«Ο Παρτιζάνος»: Ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδά για τον Μανώλη Γλέζο

Όταν γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία ενός album αφιερωμένο σε ανθρώπους – ήρωες, ο Γιώργος Νταλάρας ζήτησε από τον Παντελή Κυραμαργιό, ένα τραγούδι για τον Μανώλη Γλέζο. «Του το χρωστάω» είπε και ήρθε πια η ώρα το χρέος να σβηστεί.

Το τραγούδι «Ο Παρτιζάνος» ερμηνεύει ο Γιώργος Νταλάρας σε στίχους και μουσική του Παντελή Κυραμαργιού και κυκλοφορεί ήδη στις ψηφιακές πλατφόρμες μουσικής, ως προάγγελος του album «Άνθρωποι από Φωτιά» ενώ η φυσική έκδοση του ολοκληρωμένου έργου σε μορφή βιβλίου – βινυλίου θα είναι διαθέσιμη τον Δεκέμβριο.

Ακούστε το τραγούδι «Ο Παρτιζάνος» εδώ:

Την ενορχήστρωση υπογράφουν από κοινού ο Παντελής Κυραμαργιός και οι No Pasaran. Έπαιξαν οι μουσικοί Άκης Γαβαλάς (ντραμς), Γιάννης Γρυπαίος (ηλεκτρικό μπάσο), Θανάσης Μάντζαρης (πιάνο), Γιάννης Ταυλάς (ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα), Μάριος Ιβάν Παπούλιας (βιολί), Αλέξανδρος Ζουγανέλης (φλάουτο), Παντελής Κυραμαργιός (ακουστική κιθάρα) και Γιάννης Καρακατσάνης (κρουστά). Η μίξη και το mastering έγιναν από τον Ηλία Λάκκα. Η ζωγραφιά του Μανώλη Γλέζου είναι του Γιώργου Λειβαδιωτάκη.

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας τη νύχτα της 30ης Μαΐου του 1941 κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη. Μια πράξη που ο ηρωισμός της ξεπερνούσε τα όρια της τρέλας. Εκτός από τον συμβολισμό της έδειξε τις δυνατότητες της αντίστασης και γέμισε την Ελλάδα με κάτι που έμοιαζε ξεχασμένο: ελπίδα και αίσθημα νίκης. Ο Μανώλης Γλέζος όμως δεν έγινε εθνικός ήρωας… Το αντίθετο μάλιστα. Πέρασε 16 χρόνια σε φυλακές και εξορίες και καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο. Η παγκόσμια κατακραυγή προς τις αποφάσεις των ελληνικών κυβερνήσεων και οι εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως ο Πικάσο, ο Καμύ και ο Σαρτρ ήταν η υπεράσπισή του.

Μετά τη Χούντα οι διώξεις σταμάτησαν. Ο Γλέζος όμως μέχρι τα 96 του χρόνια δε σταμάτησε να ασχολείται με τα κινήματα και να παλεύει.

«Το δυσκολότερο πράγμα για μένα είναι ότι ζω και οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που πολέμησα μαζί τους και αντιμετωπίσαμε μαζί τον θάνατο, δεν ζούνε σήμερα», έλεγε. Γι’ αυτό κράτησε την υπόσχεση που δίνανε πριν τις μάχες και τις εκτελέσεις και έζησε έναν αιώνα και για εκείνους. Έπινε κρασί και για εκείνους. Άκουγε το θρόισμα του ανέμου και για εκείνους.

Επομένως αυτό το τραγούδι είναι για τον Μανώλη Γλέζο αλλά και για εκείνους.

Σημαία που λερώνει τον ήλιο κηλιδώνει
Τα χέρια σας φτιαγμένα να την σκίζουν
Τα βήματά σας βράχια να ραγίζουν

Η νύχτα των θαυμάτων στην πόλη των θανάτων
Η μνήμη σου σαν σφαίρα μιας τσιγγάνας
κι η πιο έντονη ανάμνηση, της μάνας

Εσύ Καπετάνιε, στη φουρτούνα, στον μουσώνα
για πάντα στο τιμόνι του αγώνα
για χρόνια, πόσα χρόνια…

Αχ Παρτιζάνε, δεν έβαλες ιδέες στη φορμόλη
κι ύψωνες μες στην μπόρα τη γροθιά Μανώλη

Η Αθήνα όλη μαζί σου κι ας ήσουν στο κελί σου
μαζί και το μολύβι του Πικάσο κι ας μην είχες χαρτί δεν πήγες πάσο

Σαν άκουγες γλυκέ μου το θρόισμα του ανέμου
τα μάτια σου γυαλίζαν σαν καθρέφτες για λίγο οι νεκροί στη γη δραπέτες