ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
20
ΜΑΡΤΙΟΥ
Υπενθυμίζει πως είναι 41 ετών και δυσκολεύομαι να το χωνέψω. Μάλλον, γιατί ανακαλώ εύκολα την πρώτη μας γνωριμία, το 2005: σε ένα σετ με σκηνοθέτη το Νίκο Περάκη, στα παλιά στούντιο της ΕΡΤ στην Κατεχάκη· και με την ενθουσιώδη αμηχανία του πρωτάρη να παίζει στην τηλεοπτική έκδοση του «Λούφα και παραλλαγή». Ακολουθουθούσε τότε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στις «Σειρήνες στο Αιγαίο».
Ωραία σύμπτωση, σκέφτομαι, αφού από χθες προβάλλεται στις αίθουσες η «Τελευταία κλήση»: η ταινία με την οποία Ορφέας Αυγουστίδης επιχειρεί μια φιλόδοξη επανίδρυση της σχέσης του με τον κινηματογράφο. Ο ηθοποιός που μεγάλωσε στο θερινό «Αμόρε», που ντεμπουτάρισε πανηγυρικά στη μεγάλη οθόνη, επιστρέφει ως πρωταγωνιστής στο πρώτο φιλμ του Σέριφ Φράνσις, εμπνευσμένο από την τραγική ιστορία του Σορίν Ματέϊ – ίσως το μεγαλύτερο αστυνομικό σκάνδαλο των ’90s.
Ο κινηματογράφος του έλειψε – πράγματι. Στο θέατρο πάλι, βρίσκεται στις ράγες μιας ακόμα πλούσιας σεζόν: μετά την υπερεπιτυχημένη επανάληψη της «Μηχανής του Τούρινγκ» πρωταγωνιστεί με αξιώσεις στην εξπρεσιονιστική δοκιμασία «Εκείνου που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα» του Γκέοργκ Κάιζερ – εδώ σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου. Πάντα στη θεατρική βάση του, τη σκηνή Βασιλάκου.
Από ένα roof garden κέντρο της πόλης, όπου όλες οι πολυσύχναστες λεωφόροι ανοίγονται μπροστά μας, τσαλαβουτάμε σε φάσεις της δικής του δημιουργικής και προσωπικής πορείας: 20 χρόνια στην υποκριτική, έχοντας διαγράψει μια ζωηρή θεατρική διαδρομή. Πόσο μάλλον τα τελευταία χρόνια όπου εμπλέκεται σε παραγωγικές συνεργασίες και πρωταγωνιστεί σε παραστάσεις-σημεία αναφοράς.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης έμαθε να ζει σε μια διαρκή διαπραγμάτευση με τις καλλιτεχνικές του προσδοκίες. Κι αυτή η αλληλεπίδραση δεν έχει ατονήσει έως σήμερα: επιμένει να αντιμετωπίζει τη δουλειά του ως μια, εν δυνάμει, ευκαιρία για διαφυγή και περιπέτεια. Όπως λέει «στο τέλος όλα είναι ιστορίες. Η Τέχνη, άλλωστε, δεν είναι γέννημα της φαντασιακής μας πραγματικότητας; Να, λοιπόν, τι έχει παραμείνει ανέπαφο μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια και με κάνει να πιστεύω ότι θα υπάρχει πάντα περιθώριο για να συμβεί κάτι φοβερό, ενθουσιώδες».
Πάει καιρός που οι επαγγελματικές επιλογές σου – κυρίως στο θέατρο – δεν είναι «αυτονόητες». Και αναρωτιέμαι αν είναι μια συνειδητή επιλογή.Ναι, έτσι είναι. Και το κίνητρο είναι πιο υπαρξιακό. Εμπιστεύομαι αυτήν την ανάγκη και εύχομαι να επικοινωνείται στο κοινό. Αισθάνομαι πως, σε κάποιο βαθμό, λειτουργεί γιατί εκτιμώ πως, αν υπερασπίζεσαι αυτό που λες με ενδιαφέρον, θα έχεις την προσοχή του κοινού· ακόμα κι αν στο τέλος διαφωνεί μαζί σου.
