ΣΑΒΒΑΤΟ
07
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Η πρώτη εβδομάδα του Φλεβάρη είναι πλέον γεγονός. Ο πιο μικρός μήνας του έτους και, σύμφωνα με το ίντερνετ, ο «πιο τέλειος» αριθμητικά – καθώς έχει 4 ολόκληρες εβδομάδες (κάτι που συμβαίνει κάθε 800 χρόνια περίπου) – μπήκε με φόρα, μουσική και δυστυχώς αρκετές στενάχωρες αλλά και ανησυχητικές ειδήσεις. Κάνω ένα γκάλοπ κάθε εβδομάδα στους φίλους και γνωστούς μου για το ποια είδηση ήταν εκείνη που τους έκανε να σταματήσουν το scrolling λίγο παραπάνω. Παίρνω μοναδικές απαντήσεις, οφείλω να παραδεχτώ, και φυσικά με ποικιλία. Από προτάσεις γάμου διάσημων influencers, μέχρι τα διάσημα και απολύτως τρομακτικά Epstein files, αλλά και το ότι ο οίκος Versace έχει ΞΑΝΑ καινούριο creative director, τον Βέλγο Pieter Mulier (που μέχρι πρότινος ήταν επικεφαλής στον οίκο Alaïa).
Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως μετά από περίπου έναν μήνα σε αυτή τη στήλη έχω καταλήξει πως δεν είναι ότι προσπερνάμε τις ειδήσεις ή ότι δεν τους δίνουμε αρκετή σημασία· είναι ότι πραγματικά συμβαίνουν πολλά άσχημα πράγματα στον κόσμο – ίσως παραπάνω απ’ ό,τι παλαιότερα. Ίσως πάλι μας φαίνεται έτσι, γιατί δεν υπάρχουν συνέπειες· απλά συμβαίνουν ανήκουστα πράγματα και η ζωή απλά συνεχίζεται, άσχετα αν μένουν στη μνήμη μας ή στην οθόνη του κινητού μας λίγο περισσότερο.
Τελικά ποιος ΔΕΝ αναφέρεται στα Epstein Files;
Την Παρασκευή που μας πέρασε δόθηκαν στη δημοσιότητα, από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, πάνω από 13.000 (νέα) αρχεία σχετικά με την υπόθεση Epstein. Η υπόθεση του Jeffrey Epstein, ενός χρηματιστή με ιδιωτικό νησί στην Καραϊβική που αποδεδειγμένα κακοποιούσε ή ήταν μεσάζοντας σε κακοποίηση (και όχι μόνο) ανηλίκων, ταλανίζει την κοινή γνώμη εδώ και αρκετά χρόνια – από το 2005.
Τα αρχεία και τα ντοκουμέντα που είχαν στη διάθεσή τους οι αρχές δεν δίνονταν στη δημοσιότητα και, ενώ μιλάμε για έναν άνθρωπο με τρομερά υψηλές διασυνδέσεις που γνώριζε τους πάντες, δεν υπήρξε ποτέ κάποια επιπλέον σύλληψη ή η ανάκριση οποιουδήποτε ανθρώπου. Τα τελευταία χρόνια έχουν δημοσιευθεί φωτογραφίες, στοιχεία και ντοκιμαντέρ που επιβεβαιώνουν τις τρομερές διασυνδέσεις του, αλλά και τις προσωπικές σχέσεις που είχε με κολοσσούς και stars του Hollywood. Και όταν λέω «σχέσεις», εννοώ ότι λειτουργούσε ως ο μεσάζοντας μεταξύ εκείνων και πολύ νεαρών παιδιών και κοριτσιών, για να συμμετέχουν παρά τη θέλησή τους σε σεξουαλικές – και όχι μόνο – πράξεις.
