Της πόλης τα ανεμομαζώματα!
Μετά το κλείσιμο του καφενείου της Δεξαμενής στο Λυκαβηττό, που δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική κρίση και τη συνεχιζόμενη βαθειά ύφεση έκλεισαν, το Rock “n” Roll, τo επί 25 σχεδόν χρόνια διασημότερο bar – restaurant του Κολωνακίου και της Αθήνας γενικότερα, αλλά και το εξίσου δημοφιλές Central, στην πλατεία Κολωνακίου,– απόρροια της συρρικνωμένης αγοραστικής δυνατότητας και της έλλειψης διάθεσης για διασκέδαση των Ελλήνων καταναλωτών. Είναι πλέον προφανείς οι λόγοι που έχουν πλήξει κυρίως, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος (café, bar – restaurant κλπ.).
Μένοντας, όπως κάνω κάθε Πάσχα στην Αθήνα, επειδή μου αρέσει η άνεση στις μετακινήσεις, που μου προσφέρει η άδεια σχεδόν, από κίνηση πόλη και μπορώ να την απολαύσω περπατώντας στο κέντρο της… Tο μετάνιωσα. Και αυτό, διότι η εικόνα, που αντίκρισα στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας αυτό το Πάσχα, ηταν – πέρα για πέρα – αποκαρδιωτική. Καταστήματα, που υπήρχαν επί σειρά ετών, γνωστά ονόματα εμπορικών καταστημάτων κλειστά, με ενοικιαστήρια ή πωλητήρια στα τζάμια, ερημωμένοι δρόμοι με κλειστά στέκια, που άλλοτε έμεναν ανοικτά την ημέρα του Πάσχα, προσφέροντας διάφορα γιορτινά εδέσματα στους Αθηναίους που αγαπούν και συνηθίζουν να μένουν στην πόλη τους, αλλά και τους τουρίστες, που κατακλύζουν την Αθήνα τέτοια εποχή.
Ακόμα, και στα γεμάτα συνήθως με κόσμο, καφέ των διαφόρων συνοικιών, όπως του Θησείου, της Πλάκας και του Ψειρή, η εικόνα ηταν καταθλιπτική. Από την μια πλευρά, ο σαρωτικός άνεμος της κρίσης των βάρβαρων μέτρων, η απάθεια των ανένδοτων ιδιοκτητών να μειώσουν τα ενοίκια των καταστημάτων που νοικιάζουν οι διάφοροι επαγγελματίες, σκόρπησαν και τις τελευταίες ελπίδες που έτρεφαν οι τελευταίοι, για μια έστω μικρή, οικονομική ανάσταση αυτό το Πάσχα.
Από την άλλη, η ακρίβεια των προϊόντων, που προσφέρουν ορισμένα από τα café και τα restaurant, που βρίσκονται πέριξ των αρχαιολογικών μνημείων της Αθήνας, κάνουν όχι μόνο τους Αθηναίους, αλλά ακόμα και τους ευκατάστατους ευρωπαίους, Αμερικανούς και Κινέζους τουρίστες να απορούν, και μένα να αναρωτιέμαι, μήπως οι άνθρωποι αυτοί (δηλαδή οι ιδιοκτήτες των café – restaurant ), δικαιολογούν την εικόνα που μονίμως προβάλουμε στους τουρίστες, ότι υπερεκτιμούμε την αξία των υπηρεσιών μας. Ανεξάρτητα από αυτό, όμως, είναι να ανησυχεί κανείς με το που θα οδηγήσει τελικά τις επιχειρήσεις αυτές, η σημερινή δύσκολη, οικονομική συγκυρία και η εθελοτυφλία των υπεύθυνων του αρμόδιου υπουργείου να δουν κατά πρόσωπο τα προβλήματα των διαφόρων κλάδων των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και να δώσουν λύσεις.
Πάνος Τσαγκαράκης