Συνεπώς, ποια είναι η προτεραιότητα σου;Είναι ωραίο να αγκαλιάζουμε ακόμα και τις, πλέον, προσωπικές καλλιτεχνικές ανάγκες
Να κρατάω τη σχέση μου αληθινή με αυτό που κάνω – και επί της ουσίας προσωπική. Αν ως καλλιτέχνης είμαι συντονισμένος με το εδώ και το τώρα πιστεύω ότι οι παραστάσεις που κάνουμε δεν θα πάψουν να αφορούν.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν αποκοπεί από τα πράγματα, υπηρετώντας κάτι πιο προσωπικό.Είναι αλήθεια. Κάποιες φορές βλέπουμε καλλιτέχνες που, μεγαλώνοντας, κλείνονται στην ρουτίνα τους και υπηρετούν ένα μικρόκοσμο. Όμως, και πάλι, δεν θεωρώ πως χάνουν το κοινό τους. Θέλω να πω ότι είναι ωραίο να αγκαλιάζουμε ακόμα και τις, πλέον, προσωπικές ανάγκες.
Νωρίτερα μίλησες για ένα υπαρξιακό κίνητρο. Τι ικανοποιεί αυτό;Σίγουρα, δεν εκπορεύεται από κάποιου είδους φιλοδοξία. Αλλά, ακόμα και η σκέψη πως θα ψάξω, θα ερευνήσω, μου δημιουργεί μια προσδοκία πως κάτι θα βρω, κάτι που δεν το περιμένω. Γι’ αυτό και, όσο περνάει από το χέρι μου και μπορώ να επιλέγω έργα, θα είναι έργα που δεν έχουν να κάνουν με την επικαιρότητα. Δεν μπορώ να λειτουργήσω μέσα από αυτό. Μάλλον φοβάμαι πως το ενδιαφέρον μου για ένα ‘επίκαιρο’ έργο μπορεί να μου τελειώσει γρήγορα, δεν θα με τροφοδοτεί ώστε να το υπερασπίζομαι ως κομμάτι από τη σάρκα μου.
Τι σε έφερε στο έργο του Κάϊζερ «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα»; Επέλεξες το κείμενο, τη συνθήκη, τη συνεργασία;Είναι φορές που έχω πει ότι θέλω να κάνω ένα βήμα πίσω, να βρω το κέντρο μου
Η επιλογή ξεκίνησε μέσα από τη συνομιλία με το Θωμά Μοσχόπουλο – με τον οποίο είχαμε συζητήσει ξανά στο παρελθόν να συνεργαστούμε αλλά δεν τα καταφέραμε λόγω δικών μου εκκρεμοτήτων. Να, που τα έφερε ο χρόνος και μπορέσαμε να δουλέψουμε μαζί. Ψάχναμε από κοινού έργα, είχαμε ιδέες που δεν θα μας “έκατσαν” ή δεν πήραμε τα δικαιώματα. Αυτό το έργο, ωστόσο, ήταν ένα από τα πρώτα που μου πρότεινε ο Θωμάς και τελικά, μετά από πολλές συζητήσεις και ζυμώσεις, ο ίδιος ανέλαβε τη μετάφραση, του προσέδωσε μια φοβερή ποιητικότητα – σηκώνοντας το από το έδαφος – και έγιναν όλα πολύ απλά. Μετά, το μόνο που είχα να κάνω ήταν να συντονιστώ με τον κώδικα του έργου και να δράσω κάτω από τη γενναιόδωρη οδηγία του Θωμά “και τώρα παίξε”. Όλη η ομάδα μπήκε κάτω από αυτήν την ομπρέλα και ήταν ωραία. Σηκωθήκαμε από το τραπέζι δέκα ημέρες πριν από την πρεμιέρα της παράστασης, συζητήσαμε πολύ, κάναμε πολλούς αυτοσχεδιασμούς, αλλά δεν “στήσαμε” την παράσταση – με την τυπική έννοια. Και αυτό επαλήθευσε πολύ έντονα και παραγωγικά τη διάθεση μου για … ψαχούλεμα. Γιατί κι εγώ, όπως και ο ήρωας μου, ο ταμίας, νομίζω ότι ψάχνουμε, όχι για να εκμεταλλευτούμε κάτι, αλλά από καθαρή προσδοκία να βρούμε κάτι. Η προσδοκία να βρεις κάτι είναι πιο ισχυρή και από την ενδεχόμενη ματαίωση της. Γι’ αυτό και ο κόσμος έχει εθιστεί σε ένα διαρκές scrolling, σ’ ένα διαρκή τζόγο· γι’ αυτό και ο Καπιταλισμός ανδρώνεται ολοένα και περισσότερο. Γι’ αυτό και ζούμε μέσα σε αυτή τη μανία: είναι μια υπαρξιακή λειτουργία να μπαίνεις στη διαδικασία του καινούργιου. Και, μεταξύ μας, την προτιμώ από την ασφαλή περιοχή.