@thedreydossier there’s a difference between witnessing and consuming. #accountability #thisonesforyou #truecrimetok
Μετά τα νέα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, η κοινή γνώμη έχει στραφεί στη συνεχή παρουσία σε αυτά του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Donald Trump. Μάλιστα, υπάρχουν εκατοντάδες email μεταξύ εκείνου και του Epstein, όπου περιγράφονται αναλυτικά γλοιώδεις και εμετικές πράξεις που λάμβαναν χώρα στις συναντήσεις του συγκεκριμένου ανθρώπου με μικρά κορίτσια. Μετά από πολλές ώρες που έχω περάσει στο loophole του TikTok, δεν υπάρχουν ακριβώς λόγια να περιγράψουν το πόσο αηδιαστικά και τρομακτικά είναι όσα έχουν βγει στο φως. Ωστόσο, όλες αυτές οι αποδείξεις ήταν στην κατοχή των αρχών εδώ και αρκετά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχει γίνει καμία σύλληψη, δεν έχει ζητηθεί από κανένα γνωστό όνομα να δώσει εξηγήσεις, όπως είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Mick Jagger, ο Bill Clinton ή ο Bill Gates. Γενικότερα, οποιοσδήποτε άνθρωπος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι δισεκατομμυριούχος, γόνος, μέλος κάποιας βασιλικής οικογένειας ή απλά πολύ γνωστός αναφέρεται μέσα στα Epstein Files. Τι σημαίνει αυτό για τη δικαιοσύνη; Τι σημαίνει αυτό για τα θύματα; Και, βασικά, τι σημαίνει για τον κόσμο το ότι δόθηκαν στη δημοσιότητα τόσο αποτρόπαιες πληροφορίες και καμία πράξη δεν έχει τιμωρηθεί, αλλά ούτε προβλέπεται και να τιμωρηθεί;
Τι κοινό έχουν η Melania Trump και ο Κωνσταντίνος Αργυρός;
Το ντοκιμαντέρ (;) της Πρώτης Κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, Melania Trump, κυκλοφόρησε την τελευταία μέρα του Ιανουαρίου. Το γιατί μία πρώτη κυρία, μαζί με την AMAZON, θεώρησε ότι, στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση που ζούμε, είναι δικαιολογημένο να ξοδευτούν 75 εκατομμύρια για να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, τη μόδα και το πώς δεν βρίσκεται στη σκιά του Προέδρου των ΗΠΑ, δεν έχει και μεγάλη σημασία, γιατί όλοι γνωρίζουμε πως πρόκειται για προϊόν προπαγάνδας.
Ωστόσο, εκτός του ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα ήταν απολύτως αποτυχημένο, έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς έγινε η πρεμιέρα του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα και μάλιστα στην Αθήνα, στο Κέντρο Αθηνών, παρουσία της Πρέσβειρας της Αμερικής στην Ελλάδα, Kimberly Guilfoyle, και πολλών γνωστών Ελλήνων της δημόσιας σφαίρας. Το συγκεκριμένο event μάλλον είναι ο ορισμός της σπατάλης – και οικονομικής και χρονικής. Ο Κωνσταντίνος Αργυρός, για παράδειγμα, βρέθηκε εκεί δίπλα στην αγαπημένη του Πρέσβειρα (;) και, στον λόγο που έβγαλε (πόσα ερωτηματικά να χωρέσουν σε ένα κείμενο), μας ενημέρωσε πως «Δεν είναι όλα πολιτική, μερικές φορές υπάρχει ανάγκη για αλήθεια και έκφραση». Food for thought όλο το σκηνικό που σας περιέγραψα, αν και δεν υπάρχει πολλή σκέψη εκεί,. Η επιλογή των λέξεων και η επιλογή του συγκεκριμένου καλλιτέχνη να μας ενημερώσει πως δεν είναι όλα πολιτική με κάνουν να έρχομαι στο συμπέρασμα πως έχουμε εγχώρια Nicki Minaj και ακούει στο όνομα λαϊκού τραγουδιστή.
Έχουν πολύ μεγάλη σημασία η γλώσσα και οι λέξεις που επιλέγουμε για να χαρακτηρίσουμε μία κατάσταση, ειδικότερα όταν πρόκειται για νεκρούς ανθρώπους. Πριν δύο μέρες, ανοιχτά της Χίου, 15 άνθρωποι, πρόσφυγες, σκοτώθηκαν καθώς επέβαιναν σε βάρκα προσπαθώντας να βρουν στεριά. Ο λόγος του θανάτου των 15 ατόμων, από τους 40 που ήταν το σύνολο, είναι η σύγκρουση του 8μετρου ταχύπλοου με σκάφος του Λιμενικού.
Με νέα στοιχεία να έρχονται στη δημοσιότητα καθημερινά, φαίνεται πως το σκάφος του Λιμενικού δεν είχε ανοιχτή την κάμερά του και η εξήγηση που έδωσαν δημόσια οι αρμόδιοι δεν ταιριάζει με τις μαρτυρίες των ανθρώπων, που θέλουν το πλήρωμα του σκάφους του Λιμενικού να έχει αντιληφθεί την παρουσία του ταχύπλοου και όσους επέβαιναν σε αυτό και, παρ’ όλα αυτά, να αναπτύσσει αμέσως ταχύτητα και περνάει πάνω από τους ανθρώπους.
