Stop Scrolling: Μια viral εμφάνιση στο Super Bowl, ένα comeback που θα συζητηθεί και η ελευθερία του Τύπου

Happy Valentine’s Day σε όποιον γιορτάζει! Σε όποιον δεν γιορτάζει, παρ’ όλα αυτά (it’s ok either way), ακόμα ένα Σάββατο, ακόμα ένα Stop Scrolling και ακόμα μία εβδομάδα στην πλάτη μας – η πρώτη για τον μήνα Φλεβάρη. Το 2026 έχει μπει με φόρα, και μεταφορικά και κυριολεκτικά, καθώς όλα φέτος είναι πολύ νωρίς – οι Απόκριες, η Καθαρά Δευτέρα, το Πάσχα. Δεν προλάβαμε να ξεστολίσουμε το δέντρο και ψάχνουμε τι στολή θα βάλουμε και πού θα πάμε το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας – για να μην πω για το αρνί. Αυτή η εβδομάδα ωστόσο, αισθάνθηκα πως ήταν λίγο μισή, είτε γιατί η Τσικνοπέμπτη μού φαινόταν παράταιρη στις 12 Φλεβάρη, είτε γιατί τρέχουμε να προλάβουμε τόσα πολλά πράγματα που στο τέλος δεν κάνουμε ούτε τα μισά.

Παρ’ όλα αυτά, κατορθώσαμε να αντέξουμε άλλη μία εβδομάδα και, μεταξύ άλλων, ο μετροπόντικας «Αθηνά» της 4ης γραμμής του Μετρό έφτασε στον Ευαγγελισμό, είχαμε πρώτο ημιτελικό για την επιλογή του ελληνικού τραγουδιού της Eurovision με εξαιρετικούς παρουσιαστές και βασικές απορίες (δικές μου) για το budget που χρειάστηκε, την Ghislaine Maxwell, κύρια συνεργάτιδα του Jeffrey Epstein, να καλείται να καταθέσει – αλλά να μην το κάνει, τους τρεις αστυνομικούς που κατηγορούνται για τον βιασμό γυναίκας στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας το 2022 να βρίσκονται (επιτέλους) ενώπιον δικαστηρίου και πολλά, πολλά ακόμα. Κάθε εβδομάδα πιστεύω πως δεν έχουν γίνει αρκετά πράγματα που να αξίζουν τον επιπλέον χρόνο μας και κάθε εβδομάδα διαπιστώνω πως δεν θα καταφέρω ποτέ να διαβάσω όλες τις ειδήσεις του τελευταίου 24ώρου.

Την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στην Αμερική, και συγκεκριμένα στη Santa Clara της California, το Super Bowl 2026. Πιθανότατα το μεγαλύτερο αθλητικό (και μη) event των ΗΠΑ, αφιερωμένο στο αμερικανικό ποδόσφαιρο. Ωστόσο, φέτος, όπως και κάθε χρόνο, την παράσταση αλλά και τον ειδησεογραφικό και ιντερνετικό χρόνο και χώρο δεν έκλεψε το ποδόσφαιρο, αλλά το Halftime Show. Η δεκαπεντάλεπτη “συναυλία” που δίνει ένας καλλιτέχνης ανάμεσα στα δύο ημίχρονα του παιχνιδιού. Σε μία άκρως τεταμένη κοινωνικοπολιτική κατάσταση, η NFL (National Football League) και η Apple αποφάσισαν πολύ στοχευμένα να κάνουν την άκρως νευραλγική επιλογή αυτός ο performer να είναι ο Bad Bunny. Στην Αμερική του ICE, του Donald Trump, της white supremacy και, ας είμαστε ειλικρινείς, του φασισμού. Το μεγαλύτερο τηλεοπτικό event της ηπείρου, που αποτελεί και τον πυλώνα της καταναλωτικής κοινωνίας των ΗΠΑ, μονοπωλήθηκε από έναν Πουερτορικανό Αμερικανό που τραγούδησε στα ισπανικά.

@makaylaresmith the super bowl halftime show we needed #badbunny #superbowl ♬ sonido original – 𝓲𝓼𝓶𝓪𝓪_𝓵𝔂𝓻𝓲𝓬𝓼

Ο Bad Bunny, η αλήθεια είναι, πως είχε μία εξαιρετική εβδομάδα, κερδίζοντας το Album of the Year στα Grammys και πρωταγωνιστώντας στο ίσως σημαντικότερο και συμπεριληπτικότερο Halftime Show που έχει συμβεί ποτέ. Βέβαια, μπορεί επαγγελματικά να βρίσκεται σε άνθηση, ωστόσο δεν ξέρω πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να χαρεί για τον χώρο που δείχνει πως ανήκει στο ίδιο και σε όλους όσοι δεν είναι λευκοί, όταν και στα δύο αυτά event φοράει αλεξίσφαιρο γιλέκο και φροντίζει να βρίσκεται πάντα σε επιφυλακή.

