Πινακοθήκη Βογιατζόγλου: Πέντε νέοι εικαστικοί αναζητούν το «χαμένο κέντρο» στη Νέα Ιωνία

Πέντε νέοι έλληνες καλλιτέχνες με σημαντική διεθνή παρουσία συμμετέχουν στην έκθεση «In medio virtus», που διοργανώνεται από την Πινακοθήκη Γιώργου Ν. Βογιατζόγλου. Μια αίθουσα τέχνης εγκατεστημένη εκτός αθηναϊκού κέντρου, στη Νέα Ιωνία, με σημαντική συνεισφορά στα καλλιτεχνικά δρώμενα, η εμβέλεια της οποίας υπερβαίνει τα όρια της πάλαι ποτέ προσφυγικής συνοικίας.

Στην έκθεση συμμετέχουν με έργα τους που ανήκουν στη Συλλογή Βογιατζόγλου οι καλλιτέχνες Κωνσταντίνος Δρέγος (γ. 1977), Γιώργος Κόντης (γ. 1981), Ανδρέας Λόλης (γ. 1970), Εμμανουήλ Μπιτσάκης (γ. 1974) και Πάνος Παπαδόπουλος (γ. 1975). Την έκθεση επιμελείται ο συλλέκτης Χρίστος Χριστοφής.

Κοινό αντικείμενο και των πέντε εικαστικών είναι η προσέγγιση της έννοιας του «κέντρου», όπως άλλωστε προδιαθέτει και ο αριστοτελικός τίτλος της έκθεσης (όπως διατυπώθηκε στα λατινικά από τον Θωμά Ακινάτη) που επισημαίνει ότι η δύναμη, η αξία, βρίσκεται στο κέντρο. Ποιο είναι όμως αυτό το κέντρο; «Σε μια εποχή συνεχών ανακατατάξεων και ρευστότητας, τι θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως κέντρο;» αναρωτιέται στο κείμενό του που συνοδεύει τον κατάλογο ο συγγραφέας και τεχνοκριτικός Θάνος Σταθόπουλος.

Η ίδια αγωνιώδης αναζήτηση του χαμένου κέντρου, η αγωνία για την έκφραση, διατρέχει τη δουλειά και των πέντε εικαστικών, που «χρησιμοποιώντας διαφορετικές τεχνικές και έχοντας διαφορετικό τρόπο προσέγγισης των υλικών τους, οικοδομούν πρωτίστως συμβάντα. Ίχνη ενός κόσμου παράλογου, παράδοξες συναρτήσεις, εγγραφές, πράξεις, αναγωγές, χειρονομίες, σημεία συγκλίνουν στην αποτύπωση της εικόνας ως γεγονότος. Το συμβάν είναι γλώσσα», συνεχίζει ο Θάνος Σταθόπουλος.

Ως συμβάντα αντιλαμβάνεται τις ζωγραφικές αποτυπώσεις του στον καμβά και ο Κωνσταντίνος Δρέγος, όπου λαμβάνουν χώρα μέσα από την τεχνική του κολλάζ πλήθος ετερόκλητων στοιχείων, σ’ ένα συγκερασμό της πραγματικότητας με τον διχασμό της.

Κωνσταντίνος Δρέγος

Ο Γιώργος Κόντης επαναπροσδιορίζει τη ζωγραφική εικόνα. Οι αφηρημένες συνθέσεις του, είτε μονοχρωματικές (κάρβουνο) είτε χρωματικές (λάδι), επαναφέρουν το ερώτημα του τι μπορεί να σημαίνουν η ζωγραφική εικόνα και πράξη σε σχέση με το παρελθόν.

Τη μνημειακή διάσταση (με την έννοια και τους τρόπους της κλασικής γλυπτικής) ευτελών αντικειμένων της καθημερινότητας επιχειρεί ο Ανδρέας Λόλης. Τα γλυπτά του, σακούλες και κούτες από μάρμαρο, αναδεικνύουν την κρυμμένη ή περιφρονημένη αλήθεια των καθημερινών αντικειμένων.

Ανδρέας Λόλης

Η παράδοξη και λοξή εικονοποιία του Εμμανουήλ Μπιτσάκη, εμμένοντας στην εξαντλητική χειρονομία της σχεδιαστικής λεπτομέρειας, ανατέμνει έναν παράλογο κόσμο αντιθέσεων, συνυπάρξεων, συναρμογής, και αναπάντεχων συμβάντων.

Εμμανουήλ Μπιτσάκης

Ο Πάνος Παπαδόπουλος δουλεύοντας με μαρκαδόρους, μελάνι και λάδι μετατρέπει τα σχέδιά του σε ζωγραφική, τοποθετώντας σε άδειους χώρους αντικείμενα ως γλωσσικά ισοδύναμα. Μέσα από την αφαίρεση και την εννοιολογία εισέρχεται στην απουσία των εσωτερικών χώρων.

Πάνος Παπαδόπουλος

Η έκθεση «In medio virtus» εγκαινιάζεται τη Δευτέρα 4 Νοεμβρίου, στις 20.00, ενώ ξεναγήσεις θα πραγματοποιηθούν τα Σάββατα 9 και 23/11 και 14/12 στις 12.30.