Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα στη Στέγη: Η παιδική ψυχή του Γιάννη Αγγελάκα

Είναι πολλές οι φορές που τα έφηβα μάτια μου καρφώθηκαν στη μαυροντυμένη φιγούρα του Γιάννη Αγγελάκα, ενώ όρθιος χτυπούσε το πόδι ρυθμικά, στημένος μπροστά σε ένα μικρόφωνο. Είναι πολλές οι φορές που η φωνή του – μόνος του ή με τις «Τρύπες» – με έκανε να εκτοξευτώ με ροκ, εφηβική ορμή, μέσα κι έξω μου, κάτω από συναυλιακές σκηνές.

Και να που τώρα, χρόνια μετά, έρχεται πάλι ο Γιάννης Αγγελάκας με την ίδια περιβολή, όρθιος μπροστά σε ένα μικρόφωνο και μου ζητάει να γυρίσω πίσω στη δική του εφηβεία· και με κάνει να εκτοξευτώ, μέσα μου κι έξω μου, με την απαλότητα της ποίησης. «Παράξενοι είναι οι μεγάλοι. Ακόμα πιο παράξενος κι εγώ που τραγουδώ», παραδέχεται από σκηνής, στο δεύτερο – μετά την προπέρσινη αριστουργηματική «Νέκυϊα» – perfomative εγχείρημα του, που, αυτή τη φορά, έχει αφετηρία του το «Μικρό πρίγκιπα». Δηλαδή, την έρημο της ενηλικίωσης και την όαση της παιδικής ψυχής.

Γενικό πλάνο από “Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα” σε σκηνοθεσία Γιώργου Γούση.

Ανάμεσα σε ένα κλείσιμο ματιού στο θρυλικό άλμπουμ του (φίλου του) Παύλου Σιδηρόπουλου «Τα μπλουζ του Πρίγκιπα» και στη νεανική του, πρωτόγονη ανάμνηση από το ποιητικό έργο του Σαιντ Εξυπερύ, ο Γιάννης Αγγελάκας μοιάζει να φτιάχνει ένα αντι-πολεμικό τραγούδι που θέλει να αφιερώσει σε όλους όσοι μεγάλωσαν, αλλά «πεινάνε και διψάνε για δικαιοσύνη»· όπως τα παιδιά πριν τα ρημάξει ο ενήλικος κόσμος.

Στα πυκνά μονοπάτια της μετάφρασης του Στρατή Τσίρκα, μέσα από τη δική του ελεύθερη προσέγγιση (και σε συνεργασία με τη Θεοδώρα Καπράλου), ο Αγγελάκας δημιουργεί στα δικά μου, αλλοτινά εφηβικά μάτια, το απόσπασμα μιας αυτοβιογραφίας. Την σκηνοθετεί σαν μια επίσκεψη “στην άλλη πλευρά” ο κινηματογραφιστής Γιώργος Γούσης. Την ζωγραφίζουν – με ελέφαντες κι αεροπλάνα – ο Λουκάς Μπάκας, ο Αριστοτέλης Μαραγκός, η Χρυσούλα Κοροβέση και ο Γεώργιος Χερουβείμ. Τη φωτίζει κυκλωτικά, όπως κανείς φωτίζει τις αναμνήσεις στο μυαλό του, η Ελίζα Αλεξανδροπούλου. Την συνεκφωνούν και την συνερμηνεύουν η Νάντια Μπαϊμπά, η Ειρήνη Μπούνταλη και ο Νικόλας Παπούλιας. Την εκτελούν με τζαζ, με blues, με ροκ και πανκ τζαμαρίσματα οι μουσικοί Coti K., Νίκος Γιουσέφ, Περικλής Τσουκαλάς, Κωνσταντίνος Ζάμπος και Δημήτρης Σαλεπάκης.

Ο Γιάννης Αγγελάκας ως Πιλότος του Σαιντ Εξυπερύ.

Αλλά σε μια συνθήκη προσωπικής (όχι σκηνικής) μοναξιάς, ο εμβληματικός ερμηνευτής συναντά κτερίσματα από αυτό που υπήρξε: κάποιος που έψαχνε να βρει επάγγελμα για να απομακρυνθεί από τους μεγάλους, ένας που ήθελε να ταξιδεύει με τη σκέψη του, κάποιος που δεν έγινε πιλότος όπως ο Εξυπερύ, αλλά έγινε καλλιτέχνης για να μην βρίσκουν «οι μεγάλοι τον τρόπο να λερώνουν τα όνειρα του».

Ποιος ξέρει σε ποιες κορυφές και πτήσεις της διαδρομής του ο Γιάννης Αγγελάκας θέλησε να πετάξει μακριά και να βρει ό,τι διασώθηκε από τον αθώο εαυτό του;  Πάντως, η παρουσία του στη σκηνή της Στέγης – εκεί που αρθρώνει τις σκέψεις του πιλότου και τα φαντασιακά ταξίδια του πρίγκιπα που αναπόφευκτα έγινε μεγάλος, εκεί που ψάχνει την ομορφιά σε ένα μοναχικό λουλούδι, εκεί που εξημερώνει τ’ άγρια και εξημερώνει την ψυχή του, εκεί που τραγουδάει και ονειρεύεται, αφού «ό,τι ονειρεύεσαι υπάρχει» – μοιάζει να συναντάει την επιθυμία να (ξανα)γίνει μικρός και γι’ αυτό πρίγκιπας. Αυτή η ροκ αλληγορία, στην οποία έχει μετατρέψει τη διάσημη ιστορία του Σαιντ Εξυπερύ, είναι ένα σκοτεινό υπαρξιακό ταξίδι που μοιράζεται μαζί μας και μας καλεί να παραδοθούμε σε αυτό, σαν να είναι ένα κοινό όνειρο για την αγάπη ή μια κοινή ανάγκη αλληλεγγύης.

Δεν θα κρύψω πως στο φινάλε αυτής της βαθιάς εξομολόγησης, ο αφηγητής μας γίνεται επικαιρικός. Νιώθω πως δεν χρειαζόταν. Γιατί αν ο «Μικρός Πρίγκιπας» υπήρξε η καταφυγή του για τόσα χρόνια, σημαίνει ότι η φαντασία του άντεξε θαλερή, δίχως να συνομιλεί με την πραγματικότητα.

Εγώ, πάντως, επέστρεψα. Επέστρεψα στο όνειρο του να είμαι μικρή, να λούζομαι με μπύρες άλλων σε θερινά συναυλιακά νταμάρια (εκεί όπου μας προσκαλούσε ο Αγγελάκας) και να πιστεύω πως όσο ο κόσμος τραγουδά με μια φωνή κι ενώνει τα πόδια του στο χώμα χορεύοντας, η ερημιά δεν μας αγγίζει. Ίσως πάλι, η ανάμνηση μου να είναι πια από έναν άλλο πλανήτη.

Η Νάντια Μπαϊμπά ανάμεσα στους έτερους αφηγητές Ειρήνη Μπούνταλη και Νικόλα Παπούλια.