Ένας πραγματικός βιασμός κρύβεται πίσω από το… «Κουρδιστό Πορτοκάλι». Διαβάστε τη συγκλονιστική ιστορία…
Το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» είναι ένα μυθιστόρημα του Άντονυ Μπέρτζες, που έγινε διάσημο λόγω της ταινίας που δημιούργησε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ενώ φέτος το βλέπουμε και σε θεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Το έργο είναι μια σπουδή στη βία, τη νεανική βία, με βιασμούς και άλλου τύπου εγκλήματα, αλλά και την κρατική βία, που καταφεύγει στην πλύση εγκεφάλου, για να αλλάξει ένα νεαρό με εγκληματικά ένστικτα και να τον μεταμορφώσει σε ένα αδύναμο ανθρωπάκι, ανυπεράσπιστο στην επιθετικότητα των άλλων ανθρώπων.
Η πιο σκληρή σκηνή του έργου είναι αναμφίβολα η σκηνή του ομαδικού βιασμού. Η νεανική συμμορία του Άλεξ εισβάλλει στο σπίτι, όπου ζει ένας συγγραφέας με τη γυναίκα του. Κακοποιούν τον συγγραφέα και βιάζουν ομαδικά τη γυναίκα του. Αυτή αργότερα πεθαίνει, από αρρώστια.
Αυτό που δεν είναι, ίσως, ευρέως γνωστό, είναι πως υπάρχει ένα έντονο βιωματικό στοιχείο στην σκηνή αυτή, καθώς ένα πραγματικό περιστατικό συγκλόνισε τη ζωή του Μπέρτζες. Το 1943, στην Αγγλία, ενώ ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος μαινόταν, η γυναίκα του συγγραφέα Άντονι Μπέρτζες, η Λυν, ήταν έγγυος. Επικρατούσε μπλακ άουτ λόγω του πολέμου. Τότε μια ομάδα 4 αμερικανών στρατιωτών, που είχαν λιποτακτήσει, εισέβαλε στο σπίτι τους και βίασε ομαδικά τη Λυν Μπέρτζες. Το αποτέλεσμα ήταν η γυναίκα να χάσει το παιδί που κυοφορούσε!
Ο Άντονι Μπέρτζες, όμως, σε αντίθεση με τον «συγγραφέα» που υπάρχει στο μυθιστόρημα του, δεν ήταν στο σπίτι μαζί με τη γυναίκα του. Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου είχε επιστρατευθεί από τον αγγλικό στρατό. Εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο Γιβραλτάρ. Ο στρατός δεν του έδωσε καν άδεια να επισκεφτεί τη γυναίκα του, μετά από αυτό το φοβερό συμβάν που της είχε συμβεί.
Όταν αργότερα, ο Μπέρτζες (1962) έγραψε το Κουρδιστό Πορτοκάλι, περιγράφει ξανά αυτή τη σκηνή. Ο νεαρός με τις εγκληματικές τάσεις μας αφηγείται την ιστορία του. Και μέσα σε αυτήν, υπάρχει και η σκηνή του βιασμού, που μοιάζει πάρα πολύ με το πραγματικό περιστατικό που συγκλόνησε τη ζωή του Μπέρτζες και της συζύγου του. Όμως, αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς σε μια τόσο τραγικά βιωματική σκηνή, βάζει τον βιαστή σε πρώτο πρόσωπο και όχι τον συγγραφέα. Ίσως ήταν ο τρόπος του να αποστασιοποιηθεί από το φοβερό αυτό περιστατικό και να μιλήσει με πιο ουδέτερο (αλλά σίγουρα αμείλικτο) τρόπο για το φαινόμενο της βίας στην κοινωνία.
Γιώργος Σμυρνής
