Αλέξανδρος Κτιστάκης: Ζούμε στην εποχή των social media – όλα γίνονται γρήγορα

Πρώτη φορά άκουσα τη φωνή του Αλέξανδρου Κτιστάκη πριν από μία δεκαετία, όταν έπεσα τυχαία στη μαγνητοσκοπημένη – θρυλική πλέον – συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη. Εκεί, ο Αλέξανδρος είχε ερμηνεύσει συγκλονιστικά ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του Παπακωνσταντίνου, την Ουρά του Αλόγου – δικαίως το τραγούδι αυτό συνδέθηκε με την ερμηνεία του, είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ειναι λες και το τραγούδι αυτό γράφτηκε για να βρει ακριβώς αυτή τη φωνή.

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια και ο Αλέξανδρος Κτιστάκης έχει ‘ντύσει’ με τη φωνή του με πολλά ακόμα αγαπημένα κομμάτια, αλλά και μουσικά διαμάντια, όπως το δικό μου αγαπημένο ‘Στον Μαρίνο Αντύπα’ – μία συνεργασία με τους Ρεβάνς – ενώ πριν από λίγα χρόνια κυκλοφόρησε και τον πρώτο προσωπικό του δίσκο, με τίτλο Τα Μαύρα. Στον δίσκο αυτό συνεργάστηκε ξανά με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Κωνσταντή Παπακωνσταντίνου των Γκιντίκι για δύο πολύ όμορφα τραγούδια, το “Όσοι είναι μονάχοι” και “Τα ρούχα τα παλιά”, ενώ ο ίδιος έγραψε τη μουσική και τους στίχους για τα υπόλοιπα εξίσου όμορφα τραγούδια, όπως το Αχ καρδιά μου, με τη φωνή της Ιουλίας Καραπατάκη.

Αυτός ο δίσκος ωρίμαζε για χρόνια «στο ράφι», μαζί με τις αμφιβολίες του. Δεν τον αντιμετωπίζει ως δικαίωση, αλλά ως ανάγκη έκφρασης – το κλείσιμο ενός κύκλου και ταυτόχρονα την αρχή ενός νέου. Στις 21 Φεβρουαρίου, στον Σταυρό του Νότου, θα παρουσιάσει τα τραγούδια αυτού του δίσκου, αγαπημένες στιγμές από προηγούμενες συνεργασίες, ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι που θα ερμηνεύσει με την Ηλιάνα Πασπάλα, καθώς και τραγούδια που ο ίδιος αγαπά. Μια βραδιά που μοιάζει να συνοψίζει τη μέχρι τώρα διαδρομή του – και να ανοίγει τον επόμενο κύκλο.

Τα ακούσματα που είχα μικρός από το σπίτι, ήταν παλιά λαϊκά κυρίως από τη μεριά του πατέρα μου και αυτά που αποκαλούμε έντεχνα από τη μεριά της μάνας μου. Στην εφηβεία πέρασα, όπως οι περισσότεροι, από διάφορα είδη, με σύντομες μεταβάσεις από το ένα στο άλλο. Μεγαλώνοντας οι επιλογές έγιναν πιο συνειδητές, χωρίς κάποια μανία προς ένα είδος μουσικής. Δεν θυμάμαι το πρώτο τραγούδι που με συγκίνησε, θυμάμαι όμως αυτό που με έστρεψε προς τη μουσική την οποία επικοινωνώ και ο ίδιος στις εμφανίσεις μου, αλλά και με έκανε πιο επιλεκτικό στο τι ακούω. Ήταν το “Τσιγάρο ατέλειωτο” του Σωκράτη Μάλαμα.

Το κατάλαβα κάποια στιγμή στο Ναύπλιο το 2012, που είχα μείνει για δυο-τρία χρόνια. Εκείνη την εποχή βιοποριζόμουν αποκλειστικά από τη μουσική. Είχα αρχίσει να κάνω μουσική για κάποιες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, και έπαιζα σε ρεμπέτικα και λαϊκά σχήματα κιθάρα και τραγουδούσα κάποιες φορές. Μια βραδιά, μετά από το μαγαζί που παίζαμε, συνεχίσαμε με τα όργανα σε κάποιο άλλο ταβερνάκι. Κάποια στιγμή τραγουδούσαμε το “Άσπρο πουκάμισο φορώ” και στο άκουσμα των στίχων της μελωδίας, σκέφτηκα για κάποιο λόγο πως θα ήθελα να ασχοληθώ πιο ενεργά με τη μουσική. Λίγους μήνες μετά, ήρθε η πρόταση του Θανάση για ενδεχόμενη συνεργασία.

