Τα φονικά “γατάκια”!
Αν ο τίτλος του άρθρου ήταν τίτλος για κάποιο αμερικάνικο ή γιαπωνέζικο θρίλερ, θα είχαμε πρωταγωνιστές κάτι μικρούλια και γλυκούλικα τετράποδα, τα οποία όμως έχουν υποστεί κάποιας μορφής μετάλλαξη ή είναι γάτες του σατανά ή των εξωγήινων και είναι τόσο φονικά, που μπορούν να ξεσκίσουν ακόμα κι ένα κοπάδι ελέφαντες! Όμως, επειδή αναφερόμαστε στον τελικό του Euro, η αναφορά μας δεν είναι σε κάποιο θρίλερ, αλλά στην θριαμβεύτρια Εθνική Ισπανίας!
Ο λόγος είναι ότι πολλοί Έλληνες ποδοσφαιρόφιλοι που μισούν την Μπαρτσελόνα και την Εθνική Ισπανίας (που είναι στην ουσία μία Μπαρτσελόνα χωρίς τον Μέσι) έχουν χαρακτηρίσει “γατάκια” τους παίχτες μίας από τις πιο φονικές ποδοσφαιρικές μηχανές που έχει εμφανισθεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Με διάφορα επιχειρήματα που αναμειγνύουν συνωμοσίες και παράγκες, μαζί με μία εντελώς στρεβλή έννοια του τι είναι αντιποδόσφαιρο, έχουν προσπαθήσει να κάνουν το άσπρο μαύρο και να βγάλουν σχεδόν άμπαλους παίχτες που παρουσιάζουν ένα μοναδικό μείγμα τεχνικής, ταχύτητας και ικανότητας να κλέβουν την μπάλα από τον αντίπαλο, πρεσάροντας ασταμάτητα. Τα σωματικά χαρακτηριστικά των Ισπανών, που τους δίνουν το πάνω χέρι λόγω της ευελιξίας και της εκρηκτικότητας, έχουν μεταφραστεί από κάποιους φιλάθλους με παρωπίδες σε μειονέκτημα (από εκεί προφανώς βγαίνει κι ο χαρακτηρισμός “γατάκια”).
Με τον θρίαμβό της επί της Ιταλίας, που έκανε ένα σπουδαίο τουρνουά και ταπείνωσε τους Γερμανούς, αλλά δεν μπορούσε να φτάσει τις ισπανικές ταχύτητες, απέδειξαν για ακόμα μία φορά ότι είναι οι καλύτεροι αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Κι ότι το αντιποδόσφαιρο είναι να πετάς την μπάλα στην κερκίδα και όχι να την κρατάς και να την κυκλοφορείς τόσο καλά, που ο αντίπαλος να πρέπει να κάνει τάμα στην Μεγαλόχαρη για να την κερδίσει.
Κι επίσης έχει έναν πολύ καλό, αν και από τους πιο υποτιμημένους προπονητές, τον Ντελ Μπόσκε, ο οποίος έχει κατακτήσει δύο Champions League με τη Ρεάλ και ένα Μουντιάλ και 2 Ευρωπαϊκά με την Ισπανία. Θα λέγαμε ότι αυτό το Ευρωπαϊκό ήταν ο θρίαμβος δύο υποτιμημένων: ενός παίχτη, του Πίρλο, που οδήγησε την Ιταλία σε ένα Μουντιάλ και στον τελικό ενός Euro και ενός προπονητή, του Ντελ Μπόσκε.
Γενικά, αυτό το Euro είχε θεαματικές και βαρετές στιγμές, αλλά στο σύνολο άφησε μία πολύ καλή εικόνα. Κυρίως επειδή κυριάρχησαν ομάδες που διαθέτουν παίχτες με υψηλή τεχνική κατάρτιση, αλλά και διότι υπήρξαν πολλές ομάδες με διάθεση και ικανότητα να τρέξουν, παρά το ότι πέρασαν μία δύσκολη σεζόν.
Γιώργος Σμυρνής