Τι καλό έχει η ασφάλεια;Μερικές φορές, είναι απαραίτητη για να ανασκουμπωθείς, να βάλεις κάποια πράγματα σε τάξη – ειδικά όταν αυτά προέκυψαν γρήγορα, ξαφνικά και σε έβγαλαν από το κέντρο σου.
Σου έχει συμβεί;Το θέατρο είναι ένας σκληρός χώρος, γιατί αν κάνεις πράγματα που δεν λειτουργούν, δεν αποκλείεται να σε πετάξει έξω
Ναι, είναι φορές που έχω πει ότι θέλω να κάνω ένα βήμα πίσω, να βρω το κέντρο μου. Η υποκριτική, το θέατρο είναι ένας σκληρός χώρος, γιατί αν κάνεις πράγματα που δεν λειτουργούν, δεν αποκλείεται να σε πετάξει έξω.
Σε συνέχεια της για τον ήρωα σου στο «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα», αναρωτιέμαι αν είσαι ένας άνθρωπος ανοιχτός στο ρίσκο – ακόμα κι αν αυτό φέρει την πλήρη αποδόμηση;Είμαι ένας άνθρωπος που απολαμβάνω την ασφάλεια στην προσωπική μου ζωή. Και την ίδια ώρα, γνωρίζω ότι, μερικές φορές, χρειάζεται να κάνω τις απαραίτητες ανατροπές του εαυτού μου. Και παρότι με δυσκολεύουν, τις κάνω. Σίγουρα όμως, δεν κρύβω μέσα μου έναν τυχοδιώκτη.
Δηλαδή, αποφεύγεις τα όρια.Χωρίς να αποκλείω πως κάτι θα με οδηγήσει έξω από τα όρια που έχω θέσει. Γιατί υπάρχουν καταλύτες που μπορούν να μου δώσουν μια άγνωστη φλόγα. Πάντως, όσο περνούν τα πράγματα από τον έλεγχο μου, δεν νομίζω ότι θα επιτρέψω να συμβεί κάτι τόσο ξαφνικό και αιφνίδιο.
Εκτός από τη δική σου ασφάλεια, είσαι διατεθειμένος να υπερασπιστείς και την ασφάλεια των άλλων;Βάζω πλάτες πρώτα για όλους τους άλλους και δεν το διαπραγματεύομαι – χωρίς να ισχυρίζομαι πως υιοθετώ απόλυτα το εγχειρίδιο του δικαιωματισμού. Όμως, περιμένω το ίδιο και από τον άλλο, διαφορετικά δεν θέλω να τον ξαναδώ μπροστά μου. Αν νιώσω προδομένος και εκτεθειμένος, μπορεί να γίνω πιο σκληρός.
Ποια άλλη κατάσταση σου ενεργοποιεί παρόμοια αντανακλαστικά;Στο θέατρο, η εμπιστοσύνη είναι μια a priori συνθήκη πριν καν γνωρίσεις τον συμπαίκτη σου. Καθώς, λοιπόν, εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, είναι φορές που μένω αφύλακτος. Αν, μέσα σε αυτή την ευάλωτη θέση, υπάρξει περίπτωση όπου θα λείψει η λεπτότητα απέναντι στους συναδέλφους, τότε θα γίνω πιο σκληρός.
