Σε έναν εκρηκτικό μονόλογο, η ηρωίδα σπάει τη σιωπή αιώνων και εξομολογείται στον Ιππόλυτο το απαγορευμένο της πάθος. Η ηρωίδα απογυμνώνεται ψυχικά, παγιδευμένη ανάμεσα στο καθήκον και την απαγορευμένη επιθυμία για τον Ιππόλυτο, έως την απόλυτη συντριβή. Ο Ιππόλυτος, ένας σιωπηλός μάρτυρας, γίνεται ο καθρέφτης πάνω στον οποίο συνθλίβεται η λογική και θριαμβεύει το ένστικτο.

Η Φαίδρα του Ρίτσου, προχωρά σε έναν ωμό και ειλικρινή μονόλογο απευθείας προς τον Ιππόλυτο. Δεν προσπαθεί απλώς να τον αποπλανήσει, αλλά χρησιμοποιεί τον λόγο ως μέσο κάθαρσης και αυτογνωσίας. Ο Ρίτσος εισάγει σύγχρονα στοιχεία -όπως το ότι η Φαίδρα ανάβει τσιγάρο- για να καταστήσει το πάθος της διαχρονικό και ανθρώπινο, πέρα από τα στενά όρια του αρχαίου μύθου.

Η σκηνοθετική προσέγγιση στοχεύει να αναδείξει τον ψυχικό λαβύρινθο της ηρωίδας και την οικουμενικότητα του υπαρξιακού της αδιεξόδου, τονίζοντας το πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος μπροστά στα γεγονότα που τον υπερβαίνουν. Η Φαίδρα γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης ανάγκης για επαφή και αλήθεια.

Με φόντο ένα σκηνικό που παραπέμπει σε μια ανοιχτή πληγή, όπου το παρελθόν συναντά το παρόν, η Φαίδρα βαδίζει προς τη συντριβή της. Διεκδικεί το δικαίωμα στην επιθυμία, έρχεται αντιμέτωπη με τη μοναξιά και μετατρέπει την ήττα της σε μια πράξη απόλυτης ειλικρίνειας και αυτογνωσίας.