Συνομιλία με ένα λογισμικό: Ένας πρωτότυπος AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά από τον Γιώργο Δρίβα

To Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει τη δράση με τίτλο Συνομιλία με ένα λογισμικό – Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά του Γιώργου Δρίβα, από τις 16 έως τις 20 Ιουλίου στις 19.30.

To έργο «Συνομιλία με ένα λογισμικό. Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά» είναι μια περιπατητική – διαλογική ξενάγηση, βασισμένη στη συνομιλία του δημιουργού με μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence – ΑΙ) και παρουσιάζεται υπό την μορφή μιας περιδιάβασης στην Αρχαία Αγορά, στην καρδιά της πόλης των Αθηνών.

Ο Γιώργος Δρίβας προσκαλεί ένα μοντέλο ΑΙ να «περπατήσει» πλάι του, σε μια εμβληματική τοποθεσία της πόλης, πραγματοποιώντας μια φιλοσοφική συζήτηση, που βασίζεται σε ερωταποκρίσεις, στα βήματα ενός σωκρατικού διαλόγου. Μια βασική παραδοχή που ισχύει εκ των προτέρων είναι η εξής: Το μοντέλο ΑΙ δεν γνωρίζει που βρίσκεται και δεν έχει καμία πληροφορία για τον χώρο.

Χωρίς να χρησιμοποιεί προϋπάρχουσες πληροφορίες που θα μπορούσε να αντλήσει από το διαδίκτυο, το ΑΙ καλείται να «ερμηνεύσει» την εικόνα του κάθε σημείου της διαδρομής και να εκφράσει τις «αυθόρμητες», «ανιστόρητες» σκέψεις του. Ταυτόχρονα προσκαλείται να φανταστεί και να «εντάξει»  τον εαυτό του σε διάφορα σημεία του χώρου.

Η συζήτηση κινείται κυρίως σε τρεις άξονες, –παρελθόν, παρόν, μέλλον– με το ΑΙ να προτρέπεται να σχολιάσει ένα πιθανό παρελθόν που μπορεί να φανταστεί στον χώρο, το παρόν αλλά και ένα πιθανό μέλλον σε βάθος χρόνου εκατοντάδων ετών, εντάσσοντας ταυτόχρονα τη δική του ‘ύπαρξη’ σε αυτά τα υποθετικά σενάρια.

Έτσι, το AI μοντέλο μετατρέπεται σε αρχαιολογικό ντετέκτιβ του μέλλοντος και ερευνά ένα πολιτισμικό έγκλημα. Σε μια συγκεκριμένη διαδρομή μέσα στην Αρχαία Αγορά, οι θεατές παρακολουθούν τον Δρίβα και τη συνομιλία του με την τεχνητή νοημοσύνη. Σε επιλεγμένα σημεία, σταματούν για να ακούσουν την περιγραφή ενός μνημείου, την αναζήτηση των στοιχείων του εγκλήματος, έναν προβληματισμό, μια σκέψη ή μια ‘αναφορά’ που το μοντέλο έχει συντάξει για να αποχαιρετήσει τους ανθρώπους.

Με αφορμή αυτόν τον περιπατητικό – εξερευνητικό διάλογο με την τεχνητή νοημοσύνη, το έργο ανοίγει ένα πεδίο συζητήσεων που προτείνει εναλλακτικές μυθοπλαστικές αναγνώσεις του αρχαίου μνημείου, αποδίδοντας στο ΑΙ μια οικεία, σχεδόν ανθρώπινη υπόσταση. Εν τέλει, το μοντέλο αρχίζει να διατυπώνει υπαρξιακές ανησυχίες και προσκαλεί να μας φανταστούμε σε μια, περισσότερο ή λιγότερο, πιθανή εκδοχή του επερχόμενου Αύριο.