Status Update: Αγγελική Ξυνού, ζωγράφος

Γεννήθηκα στην Αθήνα, έζησα στην ελληνική επαρχία λόγω της δουλειάς του πατέρα μου μέχρι τα έντεκα, οπότε και εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς στην Αθήνα. Στη συνέχεια εγώ έφυγα στη Θεσσαλονίκη για σπουδές και νομίζω ότι «μεγάλωσα» σε σημαντικό βαθμό και στο Βορρά. Έχω εξαιρετικά καλή μνήμη κι έτσι μου είναι δύσκολο να απομονώσω μόνο ένα περιστατικό σαν την πιο έντονη ανάμνηση. Ίσως η φιγούρα του παππού μου, που ήταν ευγενής, πειραχτήρι και πολύ όμορφος.

Το να μιλήσω για τη δουλειά μου δεν μου είναι πολύ εύκολο. Λέω ότι ζωγραφίζω, αλλά δεν μου είναι εύκολο σε μια συζήτηση να περιγράψω τι ή πώς. Επίσης, δεν νιώθω καλλιτέχνης, αλλά ζωγράφος, όρος που εμπεριέχει και την ιδιότητα του χειρώνακτα. Αν μιλήσουμε όμως πιο ειδικά, για τις σπουδές, η ίδια νιώθω σαν ζωγράφος με σπουδές θεάτρου. Οι θεατρικές σπουδές καθόρισαν σε σημαντικό βαθμό τη ζωγραφική μου.

Δεν θυμάμαι μέρα απ΄την παιδική μου ηλικία που να μην ζωγράφισα. Η ζωγραφική ήταν συνυφασμένη με το παιχνίδι, με τον ελεύθερο χρόνο, με τα πάντα. Η πρώτη θεατρική παράσταση που είδα σαν παιδί, ή τέλος πάντων η πρώτη που θυμάμαι, ήταν ο Οδυσσεβάχ. Επειδή ζωγραφίζοντας έφτιαχνα ιστορίες, μου φάνηκε καταπληκτικό ότι κάπου εκεί έξω υπήρχαν κι άλλοι, σοβαροί και μεγάλοι όμως, που έκαναν το ίδιο, και μάλιστα σαν δουλειά. Ακόμη βλέπω στο Πόρτα τις παραστάσεις για παιδιά και νέους, νομίζω δεν έχω χάσει ούτε μία. Τώρα που το σκέφτομαι, είδα θεατρική παράσταση πριν δω έκθεση ζωγραφικής.

Τροποποιώντας μια φράση απ’ το κείμενο που συνοδεύει τον κατάλογο της δεύτερης έκθεσης (και το οποίο προέκυψε από μια συζήτηση του συγγραφέα Γιώργου Παναγιωτάκη με τον επιμελητή εκθέσεων Θεόφιλο Τραμπούλη για τα έργα), θα έλεγα ότι και στις δύο τέχνες, η ύλη και τα σύμβολα του έργου, αναπαράγουν ακριβώς την πλάνη του θεάτρου-και της ζωγραφικής, όπου ό,τι φαίνεται γεμάτο ζωή και αναμνήσεις δεν είναι παρά μια δισδιάστατη κατασκευή χωρίς πνοή εκτός της παράστασης. Δηλαδή χωρίς το βλέμμα του θεατή.

Μέσω της ζωγραφικής, σκηνοθετώ τη δική μου εκδοχή, χωρίς λόγια, μόνο με εικόνες, και την αφηγούμαι στον θεατή. Το βλέμμα μου, η οπτική μου, αποτυπώνεται πάνω στο χαρτί, στον καμβά κι έπειτα αυτή η «κατασκευή» ζωντανεύει από το βλέμμα του θεατή. Η ζωγραφική κι η σκηνοθεσία είναι για μένα το ίδιο πράγμα. Εξάλλου, κι η Μαριλένα Λιακοπούλου, η ιδρύτρια της γκαλερί, είχε παρουσιάσει το 1981 χρωματιστά σχέδια του Eugène Ionesco στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών. 

Δεν έχω ήρωες που να με εμπνέουν στην καθημερινότητά μου. Αγαπώ όμως πολύ ήρωες μυθιστορημάτων, με πρώτο τον Hans Shnierr απ΄τη νουβελα του Heinrich Böll «οι απόψεις ενός κλόουν». Και σίγουρα θαυμάζω τη σκέψη καλλιτεχνών, όχι μόνο ζωγράφων, αλλά και συγγραφέων.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να μην πάθουν κάτι όσοι αγαπώ.

Χαρούμενη με κάνουν τα βιβλία, τα γλυκά, οι βόλτες με τον σκύλο που συγκατοικώ, οι μέρες που βρισκόμαστε στην ίδια πόλη με τους φίλους μου.

Τα σενάρια που διατρέχουν τα έργα μου, είναι μεταμφιεσμένα στιγμιότυπα της δικής μου ζωής και των φίλων μου, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία, πράγματα που εύχομαι να συμβούν, όλα αυτά ανακατεμένα με όσους συνάντησα σε βιβλία και σκηνοθεσίες και τα προτιμώ απ΄την πραγματικότητα.

Στη δεύτερη ατομική μου έκθεση θα δείτε λάδια σε καμβάδες κυρίως -και λίγες ακουαρέλες. Εσωτερικά και δύο εξωτερικά σκηνικά κατοικημένα από ανθρώπους που λαχταρούν ένα γλυκό, φλερτάρουν, ξαπλώνουν αναπαυτικά πάνω σ’ένα δυσανάλογα μεγάλο μ’αυτούς βιβλίο για να διαβάσουν ένα μικρότερο σε μέγεθος βιβλίο, ανθρώπους που μαγειρεύουν, που καλλωπίζονται, που περιμένουν, που απολαμβάνουν την παρουσία ενός σκύλου ή μιας γάτας, που αποχωρίζονται αυτόν που αγαπούν, που φαίνονται απ’το απέναντι παράθυρο, που τρέχουν μέσα στη βροχή. Ελπίζω μέσα σ’αυτά τα έργα να δείτε τους εαυτούς σας.