Αυτή η στάση είναι ανεξάρτητη από το γεγονός πως το Βασιλάκου είναι η έδρα σου, ένας χώρος που αισθάνεσαι οικείο;Ναι. Φυσικά. Τα μαγικά πράγματα στο θέατρο γεννιούνται από τους ηθοποιούς όταν αισθάνονται ασφάλεια και ελευθερία – αγαθά ύψιστης σημασίας στην τέχνη. Ο ένας πρέπει να φροντίζει τον άλλο, ώστε να διαμορφώνεται αυτή η συνθήκη. Γιατί να μην φροντίζω το έδαφος ώστε να γίνει εύφορο; Βέβαια, δεν είναι αποκλειστική μου ευθύνη, ο καθένας πρέπει να φροντίζει να προκύπτουν αυτές οι συνθήκες· μόνο έτσι μπορούμε να πάμε κάπου καλύτερα, μαζί. Ακόμα κι αν ένας εκτοξευτεί, θα παρασύρει τον άλλο – είναι βέβαιο.
Έχοντας ήδη μπει ‘μπροστά’ σε παραγωγές στο θέατρο Βασιλάκου, θα σκεφτόσουν να αναλάβεις περισσότερες ευθύνες;Δεν κρύβω μέσα μου έναν τυχοδιώκτη
Ναι, αλλά όχι για να ικανοποιήσω κάποιου είδους φιλοδοξία. Θα το έκανα περισσότερο αν οι καλλιτεχνικές επιθυμίες μου δεν ταυτίζονταν χρονικά ή συγκυριακά με εκείνες συναδέλφων που θέλω να συναντήσω. Σε γενικές γραμμές, δεν το αποκλείω.
Κι αυτό θα περιλάμβανε μια ομάδα συνεργατών ή ένα πιο ανοιχτό πλαίσιο;Η ομάδα συνεργατών υπάρχει ήδη, με έναν τρόπο. Μέχρι τώρα, υπάρχει ένας κύκλος πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων με τους οποίους συναντιόμαστε και προσπαθούμε να συνδεθούμε. Κι αν το παρατηρήσεις πολλά σχήματα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Απλώς, τις περισσότερες φορές αυτές οι συνθήκες κινητοποιούνται από σκηνοθέτες ή παραγωγούς κι όχι από ηθοποιούς όπως εγώ.
Πάντως, δεν σε απωθούν τα αυξημένα καθήκοντα.Όχι. Καταλαβαίνω πως αυτά τα καθήκοντα μπορεί να με απομακρύνουν, σε στιγμές, από τη βράση των γεγονότων, ή να με καταστήσουν πιο μόνο και να βρεθώ πιο εκτεθειμένος. Αλλά την ίδια ώρα, μπορώ να αναλάβω την ευθύνη και να χαρώ το αποτέλεσμα της.
Σε όλο αυτό που περιγράφεις, δεν χωράει ούτε μια στάλα φιλοδοξίας;Ναι είναι μια φιλοδοξία – και πάλι πιο υπαρξιακή. Δεν έχει να κάνει με την προβολή, την αναγνωρισιμότητα και την αποδοχή. Φυσικά, αν όλα αυτά τα διερευνήσεις, αν τα ξεψαχνίσεις, όλο και κάτι τέτοιο θα βρεις – ας μην κρυβόμαστε. Δεν καταδικάζω την έννοια της φιλοδοξίας γιατί δημιουργεί έναν παραπάνω ηλεκτρισμό – αρκεί η ποσόστωση της να κρατιέται χαμηλά, σε υγιή επίπεδα. Στη δική μου περίπτωση, η φιλοδοξία δεν είναι το κίνητρο, αλλά μην περιμένεις να υποδυθώ και τον Γκάντι! Δεν μπορώ να μιλάω μόνο για την τέχνη· διαφορετικά δεν θα έπαιζα, δεν θα μιλούσα δημόσια και θα ήμουν εμμονικά συγκεντρωμένος σε ένα χώρο.
