Stop scrolling: Εβδομάδα με Oscars, Παπαϊωάννου Χ Rosalia και (μονίμως) πόλεμο

Μετά από ένα Φεστιβαλικό διάλειμμα την προηγούμενη εβδομάδα, επιστρέψαμε για να βρούμε όλες εκείνες τις παγκόσμιες και τοπικές ειδήσεις που μας σταμάτησαν από το ατελείωτο scrollάρισμα. Σίγουρα συνέβησαν πολλά περισσότερα από όσα έπιασε το δικό μου ή το δικό σας μάτι, αλλά ποτέ δεν θα τα προβάλλουμε όλα — και μάλλον αυτό είναι οκ.

Στην αρχή της εβδομάδας που μάς πέρασε πραγματοποιήθηκε η 98η τελετή απονομής των Βραβείων Όσκαρ και όλα κύλησαν ομαλά — ίσως στα όρια του βαρετού. Μια τελετή προσεγμένη, αλλά προβλέψιμη, που επιβεβαίωσε σχεδόν σε όλα τα φαβορί της σεζόν, δεν προσέθεσε κάτι στη δημόσια σφαίρα, ούτε όμως μας στέρησε και κάτι.

Το «One Battle After Another» του Paul Thomas Anderson κυριάρχησε, ενώ οι Michael B. Jordan («Sinners») και Jessie Buckley («Hamnet») επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά στις ερμηνείες. Καμία μεγάλη ανατροπή, καμία «έκρηξη». Ακόμα και ο Javier Bardem, που όταν ανέβηκε να παραδώσει βραβείο φώναξε «Όχι στον πόλεμο. Λευτεριά στην Παλαιστίνη», έμοιαζε σαν κάτι που έπρεπε να ειπωθεί, αλλά για το Χόλυγουντ έχει ξεπεραστεί.

Το πιο πολυσυζητημένο στοιχείο της βραδιάς, ωστόσο, δεν συνέβη καν πάνω στη σκηνή. Ο Timothée Chalamet βρέθηκε στο επίκεντρο εξαιτίας δηλώσεών του εβδομάδες πριν την τελετή, όταν είχε χαρακτηρίσει το μπαλέτο και την όπερα «πεθαμένες τέχνες». Το σχόλιο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και, για πολλούς, σκίασε την οσκαρική του πορεία — ίσως και να του κόστισε τελικά το βραβείο.

Έτσι, αντί για ένα απρόβλεπτο live moment, τα φετινά Όσκαρ κουβαλούσαν ήδη το «δράμα» τους από πριν. Και ίσως αυτό λέει πολλά: όταν η πιο έντονη συζήτηση δεν προκύπτει από την ίδια την τελετή, αλλά από τον θόρυβο που την περιβάλλει, τότε κάτι λείπει. Τα OSCAR του 2026 ήταν καλοφτιαγμένα, λαμπερά, αλλά τελικά επίπεδα.

Η Rosalía, πριν λίγες μέρες, ξεκίνησε την περιοδεία για το τελευταίο άλμπουμ της με τίτλο LUX από τη Λυών της Γαλλίας. Στην LUX TOUR, η Rosalía δείχνει για άλλη μια φορά την ικανότητά της να μετατρέπει τις συναυλίες σε πολυ-επίπεδες καλλιτεχνικές εμπειρίες και, αυτή τη φορά, συμπράττει, τουλάχιστον για ένα μέρος, με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Ο Παπαϊωάννου, με τη γνώριμη πολυσχιδή προσέγγισή του που συνδέει θέατρο, χορό και εικαστική τέχνη, δίνει στο κομμάτι La Perla που σκηνοθετεί μια υπερβατική διάσταση. Η σκηνοθεσία του δημιουργεί μια «ζωντανή εικόνα» στη σκηνή, όπου η κάθε κίνηση, κάθε χέρι και κάθε φωτεινό ή σκοτεινό στοιχείο συμβάλλει στη συνολική αισθητική εμπειρία. Το αποτέλεσμα είναι μία σύνθεση μουσικής, κίνησης και οπτικού συμβολισμού που αναβαθμίζει το performance σε σύγχρονο έργο τέχνης που θυμίζει πολλές εκδοχές της Αφροδίτης τη Μήλου.

