MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΚΥΡΙΑΚΗ
08
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
  • ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ
    STATUS UPDATE

    Κώστας Νικούλι, ηθοποιός

    Απόφοιτος της δραματικής σχολής Δήλος. Εκανε το ντεμπούτο του στην βραβευμένη «Ξενία» του Πάνου Κούτρα. Θέλει να παίζει στο θέατρο μέχρι να μη μπορεί άλλο.

    Στέλλα Χαραμή

    Ανέκαθεν ήμουν ανήσυχος.

    Χαρακτηριστικά θυμάμαι τον εαυτό μου, σε ηλικία οκτώ χρόνων, να σηκώνω ψηλά το κεφάλι μου προς τον ουρανό και να αναρωτιέμαι «τι είναι ο κόσμος; πώς φτιάχτηκε; πώς εγώ ζω αυτή τη στιγμή;». Πάντα, όμως, με την αθωότητα ενός οκτάχρονου παιδιού. Μέχρι που πήρα μέρος στη θεατρική ομάδα του Λυκείου και έμαθα ότι μπορώ να διοχετεύσω όλη αυτή την ανησυχία στο θέατρο και να την μετονομάσω σε καλλιτεχνική.

    Πάντα είχα μια έφεση στα Γράμματα.

    Μου άρεσαν μαθήματα όπως τα αρχαία, η λογοτεχνία και η έκθεση. Αυτό θα ήθελα να γίνω ήταν φιλόλογος.

    Θεωρώ πως όσα με έχουν καθορίσει αναφορικά με τον ηθοποιό που είμαι σήμερα, είναι η κάθε μέρα ξεχωριστά, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες.

    Η συνδιαλλαγή μου με κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, από τους συνεργάτες μέχρι έναν άνθρωπο που θα δω στον δρόμο. Από την καθημερινότητα μου που είναι πιο μεγάλη από εμάς και που ο καθένας προσπαθεί να επιβιώσει μέχρι να έρθει η επόμενη μέρα. Αυτό πιστεύω πως μας καθορίζει ανεξάρτητα το επάγγελμα που κάνει ο καθένας μας.

    Νομίζω πως μου έκανε καλό ότι από νωρίς είχα αποφασίσει με τι θέλω να ασχοληθώ.

    Η διαρκής ενασχόληση με το κάθε τι σε κάνει να εξελίσσεσαι, πόσω μάλλον όταν έχεις πάρει τις αποφάσεις σου εγκαίρως. Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα να δουλεύω από την εφηβεία μου, δίπλα σε πολύ άξιους συνεργάτες και πήρα από την αρχή πολύ καλές βάσεις.

    Χάνω την εφηβεία μου καθημερινά.

    Όσο μεγαλώνω και όσο βομβαρδίζομαι από πληροφορίες που πρέπει να ξέρει ένας ενήλικας. Η Τέχνη αντιθέτως μιλά για ιδανικά και ένα από αυτά τα ιδανικά είναι μπορείς να κρατάς την αθωότητα και την ευαισθησία σου στις αλλαγές που συμβαίνουν καθημερινά.

    Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα επειδή οι γονείς μου αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν από την Αλβανία.

    Η γλώσσα μου είναι τα ελληνικά αλλά για πάντα θα είμαι περήφανος για τον τόπο που γεννήθηκαν οι γονείς μου – αφού αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολο είναι να φεύγεις από το σπίτι σου. Είμαι Έλληνας αλλά είμαι και Αλβανός και το θεωρώ κέρδος. Έτυχε να γεννηθώ στην Ελλάδα όπως θα τύχαινε να γεννηθώ σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Αυτό που ονειρεύομαι είναι να συνεχίσω να ζω στην Ελλάδα και να μην αναγκαστώ να μεταναστεύσω.

    Μια από τις αρετές του θεάτρου είναι να λειτουργεί σαν καταφύγιο για όποιον θέλει να εκφραστεί.

    Προσωπικά δεν με εμπόδισε πότε η αλβανική μου καταγωγή. Αντίθετα, θα έλεγα πως λειτούργησε ως καταλύτης στην πρώτη μου επαγγελματική δουλειά.

    Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που δεν βίωσα τόσο ακραία περιστατικά ρατσισμού ώστε να με στιγματίσουν.

    Όσα κρούσματα είχα στο σχολείο με έμαθαν να υπερασπίζομαι τον τόπο καταγωγής μου και να μην νιώθω μειονεκτικά. Στη τωρινή ζωή μου λειτουργούν ως εμπειρίες για την μελέτη και την κατανόηση του προβλήματος.

