Όταν η Ισμήνη ζητά να ακουστεί: Η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη μιλά για την διάσημη ηρωίδα

Η Ισμήνη υπήρξε πάντα η σιωπηλή αδελφή. Εκείνη που στάθηκε στη σκιά της Αντιγόνης, εκείνη που φοβήθηκε, που δίστασε, που δεν έγινε σύμβολο ηρωισμού αλλά έμεινε στο περιθώριο της Ιστορίας. Στον μονόλογο της Καρόλ Φρεσέτ, όμως, η φωνή της επιστρέφει για να ακουστεί ξανά – όχι ως απολογία, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη αφήγηση για την επιβίωση, την αμφιβολία και το δικαίωμα στη ζωή.

Η παράσταση «Ισμήνη», που ξεκίνησε το ταξίδι της από το 11ο Φεστιβάλ Αντίβαρο στο Ρέθυμνο και παρουσιάζεται τώρα (για 4 ακόμη παραστάσεις) στο Θέατρο Arroyo, φέρνει στο προσκήνιο μια γυναίκα που ξαναδιαβάζει τον μύθο από την αρχή και διεκδικεί τον δικό της χώρο στην αφήγηση της ιστορίας. Με λόγο άμεσο και σύγχρονο, η ηρωίδα στέκεται μόνη στη σκηνή και αφηγείται τη δική της εκδοχή, μετατρέποντας τη σιωπή σε δύναμη.

Η Φρεσέτ μέσα από την αμεσότητα του λόγου της, την καθαρότητα των εικόνων της και την συνθήκη της “διάλεξης” που προτείνει, φέρνει την Ισμήνη κοντά στον αναγνώστη/θεατή. Η ιστορία της γίνεται η ιστορία ενός ανθρώπου που παλεύει να επιβιώσει σε έναν κόσμο που γεννά θεούς και τέρατα, ενώ η ίδια δεν θέλει να γίνει τίποτα από αυτά.

Αφαιρέσαμε σε μεγάλο βαθμό τη συνθήκη της «διάλεξης» που προανέφερα, προσπαθώντας παράλληλα να απομακρυνθούμε και από το ύφος που συνήθως προσεγγίζουμε το αρχαίο δράμα. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί μία μεθοριακή συνθήκη όπου το αρχαϊκό θα συναντηθεί με το σύγχρονο. Ο λόγος, οι κινήσεις, το κουστούμι, βρίσκονται σε αυτό το μεταίχμιο.

Μία γυναίκα που αφηγείται την ιστορία της και την ξαναζεί προσπαθώντας και η ίδια να βρει τη θέση της, τη φωνή της, τη δύναμη της σε αυτό το ευμετάβλητο σύμπαν όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και ακλόνητο.

Η Ισμήνη δεν ανεβαίνει πάνω στη σκηνή γνωρίζοντας τι θα εμφανίσει, ή τι θα αποκρύψει. Χάνεται μέσα στην ιστορία, παρασύρεται, προσπαθεί να πιαστεί από μερικές σκόρπιες σελίδες, από λέξεις που δεν είπε και εκπλήσσεται και η ίδια όταν καταλαβαίνει ότι η παράστασή της θα πρέπει να τελειώσει. Η επανάστασή της έγκειται στο ότι συνεχίζει να αμφιβάλλει, να αμφισβητεί και να αναζητά τα γιατί και τα πώς.

Η Ισμήνη δεν ανεβαίνει πάνω στη σκηνή γνωρίζοντας τι θα εμφανίσει ή τι θα αποκρύψει. Χάνεται μέσα στην ιστορία, παρασύρεται, και εκπλήσσεται η ίδια όταν καταλαβαίνει ότι η παράστασή της θα πρέπει να τελειώσει

Υπάρχουν πολλά σημεία που με συγκινούν. Η αναγκαιότητα του πολέμου και τα τραγικά αποτελέσματά του είναι ένα από αυτά.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να αφηγηθείς μόνος μία ιστορία. Στο μυαλό μου έχει κάτι από τα παραμύθια του παππού. Όταν αποφάσιζε να πει στα εγγόνια καμία ιστορία από την αντίσταση και τον πόλεμο, μας μάζευε στην πίσω αυλή του σπιτιού του και μας μάγευε. Αυτό έχω στον νου μου για τους μονολόγους. Μοναξιά αισθανόμουν κυρίως στις πρόβες. Πάνω στη σκηνή δεν νιώθω μόνη γιατί οι θεατές είναι οι συμπαίκτες μου.

Οι δυνάμεις που εκπροσωπούν οι δύο αδελφές είναι μεν αντίρροπες αλλά εξίσου ισχυρές.

Τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που θέτει η Ισμήνη για τη ζωή και την αξία της είναι πανανθρώπινα και πάντα επίκαιρα

Η τελική σκηνή του έργου όπου η Ισμήνη ως ρόλος, ή και ως θεατρικό πρόσωπο, ή και ως ηθοποιός που υποδύεται το πρόσωπο, αναρωτιέται για το φως και τη λειτουργία του.

Συνομιλώ μαζί της καθημερινά. Γιατί τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που θέτει για τη ζωή και την αξία της είναι πανανθρώπινα και πάντα επίκαιρα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη monopoligr (@monopoligr)