Η «Κατάρρευση» του Φ. Σ. Φιτζέραλντ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιώργου Σίμωνα, κάνει πρεμιέρα στο Rabbithole την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου.

«Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ», «Τρυφερή είναι η νύχτα», η «Παράξενη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» είναι μερικά μόνο από τα αριστουργήματα ενός από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της παγκόσμιας πεζογραφίας. Αποτελεί έναν από τους κύριους εκπροσώπους της αποκαλούμενης Χαμένης γενιάς των Αμερικανών λογοτεχνών. Η ζωή του υπήρξε θυελλώδης και τόσο ασταθής, όσο και οι περιπέτειες που τα πρόσωπά των έργων του συμμετέχουν. Μοναδικός στο είδος του, με μια νέο-ρομαντική και διεισδυτική ματιά ο Φιτζέραλντ αναρριχάται στον ανθρώπινο ψυχισμό ξεπερνώντας τον πρώιμο νατουραλισμό, πλανάται σε μέρη που η φαντασία και τα όνειρα συμπληρώνουν τα κενά της πραγματικότητας. Οι ήρωές του είναι πρόσωπα μυθικά μαζί με καθημερινά. Η αγωνία και ο αγώνας για επιβίωση, για αναγνώριση, για επικοινωνία, είναι συνυφασμένα με μια διάθεση γλυκόπικρη και ταυτόχρονα ανταριασμένη: γνήσιο παιδί της εποχής της τζαζ και τη ποτοαπαγόρευσης.

Πριν το απότομο τέλος της ζωής του, δημιουργεί ένα μικρό κολάζ αυτοβιογραφικών κειμένων, που όλα μαζί συνθέτουν μια αποτίμηση της μέχρι στιγμής πορείας του, προσωπικής και επαγγελματικής. Γράφει την Κατάρρευση (The Crack up, 1936). Αυτό το παράδοξο διήγημα, είναι παράλληλα και χρονικογράφημα και λεύκωμα, πικρός αποχαιρετισμός σε μια πρώην ζωή και κυνικό καλωσόρισμα σε μια καινούργια. Είναι δείγμα ωρίμανσης που όμως, κρύβει και μια υποβόσκουσα ψυχική και νοητική διαταραχή, αποτέλεσμα του αλκοολισμού, της φτώχειας και της αποξένωσης του συγγραφέα με τον στενό του κύκλο και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Παραμένει ωστόσο αισιόδοξος, μέσα σε αυτό το σκοτάδι που δημιουργεί και υπάρχει. Πιστεύει σε έναν άλλο παράδεισο που μπορεί να υπάρξει και πρέπει να υπάρξει.

Το έργο αυτό η ομάδα Νοσταλγία διασκευάζει πραγματοποιώντας έτσι μια επιστροφή στην αμερικάνικο μύθο, τη λεγόμενη Americana.

Μέσω ενός μεσήλικα συγγραφέα που καταφτάνει στο Λος Άντζελες, μακριά από την γενέτειρά του και την επαρχιακή ζωή που απολάμβανε, θεόφτωχος, παρέα με την ενήλικη κόρη του και τη γυναίκα του σε ψυχιατρείο στην Ευρώπη, ο Σκοτ, προσπαθεί το ύστατο comeback. Να επιστρέψει στις πετυχημένες εποχές, να αναγνωριστεί ξανά, να αποδείξει ότι δεν πέρασε η εποχή του και φυσικά, να κερδίσει χρήματα. Η προσπάθειά του θα γεμίσει με άγχος και πίεση, από την αρχή θα καταλάβει ότι το ταξίδι προς τον ήλιο, είναι ταυτόχρονα και ένα ταξίδι εξιλέωσης, πικρό και δύσβατο. Η ζωή του θα μετατραπεί σε έναν σκοτεινό εφιάλτη με παράξενους επισκέπτες και αλλόκοτα περιστατικά. Παλιές, ξεχασμένες σκέψεις θα τον επισκεφτούν, παραγκωνισμένα συναισθήματα θα εκτοξευθούν και η λογική θα δώσει την σειρά της στην τρέλα, την παράνοια και την κατάρρευση. Πέντε χρόνια θα κυλήσουν σαν μια μέρα ή το αντίθετο. Έτσι κι αλλιώς αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό, μιας και, όπως λέει και ο συγγραφέας: για την ψυχή είναι πάντα 3:00 το πρωί, κάθε μέρα.

Το κείμενο διασκευάστηκε για το θέατρο και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.