Ζητείται κλόουν ηλικιωμένος…
Έπεσα σε τοίχο και κάτι μου είπε…Παρ’ ότι σκορπίζουν όλα γύρω, οι αγγελίες ζήτησης, έχουν πάψει προ πολλού να με αφορούν. Μπορεί και να μην τις συνήθισα ποτέ. Όμως όταν όλα αποχωρούν/αλλάζουν στη ζωή σου, κάτι συμβαίνει κι είναι λες και σε βομβαρδίζουν οι οιωνοί. Είναι και οι δρόμοι αυτής της χώρας, που έχουν τη δική τους ιστορία, πως να το κάνουμε.Πηγή: adartes107.gr
Έτσι η επιτοίχια αγγελία, (με μια υπόνοια επιτυχίας άραγε;), με βρήκε, δεν την βρήκα. Ή μάλλον με έβρισκε συνέχεια εκείνη την ημέρα. Ήταν μετά από την πρώτη μου συνάντηση με τους adARTes και κάτι είχε βάλει στα πόδια μου φτερά. Όργωνα την πόλη. Στο Γκάζι, στον Βοτανικό, με βήματα φτερωτά κι αβέβαια… Έπεσα πάνω σε τοίχο. “Ζητείται κλόουν ηλικιωμένος”… Λες;
Το google-αρα το θέμα. Τέχνη είναι. Επιβεβαιώνεται το μικρό μου μότο: In Art we trust… Η ατάκα είναι τίτλος μονόπρακτου του Ματέι Βίζνιεκ. Ρουμάνος ποιητής, που το έσκασε επί Τσαουσέσκου. Τι να ‘κανε…
“Εθνικότητά μου είναι το χρώμα του ανέμου…”, έγραψε κάποια στιγμή κι έγινε και αυτό σύνθημα στους τοίχους των Εξαρχείων. Την ποίηση την τίμησε και την αγάπησε. Την άφησε εν καιρώ, όπως άφησε την χώρα του και ζει πλέον στην Γαλλία. Γράφει στα Γαλλικά, αλλά διαβάζεται παντού. Ντρέπομαι. Να δεις που μάλλον είμαι η τελευταία, που τον μαθαίνω… Ο οιωνός είναι για να τον διαβάσω; Θα τον διαβάσω. Τελικά υπάρχει μια χαραμάδα χαράς, ακόμη κι όταν πέφτεις πάνω σε τοίχο. Αν βέβαια η τύχη τα φέρει έτσι και αυτοί οι τοίχοι μιλάνε… Τελικά κάτι μου λέει, πως ίσως και να ‘ναι ακόμη νωρίς. Μπορεί και να ‘χουμε ακόμη χρόνο, πριν χρειαστούμε κόκκινη μύτη και ζωγραφισμένα χαμόγελα για να ζήσουμε. Ζητείται κλόουν ηλικιωμένος… Σε όλη την πόλη… Το μέλλον θα έχει χαμόγελο. Πάση θυσία. Ακόμη και αν χρειαστεί να το ζωγραφίσουμε… 😉
Μίρκα Γιαννούλη
