ΣΑΒΒΑΤΟ
14
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Τις προηγούμενες μέρες σκεφτόμουν πόσο διαφορετικό soundtrack μπορεί να έχει ο έρωτας για τον καθένα και κατέληξα πως δεν μπορεί να είναι μόνο ένα. Πως ένα τραγούδι μπορεί να μη συνδέεται καν με τον έρωτα για κάποιο άλλο πρόσωπο. Μπορεί να είναι μπαλάντα, μπορεί να μιλά για συντρόφους ζωής, για ανεκπλήρωτους έρωτες, για φίλους, για στιγμές, για καταστάσεις, για τη ζωή, για απώλειες, για τον εαυτό μας όπως αυτός ήταν κάποτε και μπορεί και λίγο να μάς λείπει. Μπορεί να μη μιλά ξεκάθαρα για αγάπη και όμως να την περιγράφει απόλυτα.
Αυτές οι σκέψεις οδήγησαν στην ιδέα να καταγράψω μερικά τραγούδια που παίζουν δυνατά στα ακουστικά κάποιων ανθρώπων και είναι συνδεδεμένα με τις πιο έντονες στιγμές τους. Κι ένα απλό Instagram story στάθηκε αφορμή για να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τον έρωτα. Όχι με έναν συγκεκριμένο ορισμό, αλλά μέσα από τραγούδια, στίχους και προσωπικούς λόγους που δεν χωρούν σε έναν μόνο.
Σήμερα είναι η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Μια ημέρα που, πέρα από την εμπορικότητά της (που την κάνει κάπως αντιπαθητική σε πολλούς) μπορεί να λειτουργήσει και ως υπενθύμιση. Για μερικά «σ’ αγαπώ» που ξεχνιούνται μέσα σε μια καθημερινότητα που απλώς τρέχουμε να προλάβουμε, χωρίς να ξέρουμε πάντα τι.
Με αυτή την αφορμή έκανα μια πολύ απλή ερώτηση. Και πήρα απαντήσεις που δεν ήταν καθόλου απλές. Γιατί ο έρωτας δεν ακούγεται ίδιος για όλους. Αυτό που ακολουθεί είναι μια καταγραφή μικρών ιστοριών χωρίς πρόσωπα. Έτσι, ο καθένας που διαβάζει αυτές τις γραμμές μπορεί να συνδεθεί με όποια κατάσταση και τραγούδι θέλει. Να νιώσει τον έρωτα με όποια μορφή θέλει. Ελεύθερα. Σε μια κοινή εξομολόγηση.
Πήρα, λοιπόν, απαντήσεις που είχαν να κάνουν με μέρη στα οποία κάποιοι μπορούν να είναι οι εαυτοί τους, με μέρη που είναι τα ίδια έρωτας, με μέρη που νοσταλγείς, ή θέλεις να ξεφύγεις. Από το «Ξέρω ένα μέρος» (που δε μοιάζει με κανένα) του Φίλιππου Πλιάτσικα και το «Αυτοκίνητο» της Μαρίνας Σάττι, μέχρι το «Ώρες μικρές» του Γιώργου Μαζωνάκη και το «Next Summer» του Damiano David, τα DMs μου γέμισαν με μικρές ιστορίες για καλοκαίρια που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ, για μέρη που τίποτα εκεί δεν έχει σημασία αλλά είναι όλα αληθινά, για μέρη που σε αφήνουν ελεύθερο να φεύγεις όταν τα πράγματα ζορίζουν έτσι ώστε να μπορείς να επιστρέφεις.
Αλλά και για εκείνους τους καλοκαιρινούς έρωτες που φυτρώνουν σαν σποράκια σε ακρογιαλιές, που τρέφονται από την ξεγνοιασιά της εποχής, που έχουν κάτι το εφήμερο αλλά τόσο δυνατό, «You Are the Right One» από Sports, μου άφησε κάποιος στα DMs και αναρωτιέμαι: υπάρχει λάθος στιγμή για να ερωτευτείς;
«Να είσαι εδώ» έχει τραγουδήσει ο Σπύρος Γραμμένος και μια μικρή ιστορία αγάπης για εκείνες τις στιγμές που απλά θέλεις ο άλλος να μείνει εδώ, «κι ας μου γκρινιάζεις και ας μου κάνεις το δωμάτιο άνω κάτω να είσαι εδώ και ας κουρνιάζεις στον καναπέ μου όλη μέρα σαν τον γάτο» ξετυλίχθηκε στα μηνύματά μου. Και έπειτα το «Φίλα με» του Σταμάτη Κραουνάκη, το απόλυτο, για έναν έρωτα που σε καίει και με ένα φιλί θα το νιώσει και ο άλλος και το «Το όνομά σου γυαλί» από την Ιουλία Καραπατάκη και τον Σωκράτη Μάλαμα με τον επικό στίχο «θέλω μαζί σου να χαθώ μέχρι να γίνω τίποτα» – και με την ακόμη πιο επική απάντηση που βρέθηκε στα μηνύματά μου πως αυτό το κομμάτι εκφράζει στο 100% την άποψη ότι ο έρωτας είναι σαρωτικός.
Και παραμένουμε εδώ, στον έρωτα με την κυριολεκτική του σημασία και τραγούδια όπως το «Να μ’ αγαπάς» από Τρίφωνο, «Χαρά μου» από Imam Baildi, «Να κοιμηθούμε αγκαλιά» από Βασίλη Παπακωνσταντίνου, «Μιλώ για σένα» από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τη Μελίνα Κανά, «I Just Called to Say I Love You» από Stevie Wonder και «Fly Me to the Moon» από Frank Sinatra κατέκλυσαν τα DMs μου μαζί με εξομολογήσεις για πρόσωπα που πραγματικά εύχομαι να το ξέρουν. Πάντως η «Εξομολόγηση» (η Eρωτική) από Ριφιφί τραγουδήθηκε και χορεύτηκε σε έναν καλοκαιρινό γάμο (από ένα πολύ ερωτευμένο ζευγάρι που ξέρω) και είμαι σίγουρη πως και οι δύο ξέρουν.