Πολύ σημαντική, για να κατανοήσω και εμένα αλλά και τα τραγούδια, ήταν η μακρά περίοδος που εμφανιζόμουν στα καφενεία

Οι πρώτες εμφανίσεις ήρθαν το 2013 στο σχήμα του Θανάση. Ήμουν τεχνικός σκηνής και τραγουδούσα και κάποια τραγούδια. Ένιωθα αμήχανα τα πρώτα χρόνια. Δεν ήμουν και ψημένος σε τόσο μεγάλα ακροατήρια, οπότε έχω την αίσθηση πως φαινόταν αυτό. Όμως το ευχαριστιόμουν. Ήταν σπουδαία διαδικασία. Όπως πολύ σημαντική, για να κατανοήσω και εμένα αλλά και τα τραγούδια, ήταν η μακρά περίοδος που εμφανιζόμουν στα καφενεία.

Λίγοι μπορούν να ζήσουν μόνο από τη μουσική. Δεν είναι εύκολη αυτή η εποχή

Δεν είναι καθόλου εύκολο. Προσωπικά δεν βιοπορίζομαι αποκλειστικά από τη μουσική. Από ό,τι βλέπω λίγοι μπορούν να ζήσουν μόνο από αυτό. Δεν είναι εύκολη αυτή η εποχή. Οικονομικά ο κόσμος είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση, οπότε δεν έχει την ευκαιρία να πάει κάποιος σε πολλές συναυλίες και εκδηλώσεις. Ζούμε και στην εποχή των social media, όπου όλα γίνονται κάπως γρήγορα. Σε κάποιον που ξεκινάει τώρα, θα έλεγα να είναι αυθεντικός και να έχει υπομονή και πίστη σε αυτό που ονειρεύεται. Θέλει και τύχη, αλλά θέλει και δουλειά.

Δεν βρίσκω πάντα έμπνευση. Πολλές φορές δε βρίσκω καθόλου, για αρκετό καιρό. Φαντάζομαι δεν λειτουργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο, ούτε έχουμε όλοι την ίδια δεξαμενή ταλέντου και έμπνευσης. Θέλει και χρόνο, να είσαι πάνω από τα όργανα και απ’ τα χαρτιά και να παιδεύεσαι, να γράφεις, να σβήνεις, να τα παρατάς, να τα ξαναπιάνεις. Στη δική μου περίπτωση γράφω όταν είμαι ήρεμος. Αλλιώς μου είναι πολύ δύσκολο.

Ναι είχα δισταγμούς. Σκεφτόμουν “ποιον ενδιαφέρουν τώρα” και “τι είμαι εγώ για να γράψω”. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως είναι η δική μου ανάγκη να εκφραστώ, οπότε οι δισταγμοί έκαναν στην άκρη και καλά θα κάνουν να μείνουν εκεί, ακόμα κι αν δεν ξαναγράψω τίποτα. Δεν ήταν ζήτημα δικαίωσης. Ήθελα να πω τις σκέψεις μου, να επικοινωνήσω τις αγωνίες μου. Το αποτέλεσμα δεν το κρίνω εγώ. Θα το κρίνει ο κόσμος που το έχει ακούσει ή θα το ακούσει στο μέλλον.

Σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός κύκλου. Την πραγματοποίηση ενός ονείρου. Κάποιοι κύκλοι κλείνουν, νέοι ανοίγουν, ένα όνειρο πραγματοποιείται, ένα καινούριο έρχεται. Όρεξη να έχουμε να προχωράμε και στη ζωή και στις δημιουργίες.

Στον Σταυρό του Νότου θα ακούσετε τα τραγούδια του δίσκου, τραγούδια στα οποία συμμετείχα, καθώς και ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι, το οποίο ερμηνεύει επί σκηνής, αλλά θα το ερμηνεύσει και όταν θα κυκλοφορήσει η Ηλιάνα Πασπάλα. Θα ακούσετε επίσης τραγούδια που αγαπάμε, τραγούδια των σύγχρονων κυρίως τραγουδοποιών.