Ο σκηνοθέτης Βίσαρ Μορίνα μιλάει για το βραβευμένη ταινία «Babai»
Βραβευμένη με την «Κρυστάλλινη Σφαίρα» καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κάρλοβι Βάρι 2015 και με σημαντικές διακρίσεις στο 33o Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Μονάχου, η ταινία BABAI/O Μπαμπάς μου έχει διαγράψει μια εξαιρετική καριέρα σε διεθνή Φεστιβάλ – έχει προβληθεί σε πάνω από 40 Φεστιβάλ – και ήταν η επίσημη πρόταση του Κόσοβου για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2015.
Ο σκηνοθέτης Βίσαρ Μορίνα μάς εξηγεί το σκεπτικό πίσω από την πρώτη του ταινία.
Το Κόσοβο την δεκαετία του ‘90. Είναι δύσκολο να περιγράψεις κανείς το κοινωνικό κλίμα εκείνης της εποχής. Το πιο εντυπωσιακό δεν ήταν η ίδια η προ-πολεμική ατμόσφαιρα που επικρατούσε, με τις επιδρομές στα σπίτια, τις αυθαίρετες εκτελέσεις πολιτών, την απαγόρευση κυκλοφορίας ή την φοβερή ανέχεια αλλά το πως ο κόσμος αντιμετώπιζε την όλη κατάσταση. Η αίσθηση των Κοζάκων πως η πόλη τους βρίσκεται σε κακή κατάσταση ήταν διάχυτη. Αυτό το συνεχές κράτος τρόμου αποτελούσε μια τόσο «φυσιολογική» κατάσταση για όλους, που αν δεν υπήρχε άμεση απειλή, ξεχνάγαμε ακόμα και το ότι υπήρχε.
Οι συνεχείς διακοπές ρεύματος, που είχαν πλέον γίνει μέρος της καθημερινότητας, κατά μια έννοια, συμβόλιζαν τη στάση που κρατούσε ο λαός απέναντι στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας του. Όσο δεν είχαμε ρεύμα προσπαθούσαμε να τα φέρουμε βόλτα με όποιο τρόπο μπορούσαμε ενώ όταν το ρεύμα ερχόταν ξεχνάγαμε την διακοπή αυτή και απλά ελπίζαμε η επόμενη να μην γίνει πολύ σύντομα. Άλλο ένα παράδειγμα της κατάστασης είναι όταν πήγαινα σχολείο στο Κόσοβο, μερικές φορές η αστυνομία χιμούσε μέσα στην τάξη και «έπαιζε» με εμάς τα παιδιά σημαδεύοντας μας με τα όπλα τους ή παρενοχλούσε τους δασκάλους. Όταν ξαφνικά έφευγε, συνεχίζαμε το μάθημα κανονικά χωρίς να καταλαβαίνουμε γιατί είχαν γίνει όλα αυτά.
Babai trailer – Greek subs from heretic on Vimeo.