Μιλάμε αρκετά για το θέατρο, αλλά μόλις χθες βγήκε στις αίθουσες η «Τελευταία κλήση», η ταινία στην οποία πρωταγωνιστείς.Ναι και είναι μια ταινία για την οποία είμαι πολύ χαρούμενος. Πρόκειται για το ντεμπούτο του σκηνοθέτη Σέριφ Φράνσις που έχει εμπνευστεί από διάφορα γεγονότα εκείνης της περιόδου – μεταξύ των οποίων και την υπόθεση του Σορίν Ματέϊ. Εχει γίνει καλή δουλειά σε ένα δύσκολο και επικίνδυνο θέμα. Είναι προϊόν μυθοπλασίας και, για ευνόητους λόγους, οι χαρακτήρες είναι αρκετά μετακινημένοι από τα πραγματικά πρόσωπα. Συνεπώς, κι εγώ έφτιαξα ένα δικό μου χαρακτήρα, έναν δικό μου δράστη.
Το σινεμά ήταν για σένα χώρος βαπτίσματος, αν θυμηθούμε τη συνεργασία σου με το Νίκο Περάκη. Τι θέση έχει στην καριέρα σου;Βάζω πλάτες πρώτα για όλους τους άλλους και δεν το διαπραγματεύομαι
Η αλήθεια είναι πως για πάνω από 12 χρόνια δεν έκανα σινεμά. Δεν ασκήθηκα, δεν δούλεψα όσο θα ήθελα σε αυτό. Είναι απόρροια δύο παραγόντων: από τη μια δεν με καλούσαν να συμμετέχω, κι από την άλλη δεν γυρίζονταν πολλές ελληνικές ταινίες.
Υπάρχει κάποιο παράπονο;Δεν είναι κακό να το πω, αλλά ναι, υπάρχει. Στην Ελλάδα γυρίζονται 20-22 ταινίες το χρόνο και οι κινηματογραφικοί ηθοποιοί είναι πολύ συγκεκριμένοι. Φαίνεται πως οι Έλληνες κινηματογραφιστές εμπνέονται από συγκεκριμένα πρόσωπα, γράφουν σενάρια για συγκεκριμένους ηθοποιούς, είναι μια κατάσταση που πάντα ίσχυε στο ελληνικό σινεμά. Οπότε χάρηκα πραγματικά που συμμετείχα στην «Τελευταία κλήση».
Θα ήθελες να λειτουργήσει ως επανεκκίνηση στη σχέση σου με τον κινηματογράφο;Ναι, φυσικά και θα ήθελα να δουλέψω κι άλλους ρόλους στον κινηματογράφο γιατί έχω τη μανία να κατασκευάζω χαρακτήρες. Να τώρα χάρηκα πάρα πολύ την εμπειρία, αλλά ειλικρινά δεν μου έφτασε. Και η αλήθεια είναι πως δεν θέλω απλώς να κάνω σινεμά, αλλά να κάνω σινεμά σε ταινίες που με συγκλονίζουν. Ανήκω σε μια γενιά που έχει δει φοβερά φιλμ.
Τόσο στον «Άνθρωπο που έκλεψε τη μέρα» όσο και στην «Τελευταία κλήση» υποδύεσαι δύο παραβατικούς ήρωες. Στην πρώτη περίπτωση το χέρι του δράστη οπλίζει η επιθυμία και στη δεύτερη η ανάγκη. Είναι συμπτωματικό;Η αλήθεια είναι πως για πάνω από 12 χρόνια δεν έκανα σινεμά. Δεν ασκήθηκα, δεν δούλεψα σε αυτό όσο θα ήθελα
Κάνεις μια εύστοχη παρατήρηση. Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι… προσκαλώ τα πράγματα, πόσο μάλλον στο σινεμά. Οι παραβατικοί χαρακτήρες, πάντως, είναι μια δεξαμενή από όπου μπορείς να αντλήσεις πολλά. Προσωπικά, αναζητώ ήρωες που σπάνε φραγμούς, που τολμάνε στη στιγμή να κάνουν μια ανατροπή και γενικά είναι μια περιοχή ελκυστική για μένα, πολύ ζουμερή.
