Senso: Το “prequel” της θεατρικής επιτυχίας “Insenso” ξαναβγαίνει στους κινηματογράφους
Η παράσταση Insenso ήταν από τις αγαπημένες στιγμές και του προπέρσινου και του περσινού φεστιβάλ Αθηνών. Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη ήταν ο μονόλογος μιας πληγωμένης γυναίκας σε μια ευφάνταστη σκηνοθεσία με πληθωρικό καστ από την πλευρά του σκηνοθέτη Μιχαήλ Μαρμαρινού.
Η πληγωμένη γυναίκα στο Insenso ήταν η κόμισσα Σαρπιέρι, η οποία μας περιγράφει τον πόνο της και το παράφορο πάθος για τον Αυστριακό Λοχαγό Φραντς Μάλερ.
Η παράσταση που πρωτοανέβηκε για το Φεστιβάλ Αθηνών του 2012 αγαπήθηκε από το κοινό, χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες, τα λαμπερά κοστούμια εποχής και τα σκηνοθετικά ευρήματα του Μαρμαρινού. Κι έτσι επαναλήφθηκε για αρκετές παραστάσεις και στο περσινό φεστιβάλ του 2013, με κάποιες αλλαγές στις ηθοποιούς.
H ιστορία του Insenso όμως βασίζεται σε μια πολύ γνωστή ταινία του Λουκίνο Βισκόντι. Το Senso. Θα λέγαμε ότι το έργο του Δημητριάδη είναι κάτι σαν θεατρικό sequel του Senso. Με διαφορετική γλώσσα, βέβαια, διαφορετικά μέσα, σε ένα διαφορετικό είδος και με άλλη λογική- περισσότερο διείσδυσης στο χαρακτήρα της Σαρπιέρι, παρά αφήγησης μιας ιστορίας. Όμως η υπόθεση του Insenso ξεκινάει από εκεί που τελείωνε η ταινία του Βισκόντι και ο κεντρικός χαρακτήρας της γυναίκας δεν μπορεί να νοηθεί, αν δεν λάβουμε υπ’ όψη την ταινία Senso. 
Η ταινία εποχής γυρίστηκε το 1954 κι έχει βασιστεί στο πιο διάσημο μυθιστόρημα του Camillo Boito (1882) με τον ίδιο τίτλο. Η εποχή στην οποία αναφέρεται είναι περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, με τους αγώνες της Ιταλίας να ανεξαρτητοποιηθεί από την Αυστροουγγαρία. Λαμπερά κοστούμια, άρωμα ταινίας εποχής και ερωτισμός σε μια πολύ καλή ταινία ταινία περιόδου. Στο σενάριο έγινε πολλή δουλειά, με τη συμμετοχή του ίδιου του σκηνοθέτη και άλλων 6 σεναριογράφων, ανάμεσα στους οποίους φιγουράρει το όνομα του Tennessee Williams, ο οποίος βοήθησε στους διαλόγους.
Όσοι γοητεύτηκαν, λοιπόν, από την παράσταση Insenso, έχουν κι έναν ακόμα λόγο να δουν την ταινία, για να παρακολουθήσουν τι προηγήθηκε. Αλλά κι όσοι δεν την έχουν δει, μπορούν να επισκεφτούν μια από τις αίθουσες που παίζει το Senso, για να δουν μία πολύ σημαντική ταινία για το σινεμά, ένα περίτεχνο και αριστοκρατικό δείγμα ιταλικού νεορεαλισμού, όπου το πάθος ξεχειλίζει ανεξέλεγκτο και καταστροφικό, όπως στις όπερες.
Διαβάστε ακόμα: Κριτική της ταινίας Senso
Γιώργος Σμυρνής
