Η συνάντησή μου με τον Colin Firth τη βραδιά που είδα τον “Λόγο του Βασιληά”
Πετούσα για Νέα Υόρκη μέσω Λονδίνου και, χάρη στα μίλια μου και στην εμμονή μου να ντύνομαι καλά όταν ταξιδεύω, πέτυχα ένα upgrade που άλλαξε τη ζωή μου. Είχα καθήσει στη θέση μου, περιχαρής που βρισκόμουν στην άνεση της Business Class κι όχι στο στριμωγμένο, θορυβώδες 32Α που είχα πληρώσει, και προσπαθούσα να καταλάβω πώς θα στριμώξω τρεις ταινίες και δύο σειρές σε έξι ώρες, όταν μου ζήτησε συγγνώμη για να περάσει στο κάθισμά του, στο παράθυρο.
«Ώστε υπάρχει στ’αλήθεια Άγιος Βασίλης» αναφώνησα.
«Ζούσα με την ελπίδα ότι φαίνομαι κάπως νεότερος αλλά προφανώς έχω κάνει τραγικό λάθος» απάντησε με απόλυτη σοβαρότητα και μ’εκείνη την BBC προφορά που με τρελαίνει, δένοντας τη ζώνη του.
«Μα τι λέτε τώρα, Υψηλότατε, είστε πολύ όμορφος και εκείνος ο Λογκ έκανε καταπληκτική δουλειά γιατί δεν τραυλίζετε καθόλου» συνέχισα απτόητη, κρυμμένη πίσω απ’τα μαλλιά μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βάλω κραγιόν χωρίς να γίνει αυτό αντιληπτό απ΄τον συνομιλητή μου.
«Κα-κα-κκκκ-αλοσύνη σας» μου σκάει ένα χαμόγελο.
«Πα-πα-πππαρακαλώ, να ‘στε καλά». Μα τι βλήμα είμαι επιτέλους! Τινάζω το μαλλί, αποκαλύπτω το χαμόγελο, κλείνω το μάτι, είμαι ακατανίκητη. Και τι χιούμορ!
«Χαίρω πολύ, Μπόζο. Είμαι ο Κόλιν», μου προτείνει το χέρι και γνέφει προς την ευρύτερη περιοχή της κάτω γνάθου μου…
Τώρα το πρόσωπό μου είναι ολόκληρο στο χρώμα του κραγιόν. Αρπάζω ένα χαρτομάντιλο και τρίβω με μανία. Η κατάλληλη ατάκα μου διαφεύγει. Αγχώνομαι, δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη – ο Λάιονελ Λογκ ο ίδιος δεν θα μπορούσε να με κάνει να πω το όνομά μου. Κλείνω τα μάτια και παίρνω μια βαθειά ανάσα, ακολουθώντας τη μέθοδό του.
Στο επόμενο πλάνο, βρίσκομαι στο κρεβάτι μου, αγουροξυπνημένη, προσπαθώντας να συγκρατήσω την εικόνα του Κόλιν που γλιστράει σιγά-σιγά κι εξαφανίζεται. Αχ, Κόλιν! Μια ταινία κι ένα όνειρο σε μια βραδιά! Σ’ευχαριστώ και Καλή Χρονιά.
Μαρίνα Βύρωνος
Υ.Γ. Μην χάσετε τον «Λόγο του Βασιληά» – και ο Colin Firth και ο Geoffrey Rush είναι συγκλονιστικοί.