Ακουμπάει και στην ανάγκη να σπάσεις το στερεότυπο που μιλάει για έναν ωραίο άνδρα;Μπορεί πράγματι να έχουν μείνει υπολείμματα από τις ταμπέλες του “ωραίου νέου” ή του κάποτε “ωραίου νέου”. Από εκεί και πέρα, όχι – δεν στοχεύω εκεί. Για άγνωστο λόγο, από μικρός, ήμουν πάντα λίγο καραγκιόζης, υπερεκφραστικός, πάντα κυλούσα προς την προσπάθεια να τσαλακώνομαι. Οπότε αυτές οι επιλογές δεν απαντούν σε ταμπέλες που βάζουν άλλοι, όσο σε μια συνήθεια δική μου: να κρύβομαι από κάτι, να έχω πάντα ένα προσωπείο που κάνει φασαρία και αποπροσανατολίζει τα βλέμματα από εμένα. Είναι, λοιπόν, ένας παλιός μηχανισμός που, εδώ και χρόνια, εξελίσσεται μέσα στο θεατρικό έδαφος.
Έχεις σκοτεινά σημεία;Για άγνωστο λόγο, από μικρός, ήμουν πάντα λίγο καραγκιόζης, υπερεκφραστικός, πάντα κυλούσα προς την προσπάθεια να τσαλακώνομαι
Εννοείται.
Και πως διαχειρίζεσαι τις σκοτεινιές σου;Τις κρύβω. Εκεί που σαστίζω περισσότερο από κάθε άλλο, είναι στο τι θα μπορέσω να αντέξω σε μια μεγάλη κρίση ή δυσκολία. Ακόμα και η πιθανότητα – ή και μόνο η σκέψη – με αλλοιώνει στιγμιαία.
Μιλάς κυρίως μέσα από τη θέση του γονιού;Οπωσδήποτε τα φίλτρα αγωνίας στην πατρότητα είναι άλλα· παρόλα αυτά, οι φόβοι μου δεν περιορίζονται μόνο στο παιδί αλλά και σε όλο το φάσμα των δικών μου ανθρώπων. Όσο αγαπάς πιο βαθιά και συνδέεσαι πιο έντονα – αν δεν είναι ήδη στη φύση σου – όσο μαλακώνεις κι ανοίγεσαι, τόσο τρέμεις στο ενδεχόμενο της απώλειας, της ολοκλήρωσης των κύκλων, της ματαίωσης, της φθοράς και του τέλους. Σου περιγράφω την πιο σκοτεινή μου περιοχή, αλλά φαντάζομαι πως είναι η πιο κοινή για πολλούς ανθρώπους.
Πιστεύεις πως εμάς, τους καθημερινούς ανθρώπους μας χωρίζουν πολλά από ένα οπλισμένο χέρι;Νομίζω ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η ανασφάλεια είναι τέτοια, ώστε οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να τινάξουν όλα στον αέρα. Στον σύγχρονο πολιτισμό εκπαιδευόμαστε άριστα για να ακονίσουμε τις δεξιότητες στις οποίες έχουμε έφεση – μόνο και μόνο για να νιώσουμε μια κάποια ασφάλεια ότι μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας. Ως εκ τούτου, πιστεύω πως δεν είμαστε καθόλου μακριά από τις στιγμές όπου άνθρωποι ξεπερνούν τα όρια άλλων συνανθρώπων τους. Ζούμε σε μια εποχή όπου προσπαθούμε να ξανασυμφωνήσουμε σε σχέση με τις αξίες μας: τι θα πει σεβασμός, ηθική, πως χρησιμοποιούμε τα κοινωνικά όπλα.
Αν είχες ένα ισχυρό όπλο – και δεν εννοώ περίστροφο ή άλλο εργαλείο βίας – τι θα ήθελες να πεις σε ένα ακροατήριο που θα μπορούσε να μεταβάλλει την τρέχουσα πραγματικότητα;Αυτή τη στιγμή, το πιο αυτονόητο θα ήταν να ζητήσει κανείς να πάψουν οι πόλεμοι. Παντού. Όσο κι αν ακούγεται κλισέ και ουτοπικό, αυτό θα έλεγα κι εγώ. Με έχει επηρεάσει τόσο η παγκόσμια κατάσταση που είδα στο όνειρο μου πως όλο αυτό που ζούμε είναι μια προπαγάνδα των social media για να επιτευχθεί η αναδιάρθωση της εξουσίας και η ανακατανομή του πλούτου.
