Ο Νίκος Λαγός μιλά για τη νέα του έκθεση με τίτλο “RΑW” στη Γκαλερί Σκουφά

Στην νέα του δουλειά, ο Νίκος Λαγός επιστρέφει στη ζωγραφική ως πεδίο άμεσης, σχεδόν ωμής καταγραφής σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών. Έργα κυρίως της τελευταίας διετίας (2024–2025) συνθέτουν ένα πυκνό εικαστικό σύμπαν, όπου λέξεις, σύμβολα, αριθμοί και εικόνες συνυπάρχουν σε μια ένταση που δεν επιδιώκει την εξήγηση, αλλά τη βιωματική πρόσληψη.

Ο Νίκος Λαγός (1970) είναι απόφοιτος της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας. Έχει παρουσιάσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η σύνθεση, το χρώμα και η γραφή είναι πλέον αναγνωρίσιμα σχεδόν άμεσα. Τα έργα έχουν αρκετή ένταση και φόρτιση και αυτό το διαφορετικό άλλους τους τραβάει και άλλους τους ξενίζει. Αρέσουν δεν αρέσουν, σίγουρα είναι ξεχωριστά και έχουν ενέργεια και ελευθερία.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, σε μια περίοδο που συχνά περιγράφεται ως δυστοπική, βλέπω ότι μεγάλο μέρος της εικαστικής παραγωγής κρατά χαμηλό προφίλ αναφορικά με  την κοινωνική ευαισθησία και λειτουργεί πιο πολύ ως εμπόρευμα. Θέλω να πιστεύω ότι εκτίθεμαι και προσωπικά και κοινωνικά. Το θεωρώ υποχρέωσή μου απέναντι σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που δείχνει να βράζει, αλλά κυρίως μου βγαίνει ως ανάγκη. Μιας και εγώ βράζω μαζί.

Δεν προκύπτει προσχεδιασμένα. Άλλωστε το αποτέλεσμα σαν αίσθηση είναι το ζητούμενο, χωρίς να πέσει περισσότερο βάρος σε μια μεμονωμένη γραφή, (πχ. μια βρισιά, ή ένα μήνυμα), σε κάποια μέρη του έργου. Ο θεατής που δεν ψάχνει για νόημα είναι αυτός που θα το κρίνει καλύτερα.

Σημάδια, σύμβολα, λέξεις, ζωγραφιές και αριθμοί βρίσκονται ασφυκτικά δεμένα μεταξύ τους, και δημιουργούνται ένας ρυθμός και μια μη λεκτική αφήγηση. Με οποιοδήποτε ερέθισμα: σκέψεις, αναπολήσεις, σκαμπανεβάσματα, ακόμα και μια ανέμελη χαρά. Δίνοντας έκφραση στην καθημερινότητα, και τον τρόπο ζωής, την πίεση, το άγχος για τη διαρκή επιτάχυνση της παραγωγικότητας, τον έλεγχο, μαζί με μια διάχυτη δυστοπία και υπαρξιακή ανησυχία. Κάπως έτσι προκύπτει αυτή η πυκνότητα που μεταφέρεται σαν σημάδι των καιρών. Ή σαν εικόνα του εαυτού. Μιας και η ζωγραφική έχει τη δική της γλώσσα και συχνά διαφαίνονται στο έργο η υπαρξιακή αγωνία ή και το πολιτικό φορτίο. Είναι κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια, αλλά να μεταφερθεί σαν αίσθηση, ή σαν στάση.

Συχνά αποδραματοποιεί καταστάσεις, δίνει χαρά σε μια αφήγηση και μπορεί να απογειώσει έναν ρυθμό. Το άναρχο ή το μαύρο χιούμορ είναι κομμάτι του χαρακτήρα μου και βρίσκεται μέσα στα έργα και συνήθως εκεί που δεν το περιμένεις. Πιστεύω στο χιούμορ. Μπορεί να δώσει υπέρβαση και φαντασία σε μια μίζερη και καταθλιπτική κατάσταση. Να δώσει έναυσμα για δημιουργία και χαμόγελο εκεί που τα πάντα φαίνονται μαύρα.

Είναι δημιουργικό και κατά τη γνώμη μου, υψηλή μορφή τέχνης αρκετά υποτιμημένη. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Στο σινεμά, από τον Luis Buñuel μέχρι τους αδελφούς Coen, με διαχρονικό παράδειγμα την ταινία του Kubrick «Dr. Strangelove». Αντίστοιχα, στη ζωγραφική, οι πολιτικά φορτισμένοι πίνακες του Philip Guston.

Είναι δουλειά που βιώνεται και γίνεται-ξεγίνεται μέχρι να σταθεί. Με το βιώνεται εννοώ ότι αντανακλά την εκάστοτε διάθεση, τις εκάστοτε σκέψεις. Το έργο αποτελεί έναν καθρέφτη του συναισθήματος των σκέψεων, των αλληλοεπικαλύψεων αυτών, που έχουν ταυτόχρονα και συνθετικό χαρακτήρα, είναι δηλαδή ένας τρόπος δόμησης ενός έργου αλλά ταυτόχρονα και μια προσωπική διαδικασία.

Με τον χρόνο, με όσα συνέβαιναν γύρω, με το ότι μεγαλώνω, η κοινωνική και η πολιτική ανησυχία άρχισε να έχει μεγαλύτερο βάρος. Και σε αυτή την έκθεση είναι ακόμα πιο έντονη. Η ζωγραφική όμως αυτή, δεν θα σταματήσει να είναι και βιωματική. Δεν θα πάψει ποτέ να αφορά και εμένα τον ίδιο μέσα από τα έργα. Το να αγγίζει όμως κάτι κοινό είναι πολύ πιο σημαντικό.