@celebsnapz bad bunny’s cultural storytelling and symbolism through each set at his halftime show set explained #badbunny #superbowl #halftimeshow #goviral #foryoupage ♬ sonido original – 𝓲𝓼𝓶𝓪𝓪_𝓵𝔂𝓻𝓲𝓬𝓼

Τίποτα από τα παραπάνω, όμως, δεν αναιρεί το αριστούργημα που ήταν στην πραγματικότητα η performance του. Είδα ένα TikTok συγκεκριμένα όπου σχολίαζε το πώς είναι σημαντικό να κάνεις μία δήλωση και να παίρνεις μία θέση ως καλλιτέχνης και να πηγαίνεις κόντρα στο μίσος και τη διχόνοια και ίσως πολλές φορές να υπενθυμίζεις το αυτονόητο. Ωστόσο, είναι επίσης σημαντικό να κρίνεται μία τέτοια πράξη και για την ποιότητα της και το αποτέλεσμα, και όχι μόνο για την πρόθεση και τα πολιτικά easter eggs. Το Halftime Show του Bad Bunny το 2026 είχε και τα δύο αυτά στοιχεία. Αισθητική αρτιότητα, καλλιτεχνική σκέψη, ωραία χορογραφία, ωραία σκηνοθεσία, πολύ σωστά δοσμένη επιλογή τραγουδιών και εξαιρετική ερμηνεία. Την ίδια στιγμή, ήταν ύμνος στην Αμερική –«την ήπειρο, όχι τις ΗΠΑ». Την Αμερική των 35 χωρών και των περίπου 350 διαλέκτων. Την Αμερική της διαφορετικότητας και της ποικιλομορφίας. Το show του Bad Bunny είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τι οφείλει να κάνει η τέχνη σε περιόδους κρίσης – και όχι μόνο.

Μέσα στην εβδομάδα αποκαλύφθηκε ένα ακόμη σκάνδαλο υπεξαίρεσης δημοσίου – και ευρωπαϊκού – χρήματος, που έχει στο επίκεντρό του ανθρώπους της Νέας Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, φαίνεται πως υπουργοί και γραμματείς της κυβέρνησης συμμετείχαν σε προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης, τα οποία είχαν απορριφθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και παρ’ όλα αυτά κατόρθωσαν να τα πραγματοποιήσουν και τα εκατομμύρια που έδιναν αυτά τα μη εγκεκριμένα προγράμματα, μέσω μεσαζόντων και με νομοθετικές παρεμβάσεις υπουργών, να καταλήγουν σε γνωστά τους χέρια.

Το κύριο όνομα που ακούγεται για το συγκεκριμένο σκάνδαλο είναι εκείνο του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλου, αλλά ταυτόχρονα σημαντικά εμπλεκόμενο είναι και το Υπουργείο Εργασίας, καθώς, αφού τα προγράμματα δεν έλαβαν έγκριση από την ΕΕ για το πρόγραμμα ΕΣΠΑ 2020–2027 – αφού ήταν ξεκάθαρη η μεταφορά των χρημάτων των προγραμμάτων κατάρτισης μεταξύ ενός κλειστού κυκλώματος φορέων – η Υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, με νομοθετική διάταξη «στέγασε» τα συγκεκριμένα προγράμματα στον προϋπολογισμό των δημοσίων επενδύσεων.

Στην ουσία, υπάρχει ένα πλέγμα ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους κοινωνικά, εργασιακά ή οικογενειακά και βρίσκονται στο επίκεντρο των συγκεκριμένων προγραμμάτων κατάρτισης. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο, το οποίο ακόμα δεν έχει δείξει όλες του τις πτυχές, έρχεται να προστεθεί σε μία μακρά λίστα οικονομικών και μη σκανδάλων που θέλουν πλήθος καίριων μελών της κυβέρνησης να υπεξαιρούν χρήματα, να παρανομούν και να μην καλούνται να δώσουν εξηγήσεις για τίποτα από τα παραπάνω. Σκάνδαλο Υποκλοπών, σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ και η λίστα συνεχίζεται, καθώς η επόμενη είδηση έρχεται για να εξαφανίσει μαγικά από την κοινωνική συζήτηση τον ρόλο που έπαιξαν οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι σε όλα αυτά, αλλά και το αν θα υπάρξουν πραγματικές συνέπειες.