Σε τρομάζει η ελεύθερη πτώση της ανθρώπινης φύσης;Εκεί που σαστίζω περισσότερο από κάθε άλλο, είναι στο τι θα μπορέσω να αντέξω σε μια μεγάλη κρίση ή δυσκολία
Νομίζω ότι σε ατομικά επίπεδα, ακόμα και σήμερα, όπου όλα μοιάζουν ζοφερά, υπάρχουν άνθρωποι ικανοί για το καλύτερο. Αλλά κοιτάζοντας την ανθρωπότητα ως σύνολο, από ψηλά, παρατηρώντας την μέσα στον εγωκεντρισμό της, δεν είμαι αισιόδοξος.
Πώς προστατεύεις τον εαυτό σου; Ποια είναι τα τείχη προστασίας που υψώνεις;Όταν συνειδητοποιώ ότι μια απειλή έχει εισχωρήσει πλέον μέσα μου, γίνομαι πιο ευάλωτος. Τότε προσπαθώ να αναδιαμορφώσω το αφήγημα της κατάστασης για να το διώξω. Το διυλίζω, το μεταβολίζω και στο τέλος το αποβάλλω. Μπορεί να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η διαδικασία, αλλά και η τοξικότητα που εισπράττουμε κάθε μέρα – ακόμα και η πιο ανόητη τοξικότητα, για παράδειγμα να πει κάτι, κάποιος για σένα – είναι αληθινή; Είναι μόνο λέξεις. Και δεν πρέπει να επιτρέπουμε στις λέξεις να μας επηρεάζουν.
Ως ηθοποιός ακούς πολλές λέξεις, από το χώρο, τους συναδέλφους, τον Τύπο. Πώς τις εισπράττεις;Ζούμε σε μια εποχή όπου προσπαθούμε να ξανασυμφωνήσουμε σε σχέση με τις αξίες μας: τι θα πει σεβασμός, ηθική, πως χρησιμοποιούμε τα κοινωνικά όπλα
Εκεί είμαι καλά οχυρωμένος, όχι πλήρως. Καταρχάς, γιατί ζούμε μια άλλη εποχή, έχουμε αλλάξει σελίδα στο πως εκφράζεται ο ένας για τον άλλο, πως μπορεί να δολοφονηθεί μια προσωπικότητα. Παρόλα αυτά, προσαρμοζόμαστε – έτσι κάνω κι εγώ. Κάποτε ήμουν πιο αποστασιοποιημένος, είχα πιο σκληρά τοιχώματα προστασίας, τώρα δεν είμαι τόσο κλειστός. Κι αυτό μπορεί να με οδηγεί στο να αδικώ τον εαυτό μου ή και άλλους. Κι έτσι, κάνω κάποιες διαπραγματεύσεις με τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ισορροπήσω. Έχω μέσα στο μυαλό μου πιο ενεργοποιημένη τη λειτουργία να συγχωρώ, να δίνω περισσότερο χώρο μέσα μου γι’ αυτό που είναι οι άλλοι, να συμφιλιώνομαι με τις φάσεις που κάποιοι μπορεί να με πληγώσουν άθελα τους, να είμαι λιγότερο αυστηρός με τους άλλους και με τον εαυτό μου. Φυσικά, όλα αυτά είναι μέσα στο φάσμα της προσπάθειας.
Τι έχει μείνει αγνό και ανέπαφο σε όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής εξέλιξης σου;Η ανάγκη για παιχνίδι είναι εξίσου ζωντανή. Και είναι ένας από τους λόγους που “τζογάρω” ακόμα. Μεγαλώνοντας δεν παραμυθιάζομαι με τον ίδιο τρόπο για ένα συνεργάτη, για μια παράσταση και ούτε πιστεύω πως όλα αυτά είναι ικανά να σου προσφέρουν μια άλλη ζωή – αυτό μου συνέβαινε σίγουρα παλιότερα. Η ιδέα ότι κάτι θα παίξω, θα ερευνήσω, κάτι θα ξεκλειδώσω πάντα με συναρπάζει. Η ιδέα αυτή πάντα με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχει εκεί έξω μια περιπέτεια για μένα.