Σε μία χώρα που οι τραγωδίες δεν είναι σπάνιο φαινόμενο και η καταστροφολογική γλώσσα και η υπερβολή που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ δεν είναι επίσης κάτι καινούριο, το συγκεκριμένο τραγικό περιστατικό μεταδίδεται ως ένα απλό “επεισόδιο με παράνομους μετανάστες”. Ίσως να μην έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα, αλλά οι λέξεις έχουν τη σημασία που τους δίνουν οι άνθρωποι και η επιλογή όχι τόσο βαρύγδουπων λέξεων σε μία συνθήκη όπου πέθαναν άνθρωποι που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί είναι καίρια και είναι από μόνη της μία δήλωση. Δεν ζυγίζονται όλες οι ζωές το ίδιο. Όπως τους χαρακτήρισε και η Μαρία Καρυστιανού σε ανάρτησή της στο διαδίκτυο, απόλυτα ταιριαστή με τις πρόσφατες ακροδεξιές επιλογές της, «παράνομοι εισβολείς». Παράνομοι άνθρωποι, δηλαδή. Δεν υπάρχουν παράνομοι άνθρωποι ούτε λιγότερο άνθρωποι, και αυτό είναι κάτι που πρόσωπα σαν την κυρία Καρυστιανού, αλλά και όχι μόνο, θα έπρεπε να γνωρίζουν.
Με μία έκτακτη εμφάνιση πριν πέντε μέρες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης «άνοιξε τον διάλογο για τη συνταγματική αναθεώρηση» μετά από 50 χρόνια. Η αλλαγή του Συντάγματος, δηλαδή των νόμων με τους οποίους λειτουργούμε (λέμε τώρα) ως χώρα, είναι κάτι που η Νέα Δημοκρατία είχε προεκλογικά αναφέρει και πολλοί άνθρωποι θεωρούσαν ανησυχητικό. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία και η πολιτική νομιμοποίηση που δίνουν στον πρωθυπουργό και στο κόμμα του οι δύο νίκες στις εθνικές εκλογές είναι η απάντηση στην πιθανή ερώτηση «γιατί και πώς μπορεί να αλλάξει το Σύνταγμα».
Μετά από σχεδόν δύο τετραετίες και με μόνιμη πλειοψηφία στη Βουλή, και χωρίς καμία σοβαρή αντιπολίτευση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε πως μέσα στο Μάρτιο θα υπάρξει η τελική εισήγηση. Ωστόσο, έχει σημασία να ξέρουμε ποιες πιθανότητες υπάρχουν και τι θα αλλάξει. Περιληπτικά, αυτά που εγώ σημείωσα είναι πως σύμφωνα με όσα είπε ο πρωθυπουργός, θέλει να γίνει αναθεώρηση του άρθρου 86, που αφορά το αν και πώς οι κορυφαίοι πολιτικοί εκπροσωπούνται και αντιμετωπίζουν ποινικές ευθύνες.
@zachouli Ελλάδα 2.0
Αλλαγές στο Δημόσιο και τέλος στη μονιμότητα – «ο τζάμπα πέθανε» – και άλλα τέτοια τσιτάτα ακολούθησαν τη συγκεκριμένη πιθανή αναθεώρηση, χωρίς ωστόσο να δίνεται βάση στην πραγματικότητα της συνθήκης των δημοσίων υπαλλήλων, που όχι μόνο δεν ζουν τζάμπα, αλλά όπως όλοι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ζουν και εργάζονται με πολύ λιγότερα από όσα φαίνεται. Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, που είναι κάτι που ήδη υποβόσκει εδώ και αρκετό καιρό, και με την κατάσταση που έχουν φτάσει τα δημόσια ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξαιτίας της μη υποστήριξης από το κράτος, η πιθανότητα για μονοπώλιο των ιδιωτικών ιδρυμάτων και κατάργηση της δημόσιας παιδείας γίνεται παιχνιδάκι με αυτή την αναθεώρηση του Συντάγματος. Έχει τρομερό ενδιαφέρον χρονικά η επιλογή να γίνει μία τέτοια συζήτηση τώρα, καθώς έχουμε μπει, έστω και δειλά, σε μία προεκλογική περίοδο, και έχει πολύ μεγάλη σημασία τι σημαίνουν αυτές οι αλλαγές πρακτικά για τις ζωές όλων μας.