Η Rosalía, όπως έχει αποδείξει ξανά, χρησιμοποιεί την κλασική τέχνη προς όφελός της. Συνδυάζει το μπαλέτο και το κλασικό τραγούδι με τους techno ήχους και τις έντονες κινήσεις της. Η Rosalía δείχνει πώς μια pop συναυλία μπορεί να λειτουργήσει και σαν καμβάς για δημιουργία: η ομάδα της μεταφέρει, κατά κάποιο τρόπο, διάσημα έργα τέχνης στη σκηνή, αναδεικνύοντας τη δύναμη της κίνησης και της εικόνας, χωρίς να χάνει ποτέ τη μουσική της ταυτότητα.

Η Ελλάδα μπορεί επισήμως να δηλώνει ότι «δεν εμπλέκεται», όμως η πραγματικότητα του πολέμου ανάμεσα σε ΗΠΑ–Ισραήλ και Ιράν δείχνει κάτι πολύ πιο σύνθετο. Μέχρι πριν λίγες εβδομάδες, η γραμμή ήταν ξεκάθαρη: καμία συμμετοχή, μόνο διπλωματική στάση και εκκλήσεις για αποκλιμάκωση. Όμως οι εξελίξεις πρόλαβαν τις διαβεβαιώσεις. Στις 19 Μαρτίου, ελληνική πυροβολαρχία Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία προχώρησε σε κατάρριψη ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων, στο πλαίσιο διεθνούς αποστολής αεράμυνας. Ήταν η στιγμή που, για πολλούς, η Ελλάδα πέρασε από τη «μη εμπλοκή» στη de facto συμμετοχή.

Η κυβέρνηση μιλά για αμυντική συνδρομή στο πλαίσιο συμμαχιών. Όμως στο εσωτερικό της χώρας έχει ανοίξει ήδη πολιτική και κοινωνική σύγκρουση. Και κάπου εκεί, το ζήτημα ξεφεύγει από τα στρατιωτικά δεδομένα και περνά στη σφαίρα της κοινής γνώμης.
Στα social media, η συζήτηση έχει πολωθεί: από τη μία, επιχειρήματα περί «υποχρεώσεων απέναντι σε συμμάχους» και γεωπολιτικής σταθερότητας· από την άλλη, φόβοι ότι η Ελλάδα γίνεται στόχος αντιποίνων και μπλέκεται σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός της και δεν θα έπρεπε να συμβαίνει.

Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική εμπλοκή δεν είναι ούτε ξεκάθαρη ούτε ανύπαρκτη. Είναι αυτό το ενδιάμεσο — η συμμετοχή μέσω συμμαχιών, βάσεων και αμυντικών συστημάτων — που επιτρέπει στην πολιτική ρητορική να λέει «δεν πολεμάμε», την ώρα που η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Και ίσως αυτό είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο: όχι μόνο το ότι η Ελλάδα βρίσκεται πιο κοντά σε έναν πόλεμο απ’ όσο δηλώνει, αλλά το ότι αυτή η απόσταση γίνεται όλο και πιο θολή.

Στα – σπάνια, η αλήθεια είναι – καλά νέα της εβδομάδας, από την Παρασκευή 20/3, σύμφωνα με το Σύνταγμα όλοι μπορούμε να δημιουργήσουμε οικογένεια. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε συνταγματικό το δικαίωμα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, βάζοντας τη δική του σφραγίδα σε ένα από τα πιο έντονα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα των τελευταίων ετών. Η απόφαση δεν έρχεται σε κενό. Ακολουθεί τη νομοθετική εξέλιξη που άνοιξε τον δρόμο για την ισότητα στον γάμο και την τεκνοθεσία, επιβεβαιώνοντας ότι το Σύνταγμα δεν αποκλείει — αλλά, αντιθέτως, μπορεί να προστατεύσει — τη δημιουργία οικογένειας ανεξαρτήτως φύλου των γονέων.

Σε αυτή τη χώρα, αλλά και στον κόσμο γενικότερα, είμαστε πολλά μίλια μακριά από οποιαδήποτε ισότητα και σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να μπορούμε απλώς να χαιρόμαστε τις νίκες. Παλεύουμε καθημερινά για μία κοινωνία που στήθηκε σε πολύ διαφορετικές βάσεις από αυτές που θα θέλαμε — παλεύουμε. Αλλά που και που, σταματάμε για να γιορτάσουμε τέτοιες μικρές ή μεγάλες νίκες.