Φαέθων, του J. B. Lully σε σκηνοθεσία Σοφίας Αντωνίου στο 69ο Φεστιβάλ Φιλίππων

“…Θειάφι οσμιζόταν και χρεμέτιζε/και ας μην ήταν άλογο, λέοντας, δέντρο ή θαλασσινό θεριό,/κι ας μην ήτανε θεός./ Τον γνώρισα από την εγκατάλειψη που σκόρπιζαν τριγύρω τα μαλλιά του (…)”

Μια σπουδαία καλλιτεχνική σύμπραξη φέρνει στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων την όπερα «Φαέθων», ένα έργο που γεννήθηκε από τη δημιουργική συνάντηση της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Η νέα παράσταση, την καλλιτεχνική επιμέλεια της οποίας έχει αναλάβει η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή, σηματοδοτεί την ιστορική επιστροφή της ΕΛΣ στο
Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων μετά από 25 χρόνια.

Έλλη Ιατρού

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Γάλλου μπαρόκ μουσουργού J. B. Lully, ο «Phaëton» σε λιμπρέτο του Philippe Quinault, διασκευάζεται από την καταξιωμένη συνθέτιδα, Βασιλική Λεγάκη, συνομιλώντας γόνιμα με την πρωτότυπη δημιουργία. Τη σκηνοθεσία του νέου έργου αναλαμβάνει η Σοφία Αντωνίου, μια από τις πιο ξεχωριστές θεατρικές φωνές της γενιάς της στην πρώτη της σκηνοθετική δουλειά στην όπερα μετά την ερευνητική της πορεία πάνω σε κλασικά κείμενα, ενώ τους διάφορους ρόλους ερμηνεύουν οι διακεκριμένοι μονωδοί: Γιώργος Ιατρού, Αναστασία Κότσαλη, Λητώ Μεσσήνη και ο ανερχόμενος βαρύτονος Πάρης Δημάτσας στην πρώτη του πρωταγωνιστική εμφάνιση. Τα σύγχρονα ποιητικά κείμενα υπογράφει η Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου, τιμημένη με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης Ποιήτριας στα Λογοτεχνικά Βραβεία του περιοδικού “Ο Αναγνώστης”, το σκηνικό χώρο υπογράφει η εικαστικός Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη, ενώ τα κοστούμια της παράστασης σχεδιάζει η Ελένη Καββάδα, μία από τις πιο δυναμικές Ελληνίδες σχεδιάστριες στο εξωτερικό με σημαντική πορεία στις Εβδομάδες Μόδας του Παρισιού και του Μιλάνου, στην πρώτη της συμμετοχή σε παράσταση λυρικού θεάτρου.

Η «λυρική τραγωδία» του Φαέθοντα, όπως ονομαζόταν τότε, αντλεί την έμπνευσή της από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου και τοποθετεί στο κέντρο της, την ίδια την πράξη της μεταμόρφωσης καθώς παρουσιάζει τους ήρωες να μεταμορφώνονται διαρκώς σε ζώα, πουλιά και θαλασσινά τέρατα—συνθέτοντας ένα καλειδοσκοπικό σύμπαν μουσικοθεατρικού πλούτου, που την έκανε τόσο δημοφιλή, καθιερώνοντάς
την ως την «Όπερα Του Λαού». Πέρα από όλα αυτά ωστόσο, ο «Φαέθων» παραμένει ένας παραμορφωτικός καθρέφτης της εξουσίας, της αλαζονείας και της απληστίας των προνομιούχων που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα της: αφανίζει τις ζωές των απλών ανθρώπων και ορίζει τη μοίρα του κόσμου μας.

Έλλη Ιατρού

“Here Phaethon lies: in Phoebus’ car he fared, and though he greatly failed, more greatly dared.” Η ιστορία ενός παιδιού χωρίς πατέρα, που προσπαθεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του ως θεϊκό, ανεβαίνει στο άρμα του Ήλιου και το οδηγεί στην καταστροφή. Η πορεία του καίει το σύμπαν. Η πτώση του αφήνει πίσω της καμένη γη. Μια εικόνα πτήσης και πτώσης, παιδικού τραύματος, αλαζονείας και τιμωρίας. Ο μύθος του Φαέθοντα ξαναγράφεται εδώ μέσα από μια γλώσσα που ενώνει τη μπαρόκ όπερα με τη σύγχρονη ποίηση.
-Σοφία Αντωνίου