Είπες πως στα 20 σου χρόνια ονειρευόσουν μια άλλη ζωή. Σήμερα, σε ικανοποιεί η ζωή που ζεις;O γιος μου, πέρα από όλα τα άλλα, είναι ένα κλειδί σε μια πόρτα που ήταν κλειστή. Και ξαφνικά, δεν βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο· ξαφνικά υπάρχει ουρανός
Αν εξαιρέσω όλους τους εξωτερικούς παράγοντες που είναι αστάθμητοι και διαρκώς μας πληγώνουν, ναι ζω μια ικανοποιητική ζωή. Από την άλλη, οι απαιτήσεις της καθημερινότητας, η ποιότητα ζωής στην πόλη, το περιβάλλον όπου μεγαλώνει ένα παιδί, το ανατροφοδοτούμενο άγχος μέσα κι έξω από τη δουλειά λειτουργούν ως αγκάθια στο καθημερινό μου βίωμα. Εκεί έρχονται ματαιώσεις και ενεργοποιούνται κομμάτια του χαρακτήρα μου που θα ήθελα να κοιμούνται ή θα πρέπει να ασκηθώ για να τα αντιμετωπίζω πιο καλά. Ιδανικά, θα ήθελα το στρες να λείπει εντελώς από τη ζωή μου – αλλά, προφανώς, δεν γίνεται. Ιδανικά, θα ήθελα να βιώνω αλλιώς το χρόνο. Αλλά την ίδια ώρα είμαι πολύ – πολύ τυχερός που έχω ένα τέτοιο παιδί, μια τέτοια σύντροφο, που είναι καλά οι γονείς μου και χαμογελούν βλέποντας τον Αχιλλέα να μεγαλώνει κι εμένα να τον αγαπάω, να μου μαθαίνει καλύτερα τη ζωή, να τον αποδέχομαι, να μου προσφέρει πράγματα και να γίνομαι ένας άλλος πια, από ένα πλάσμα που δεν υπήρχε πριν από πέντε χρόνια.
Πόσο σε έχει αλλάξει η πατρότητα;Αυτό το παιδί είναι για μένα, πέρα από όλα τα άλλα, ένα κλειδί σε μια πόρτα που ήταν κλειστή. Και ξαφνικά, δεν βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο· ξαφνικά υπάρχει ουρανός. Κι αυτό είναι τέλειο: ο πατρικός ρόλος διευρύνει το χώρο μέσα μου.
Τι κέρδισες κάνοντας αυτή τη δουλειά – χωρίς να μιλώ για χρήματα, αναγνωρισιμότητα, όσο για ψυχικό απόθεμα.Εκτός από τη μαγεία του παιχνιδιού, μου έμαθε να βάζω στόχους και να είναι στόχοι συνειδητοί. Είναι μια λειτουργία που με κινητοποιεί, με ζωοδοτεί – χωρίς να μπαίνουν οι παράγοντες της φήμης, της αναγνωρισιμότητας, των χρημάτων. Η τέχνη ασφαλώς και αντανακλά τον πυρήνα σου, αλλά έχει σημασία και τί είδους αγωγός θέλεις να είσαι μέσα από την τέχνη. Τι θέλεις να φέρεις.
Τι απαντάς;Ξυπνώντας έντρομος τις τελευταίες εβδομάδες με τις παγκόσμιες εξελίξεις, ίσως θα ήθελα να δρω πιο ανακουφιστικά ως καλλιτέχνης.
Μιλώντας για τη διαχείριση του χρόνου, έχεις ανάγκη από μια παύση;Έχω μέσα μου πιο ενεργοποιημένη τη λειτουργία να συγχωρώ, να δίνω περισσότερο χώρο γι’ αυτό που είναι οι άλλοι
Μπορεί να είμαι κοντά σε αυτό – χωρίς να σημαίνει πως θα σταματήσω να δουλεύω. Χρειάζομαι μια στιγμή να αφουγκραστώ, να απορροφήσω περισσότερα πράγματα και να καταφέρω να τα αφομοιώσω.
Ο Ορφέας Αυγουστίδης πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα” σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο Βασιλάκου
Περισσότερες πληροφορίες εδώ
Eπίσης, ερμηνεύει τον κεντρικό ρόλο στην ταινία “Tελευταία κλήση” σε σκηνοθεσία Σέριφ Φράνσις. Η ταινία έκανε μόλις πρεμιέρα στις αίθουσες από την Tanweer.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ
