ΤΕΤΑΡΤΗ
08
ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Είδαμε το The Drama και ναι… είναι από αυτές τις ταινίες που σε βάζουν σε σκέψεις πριν καν βγεις από την αίθουσα. Από τις πιο πολυαναμενόμενες της χρονιάς, έχει ήδη καταφέρει να γίνει θέμα συζήτησης, και όχι άδικα. Βοηθάει, βέβαια, και το δίδυμο της Zendaya και του Robert Pattinson, που δύσκολα περνά απαρατήρητο.
Η ιστορία ξεκινά μία εβδομάδα πριν τον γάμο της Emma και του Charlie. Όλα δείχνουν ήρεμα, μέχρι ένα χαλαρό διπλό ραντεβού που παίρνει διαφορετική τροπή. Λίγο κρασί παραπάνω και κάποιος ρίχνει την ιδέα: “Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχεις κάνει;”
Το παιχνίδι ξεκινά αθώα, με το άλλο ζευγάρι να σπάει τον πάγο και τον Charlie να ακολουθεί προσεκτικά. Μέχρι που μιλά η Emma και εκεί αλλάζουν όλα. Η εξομολόγησή της δεν αφήνει περιθώρια επιστροφής, αποδεικνύοντας πως κάποια μυστικά δεν λέγονται απλά… αλλά φέρνουν απανωτές ανατροπές…
Αν και το “μεγάλο” twist αποκαλύπτεται μόλις στα πρώτα 15 λεπτά η ταινία επιλέγει (ευτυχώς) να το κρύψει στο μάρκετινγκ. Λέμε ευτυχώς, γιατί η ανατροπή δεν είναι τόσο το ίδιο το γεγονός, όσο το πόσο απότομα αλλάζει τον τόνο.
The Drama
Η σκηνή στο τραπέζι ξεκινά σχεδόν… χαλαρά. Ο ένας παραδέχεται ότι χρησιμοποίησε την κοπέλα του ως “ασπίδα” όταν τους επιτέθηκε ένα λυσσασμένο σκυλί και όλοι γελάνε. Η άλλη αποκαλύπτει πως κλείδωσε ένα παιδί σε ντουλάπα εγκαταλελειμμένου σπιτιού, προκαλώντας μέχρι και επιχείρηση διάσωσης. Άβολο, αλλά ακόμα διαχειρίσιμο.
Ο Charlie συνεχίζει, μιλώντας για έντονο bullying που πιθανότατα ανάγκασε ένα παιδί να αλλάξει σχολείο… και μετά έρχεται η Emma. Μεθυσμένη και χωρίς φίλτρο, αποκαλύπτει ότι κάποτε είχε σχεδιάσει να κάνει επίθεση στο σχολείο της αλλά τελευταία στιγμή δεν το έκανε. Κάπου εκεί το “παιχνίδι” τελειώνει και η ταινία γίνεται κάτι τελείως διαφορετικό.
Πώς διχάζει τους χαρακτήρες;
The Drama
Η Emma προσπαθεί να εξηγήσει το παρελθόν της όχι για να το δικαιολογήσει αλλά για να δείξει πώς απομακρύνθηκε από αυτό. Παραδέχεται πως αυτό που την έλκυε τότε ήταν περισσότερο η “αισθητική” της ιδέας, μέχρι τη στιγμή που ένα πραγματικό περιστατικό shooting σε εμπορικό κέντρο κόστισε τη ζωή σε έναν συμμαθητή της. Εκεί αλλάζουν όλα γιατί μαθαίνουμε πως σε αυτό το σημείο αποστασιοποιείται, εντάσσεται σε ομάδες κατά των όπλων και εξελίσσεται σε ενεργή ακτιβίστρια. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η εξήγηση δεν φτάνει.
Η αντίδραση στο τραπέζι είναι άμεση και έντονη. Η μία κοπέλα επιτίθεται ανοιχτά στην Emma, ενώ ο Charlie προσπαθεί σχεδόν απεγνωσμένα να πείσει τον εαυτό του ότι μπορεί να το διαχειριστεί όμως δεν μπορεί και αυτή η εσωτερική σύγκρουση τον οδηγεί σε μια κωμικοτραγική παράνοια που σταδιακά διαλύει την εικόνα που είχαμε για εκείνον.
Ακόμα και στιγμές που πριν έμοιαζαν ρομαντικές αποκτούν άλλη βαρύτητα. Η εξομολόγηση του Charlie στο “κουφό” αυτί της Emma μετατρέπεται σε κάτι σκοτεινό, όταν αποκαλύπτεται πως η απώλεια ακοής συνδέεται με την εξάσκησή της με την καραμπίνα του πατέρα της. Κάπου εκεί, οι αποχρώσεις χάνονται και η ταινία, αντί για μια γκρίζα ζώνη, μοιάζει να μας σπρώχνει ξανά σε ένα πιο άβολο άσπρο-μαύρο.
Βγαίνοντας από την αίθουσα κάναμε αυτό που κάναμε πάντα: ψάξαμε να να δούμε τι λένε και οι άλλοι. Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Η ταινία φαίνεται να αποφεύγει συνειδητά να πάρει ξεκάθαρη θέση, δεν σου λέει πώς να νιώσεις, σε αφήνει να το δουλέψεις μόνος σου. Για κάποιους αυτό είναι το δυνατό της σημείο. Για άλλους είναι αδυναμία.
The Drama
Υπάρχουν θεατές που θεωρούν ότι ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν διαχειρίζεται με τη βαρύτητα που του αξίζει ειδικά όταν κάποιες στιγμές ακουμπούν σχεδόν το κωμικό. Από την άλλη, υπάρχει και η άποψη ότι η έντονη αντίδραση απέναντι στην Emma μοιάζει κάπως… επιφανειακή, σχεδόν “performative” ειδικά αν τη συγκρίνει κανείς με τις πράξεις των υπόλοιπων χαρακτήρων. Μάλλον εκεί κρύβεται και όλο το ζουμί: η ταινία δεν προσπαθεί να σε κάνει να συμφωνήσεις προσπαθεί απλά να σε κάνει να μιλήσεις και αν κρίνω από το πόσο διχάζει, μάλλον το καταφέρνει.
Είναι ίσως το πιο tricky ερώτημα που σου αφήνει η ταινία φεύγοντας. Μπορείς τελικά να κρίνεις κάποιον όχι για αυτό που έκανε, αλλά για αυτό που σκέφτηκε να κάνει; Από τη μία, η πρόθεση δεν είναι κάτι αθώο. Δεν είναι απλά μια “κακή σκέψη” που πέρασε και έφυγε. Το γεγονός ότι η Emma έφτασε τόσο κοντά σε κάτι τόσο ακραίο είναι αρκετό για να σε κάνει να παγώσεις. Να το σκεφτείς λίγο παραπάνω. Όσο κι αν προσπαθείς, δύσκολα το αγνοείς.
Από την άλλη, υπάρχει και κάτι που η ταινία δεν σε αφήνει να ξεχάσεις: την εξέλιξη. Η Emma δεν προχώρησε, δεν έγινε αυτό που φοβήθηκε ότι θα γίνει. Αντίθετα, έκανε μια πλήρη στροφή και βρέθηκε απέναντι σε αυτό που κάποτε τη γοήτευε.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό μπέρδεμα. Μετράει περισσότερο αυτό που σκέφτηκες ή αυτό που τελικά επέλεξες να κάνεις; Μπορεί μια πρόθεση να σε ορίζει για πάντα; Η ταινία δεν δίνει εύκολες απαντήσεις και μάλλον δεν θέλει κιόλας. Σε αφήνει να κάτσεις με την αμφιβολία… ίσως αυτό είναι που την κάνει να μένει μαζί σου λίγο περισσότερο απ’ όσο περίμενες.