Δεν ξέρω σε ποια ζώνη του Λυκόφωτος ξυπνήσατε αυτή την εβδομάδα, αλλά την Πέμπτη στην εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω βρέθηκε καλεσμένος ο “πρίγκιπας της Ελλάδας” Παύλος Ντε Γκρες – πρώην Γλίξμπουρκ. Γιατί, τι θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρον από μία συνέντευξη με έναν άνθρωπο που καμία σχέση δεν έχει με τη χώρα ή την κοινωνικοπολιτική κατάσταση εδώ και αρκετά χρόνια και αποτελεί κατάλοιπο μίας περιόδου και ενός πολιτεύματος σημαντικά ξεπερασμένου;

Παρόλα αυτά, ειπώθηκε και κάτι που είναι άξιο σημασίας, όχι τόσο για την ίδια την πληροφορία, όσο για το τι υπονοεί. Στην εξαιρετική ερώτηση αν σκέφτεται «να επιστρέψει στο θρόνο», ο άνθρωπος απάντησε ότι «έχουν περάσει πενήντα χρόνια, δεν τίθεται θέμα επιστροφής της βασιλείας», αφού η δημοκρατία και το Σύνταγμα της Ελλάδας είναι «πολύ σίγουρα». Παρόλα αυτά, δεν παρέλειψε να σημειώσει πως, ως Έλληνας πολίτης πλέον, θέλει να είναι χρήσιμος και θέλει να προσφέρει στη χώρα του. Τον αφορά η πολιτική και αφήνει ανοιχτή την πιθανότητα δημιουργίας κόμματος ή οποιασδήποτε άλλης ενέργειας που θα φανεί χρήσιμη στην χώρα (whatever that means). Πόσο ενδιαφέρον πιστεύετε θα έχει ένα πολιτικό εγχείρημα στις επόμενες εκλογές με κεντρικό πρόσωπο τον γιο του τελευταίου βασιλιά της Ελλάδας; Ίσως να υπάρχει ήδη αρκετή πολυκοσμία και συμφόρηση στο πολιτικό σκηνικό – ίσως. Και ίσως να μην χρειάζεται ένας άνθρωπος που είναι χιλιόμετρα μακριά από την εμπειρία, τα προβλήματα και τα ζητήματα της ζωής στην Ελλάδα για ένα μέσο άνθρωπο – ίσως.

Είναι άξιο απορίας το πόσα πράγματα συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα και τα προσπερνάμε χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς σημαίνουν. Το θράσος ενός ανθρώπου να προβαίνει σε μια επιλογή ή πράξη πλήρως αντίθετη με τη λογική και τα κεκτημένα της περιόδου που ζούμε κινδυνεύει να εγκαθιδρύσει μια αίσθηση κανονικότητας σε απολύτως κατακριτέες και προβληματικές συμπεριφορές. Θα εξηγηθώ. Σε συνέντευξη Τύπου για την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, απάντησε σε ερώτηση του δημοσιογράφου Χρήστου Αβραμίδη σχετικά με το αν το ναυάγιο στη Χίο συνδεόταν με επιχείρηση «αποτροπής» ή «διάσωσης», απειλώντας με νομικές κυρώσεις. Πιο συγκεκριμένα, όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε αν παραδέχεται πως η επιχείρηση του Λιμενικού για τους μετανάστες/πρόσφυγες στη Χίο ήταν επιχείρηση αποτροπής και όχι διάσωσης, εκείνος του επιτέθηκε λεκτικά, λέγοντας να μην «βάζει λόγια στο στόμα του» και δηλώνοντας πως θα κινηθεί νομικά εναντίον του.

Η αποφυγή απαντήσεων, οι υπεκφυγές και οι επιθετικές υπερβολές, όταν – σπάνια – τίθενται ερωτήματα που αξιολογούν ή εξετάζουν αμφιλεγόμενες πρακτικές της κυβέρνησης, αποτελούν συχνή τακτική του κυβερνητικού εκπροσώπου. Ωστόσο, η επίκληση νομικών κυρώσεων ως μορφή εκφοβισμού απέναντι σε δημοσιογράφο που ασκεί το έργο του συνιστά μια πρωτοφανή κλιμάκωση. Η ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε κρίση. Η ουσιαστική ενημέρωση – εκείνη που απαιτεί τα γεγονότα να εξετάζονται, οι αποφάσεις να αιτιολογούνται επαρκώς και να κρίνονται δημόσια – σπανίζει. Και αυτό είναι ανησυχητικό και τρομακτικό. Διότι σταδιακά τέτοιες δηλώσεις παύουν να μας σοκάρουν και καταγράφονται απλώς ως «είδηση της ημέρας», χωρίς να εξετάζεται η σημασία των ίδιων των λέξεων και το αποτύπωμά τους στο μέλλον. Ο κ. Μαρινάκης έχει κληθεί να ανακαλέσει. Δεν το έχει πράξει.