“La Cage Aux Folles” η ανατρεπτική άποψη του Terry Johnson, στο Broadway

Η νέα παρουσίαση του θεατρικού έργου, από τον διάσημο σκηνοθέτη, κυριολεκτικά, μαγνητίζει τους θεατές με την ανατρεπτικότητα του, κάτι, που διασφαλίζεται από τους straight και μη, χαρακτήρες του έργου. Η μέθοδος του σκηνοθέτη, είναι τόσο ευθύς, όσο είναι και η πλοκή του έργου, η οποία είναι βασισμένη στο πρωτότυπο έργο του Γάλλου Συγγραφεα Jean Poiret, που έγραψε το 1973 και στο βιβλίο του συγγραφεα Harvey Fierstein, σε στίχους του Jerry Herman.

«Το έργο εκτυλίσεται στη Γαλλική Ριβιέρα, σε ένα night club, επηρεασμένο από την Josephine Baker, στο τέλος της καριέρας της, η οποία φορούσε ασημένιες φορεσιές, ο Ζωρζ (τον οποίο υποδύεται ο ηθοποιός Kelsey Grammer), χειρίζεται ένα μαγαζί με το όνομα la Gage Aux Folles (στα ελληνικά έχει αποδοθεί ως το «Κλουβί με τις Τρελές»). Στα καθήκοντα του συμπεριλαμβάνεται το μανατζάρισμα του show και του Albin, που πρωταγωνιστεί με το όνομα Zaza (τον οποίο υποδύεται ο ηθοποιός Douglas Hodge), μια υπερβολική τραβεστί. Ο  οποίος, είναι παντρεμένος και απελπιστικά ερωτευμένος μαζί του για είκοσι χρόνια και έχουν ένα γιο, τον Jean-Michel (τον οποίο υποδύεται ο A. J. Shively, που κάνει και το ντεμπούτο του στο Broadway), ο οποίος είναι προϊόν, προηγουμένου γάμου του Ζωρζ με μια άμυαλη γυναίκα.

Τώρα στα είκοσι, πλέον ο υιός, είναι κάπως ενοχλημένος, και θέλει να παντρευτεί. Αλλά η κοπέλα, που επιθυμεί να πάρει, προέρχεται από ηθικολόγους γονείς, τον κ. και την κ. Dindon (τους οποίους υποδύονται, ο Fred Applegate και η εξαιρετική Veanne Cox). Οι Dindons, είναι οι στυλοβάτες της ηθικής και ηγέτες των παραδοσιακών αρχών που διέπουν την οικογένεια, και έχουν βάλει στόχο να κλείσουν όλα τα show με τραβεστι στο Saint-Tropez. Με δικαιολογημένη ανησυχία ο Jean-Michel, στρέφεται στον Albin (την μοναδική μητέρα που γνώρισε ποτέ). Πως όμως, θα εξηγήσει στους Dindons, ότι η maman, δεν είναι μόνο άντρας, αλλά είναι αυτός που κάνει τη ζωή να μοιάζει σαν την Cher και την Dolly Parton, ντυμένες από τον Bob Mackie –το είδος του άντρα, που τραγουδάει μπροστά στον καθρέπτη του καμαρινιού του “ I apply one great stroke of mascara and tra-la-la.

O Grammer, που υποδύεται τον Ζωρζ, είναι το πρότυπο εγκράτειας και συμπόνιας. Το μόνο πρόβλημα του, είναι ότι κουτσαίνει ελαφρώς και όπως κουνάει το χέρι του, δεν χρειάζεται να υποδυθεί τον Gay, είναι μέρος του χαρακτήρα του, και μαθαίνουμε περισσότερα για αυτόν, όσο τον παρακολουθούμε να ακούει τα παράπονα του γιου του, για το σπίτι τους και τον Albin. Ενώ δάκρυα τρέχουν, από τα ματιά του (και μερικών εκ των θεατών), ενώ ο Ζωρζ συνειδητοποιεί, ότι η μεγάλη του λύπη, σαν γονιού, δεν είναι ότι ο γιος του είναι straight, αλλά, ότι είναι συμβατικός και μέσα από τη συμβατικότητα του, τον μεγάλωσε με τέτοιον τρόπο, ώστε να ανέχεται διάφορα και να είναι ανυποψίαστος, για όσα  συμβαίνουν στη ζωή του…»

Είναι πραγματικά εξαιρετική η ερμηνεία όλων των συντελεστών του έργου και αξίζει να το δείτε, αν βρεθείτε στη Νέα Υόρκη!!!

Πάνος Τσαγκαράκης
[email protected]