Και κάπου εκεί ήρθε και το «You don’t have to say you love me» με τη φωνή του Jack Savoretti, μαζί με μια ανάμνηση: ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να το χορεύει αγκαλιασμένο για την πεντηκοστή επέτειο του γάμου του, με φόντο το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης. Μια εικόνα γι΄ αυτό το «για πάντα» στο οποίο θέλεις τόσο να πιστεύεις.
Η Χάρις Αλεξίου δεν θα μπορούσε να λείπει. Εδώ και δεκαετίες τραγουδιών η Χαρούλα έχει τραγουδήσει για τον έρωτα τον παράφορο, για τον έρωτα ως κινητήρια δύναμη της ύπαρξης, τον ανεκπλήρωτο, τον πλατωνικό, τον αυτοκαταστροφικό. Και το έχει μετατρέψει σε μια συλλογική εμπειρία μέσα από τους στίχους της. «Θα πάθεις έρωτα», «Ο άνθρωπός μου», αλλά και «Όλα σε θυμίζουν» – και κάπως έτσι από τον έρωτα πάμε στην απώλεια και τα μηνύματά μου γέμισαν μουσικές ωδές για εκείνη την απουσία που κάνει θόρυβο. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Μίλτος Πασχαλίδης έχουν τραγουδήσει σπαρακτικά την «Απουσία» και δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα περισσότερο.
Τραγούδια που δηλώθηκαν πως ακούγονταν ξανά και ξανά όταν όλα ήταν ακόμη πιθανά (και δεν θέλησα να μάθω τίποτα παραπάνω) για να αφήσω αυτό να λειτουργήσει πιο εύκολα σαν ταύτιση με εσένα που διαβάζεις αυτές εδώ τις γραμμές. «Γιατί μου θυμίζει τον εαυτό μου όταν έψαχνε τρόπους να ελευθερωθεί», «γιατί μου θυμίζει τον εαυτό μου σε μια συνθήκη που μου λείπει», «γιατί με μετακινεί στο άπειρο των αναμνήσεων» – μηνύματα που έλαβα και συνοδεύτηκαν από τραγούδια όπως «Wings» από Birdy, «Ο κόσμος σου» από Νεφέλη Φασούλη και «Λευκή καταιγίδα» από τον Παύλο Παυλίδη & τους B-Movies.
Τραγούδια που δεν μιλούν για τον έρωτα και την αγάπη αλλά που σε κάνουν να νιώθεις το ίδιο βαθιά συναισθήματα σε μια αναζήτηση του ποιος πραγματικά είσαι ήρθαν, επίσης, στα μηνύματά μου. «Million Years Ago» από την Adele, «Dog Days Are Over» από Florence and the Machine, «Only you» από Yazoo και «No Ordinary Love» από Sade.
Τραγούδια για άνω τελείες που έγιναν τελείες και γιορτάζονται με το «Nights In White Satin» από The Moody Blues, τραγούδια για το «τώρα» που είναι εξίσου σημαντικό με το «για πάντα» και στο background παίζει δυνατά το «Dedication» του Μάνου Χατζιδάκι, για τη ζωή που θα έπρεπε να ακούγεται σαν το «Love Theme» του Ennio Morricone, αλλά και για το πώς θα έπρεπε να μοιάζει ο έρωτας με την «Νύχτα που έπαψα να μεταφράζω τις σιωπές» του Βέβηλου, με έκαναν ώρες να χαζεύω στο κινητό μου και να προσπαθώ να ντύσω με εικόνες τις λέξεις.
Η «Ωδή στη Χαρά» του Μπετόβεν που συγκινεί για την αδελφοσύνη που θα έπρεπε να έχουν οι άνθρωποι και το «Friday I’m In Love» που σε κάνει να ξεχνάς τις δύσκολες μέρες της εβδομάδας αφού πάντα κάτι αισιόδοξο – σαν το Σαββατοκύριακο- είναι μπροστά, ήταν απαντήσεις που πήρα και μετακίνησαν τον ορισμό του έρωτα σε κάτι άλλο, εξίσου ενδιαφέρον. Κάτι που ήθελα δηλαδή, να μεταφράσει κανείς όπως θέλει το συναίσθημα. Να δει στην απάντησή του ένα πρόσωπο, ένα μέρος, μια κατάσταση και να μεταφράσει ένα συναίσθημα.
Συμπέρασμα; Ίσως τελικά αυτό να είναι ο έρωτας. Όχι ένα τραγούδι, αλλά πολλά περισσότερα. Όχι ένας ορισμός, αλλά δεκάδες ερμηνείες. Κάθε φορά που πατάμε play, ερωτευόμαστε κάτι διαφορετικό: έναν άνθρωπο, μια στιγμή, τον εαυτό μας όπως ήταν ή όπως θα θέλαμε να γίνει. Ο έρωτας δεν χρειάζεται επεξήγηση. Χρειάζεται χώρο και μουσική. Αυτές οι απαντήσεις δεν προσπάθησαν να τον ορίσουν, μόνο να τον αφήσουν να ακουστεί. Με τον τρόπο που θέλει ο καθένας ή μάλλον με ένα τραγούδι. Ή και περισσότερα.