    Θα είχα ασχοληθεί με το θέατρο, ακόμα κι αν δεν είχε μπει στο δρόμο μου ο Πάνος Κούτρας.

    Είχα ήδη αποφασίσει ότι θα γίνω ηθοποιός. Είχα μόλις ξεκινήσει την προετοιμασία μου ώστε να μπω σε δραματική σχολή όταν είδα την αγγελία όπου ζητούσαν παιδιά αλβανικής καταγωγής με γνώση ελληνικής γλώσσας. Άλλωστε, ένας παράγοντας βάσει του οποίου με επέλεξε ο Πάνος ήταν ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός.

    Αυτά που εξαργύρωσα μετά την «Xenia» ήταν όλες οι εμπειρίες που πήρα χάρη στη συμμετοχή μου.

    Το γύρισμα, η επαγγελματική αντιμετώπιση μέχρι και το φεστιβάλ των Καννών. Με βοήθησε αρχικά να έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό μου και να ψάχνω πάντα το καλύτερο. Σίγουρα το αποτέλεσμα της ταινίας ήταν αρκετό ώστε να το εκτιμήσουν και άνθρωποι με τους οποίους αργότερα συνεργαστήκαμε.

    Έχω καταλήξει ότι θέλω να κάνω αυτή δουλειά μέχρι να μην μπορώ πια.

    Μ’ αρέσει να πειραματίζομαι αλλά από την άποψη της μελέτης, με το να βρίσκω νέους τρόπους επικοινωνίας και ν’ ανακαλύπτω διαφορετικές ποιότητες.

    «Η μνήμη ενός μικρού παιδιού» είναι ένα έργο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.

    Κι αυτό με γοητεύει. Με ιντριγκάρει πολύ η μελέτη του Άρη Ασπρούλη πάνω στην οικογένεια Ροδοκανάκη, τον θάνατο του Περικλή Γιαννόπουλου και σε συνδυασμό με την δραματουργική παρέμβαση της Ιόλης Ανδρεάδη κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα αστυνομικό θρίλερ, με σασπένς, ρομαντισμό που μας αφορά όλους.

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΣτη μνήμη ενός μικρού παιδιού, στο Άσυλο Ανιάτων12.09.2018

    Το Άσυλο Ανιάτων για μένα λειτούργησε, από τη πρώτη στιγμή, ως ένας χώρος έμπνευσης και μου τροφοδοτούσε τη φαντασία.

    Ο χώρος σε συνδυασμό με το κείμενο μ’ έκαναν να βρεθώ μπροστά στα γεγονότα που εξελίχθηκαν τότε.

    Όπως έλεγε και ο ποιητής Γιαννόπουλος «δύο πράγματα ωραία έχει ο κόσμος, τον έρωτα και τον θάνατο».

    Ο Περικλής Γιαννόπουλος πεθαίνει από ανεκπλήρωτο έρωτα, δεν καταλαβαίνει τη ζωή αν δεν είναι με την αγαπημένη του. Ως υπέρμαχος του ρομαντισμού επιλέγει τον θάνατο ως ένδειξη ολοκλήρωσης. Στην γενιά μας είναι λίγο δύσκολο να κατανοήσουμε τέτοιες ενέργειες, αλλά ας μην φτάνουμε μέχρι τον θάνατο για να αντιληφθούμε την έννοια του θανάτου.

    Ένας ποιητής που μου έχει μείνει χαραγμένος είναι ο Ρώμος Φιλύρας και το ποίημα «Ειδύλλιο».

    Ακόμα μου αρέσει πολύ ο Γιώργος Σεφέρης, ο Κ. Π. Καβάφης και ο Οδυσσέας Ελύτης.

    ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

    Ο Κώστας Νικούλι παίζει στην παράσταση «Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού» της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη, που παρουσιάζεται έως τις 31 Μαϊου στον Προαύλιο Χώρο του Ασύλου Ανιάτων, Αγίας Ζώνης 39, Κυψέλη. (τηλεφωνικές κρατήσεις: 6946349344)

    Παραστάσεις: κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Πέμπτη & Παρασκευή στις 20.30 και κάθε Σάββατο στις 18.30 & στις 20.30

    Διάρκεια παράστασης 85 λεπτά / Εισιτήρια: 13 ευρώ γενική είσοδος / 10 ευρώ μειωμένο

     

    Περισσότερα από Πρόσωπα