε τα 37 εκατομμύρια δολάρια και οδήγησε το συγκρότημα στην κορυφή.

Για δεκαετίες, το τραγούδι βρισκόταν στην κορυφή των Καλύτερων Τραγουδιών, ενώ το 2000 είχε παίξει στα ραδιόφωνα 3 εκατομμύρια φορές (κάτι που άλλα τραγούδια καταφέρνουν μετά από 45 χρόνια). Ο αντίκτυπος του “Stairway” ήταν τεράστιος, όχι μόνο για τα ροκ συγκροτήματα των 70s που επηρεάστηκαν άμεσα (από τους Aerosmith μέχρι και τους Queen), αλλά και για τους σύγχρονους ροκ σταρς. Από τους Foo Fighters μέχρι και τους Metallica, όλοι έχουν επηρεαστεί σε κάποιο βαθμό από το εμβληματικό τραγούδι των Led Zeppelin.

Ήταν το τραγούδι που ενθάρρυνε την αντίληψη και τη φιλοδοξία του πρώιμου hard rock σε πιο ουσιώδη μονοπάτια. Πολλοί πειραματίζονταν με τον ροκ ήχο -πολύ πριν την εμφάνιση τους- οι Led Zeppelin όμως κατάφεραν να αλλάξουν καθοριστικά τον ήχο. Το Stairway to Heaven έγινε αμέσως το πρότυπο του πώς θα έπρεπε να είναι ένα ώριμο, διαχρονικό ροκ κομμάτι. Και φυσικά έγινε ο απόλυτος ύμνος μίας ολόκληρης γενιάς.

Πενήντα χρόνια αργότερα, όσες φορές και να το έχουμε ακούσει, δεν χάνει ποτέ τη δύναμή του να μας ανατριχιάζει και να μαγεύει. Ανήκει ίσως στα λίγα τραγούδια που είναι πραγματικά διαχρονικά, που ακούγονται φρέσκα και διαφορετικά όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Με πληροφορίες από την Independent