Γιάννη Κότσιρα, κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι

Είναι Σάββατο και λίγο πριν τις 9 ο κόσμος συρρέει έξω από τον Σταυρό του Νότου. Είναι το τελευταίο Σάββατο των εμφανίσεών του, λίγο πριν ο Γιάννης Κότσιρας συνεχίσει τις Παρασκευές – κάποιες από τις οποίες είναι ήδη sold out, αυτή τη στιγμή που μιλάμε.

Με 35 χρόνια σε σκηνές κάθε είδους, ο Γιάννης Κότσιρας παραμένει κάθε φορά ίδιος. Αστείος, αφοπλιστικά ειλικρινής, ακούραστος, απόλυτα αφοσιωμένος σε αυτό που αγαπά πραγματικά: το καλό τραγούδι. Ξεκινά με το «Εφτά ποτήρια» και σχεδόν αμέσως σχολιάζουμε με την παρέα μου το πόσο μαγικά αναλλοίωτη παραμένει η φωνή του μέσα στα χρόνια.

Συνεχίζει με το «Όπου πας θα σε κοιτάζω», από το άλμπουμ «Και πάλι παιδί», έναν δίσκο με πολλά αγαπημένα τραγούδια, σε μουσική του τότε (2008) νέου συνθέτη Γιάννη Κωνσταντινίδη και στίχους του Νίκου Μωραΐτη. Μια αισθαντική ερμηνεία, σε ένα τραγούδι -και συνολικά έναν δίσκο- που απομακρύνεται από το καθαρό λαϊκό ύφος και αποκτά μια άλλη διάθεση. Και καθόλου δεν μας πειράζει.

Ακολουθεί ο τρυφερός «Απλός» και λίγο μετά το εξαιρετικά επιτυχημένο «Λέει λέει λέει», σε στίχους Άρη Δαβαράκη και μουσική Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, από τον δίσκο «Οργανικά και ανοργάνωτα» του 2000.

Στον πάνω όροφο του Σταυρού του Νότου οι περισσότεροι είμαστε όρθιοι. Κάποιοι προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν τη στιγμή με τα κινητά τους, άλλοι με τα μάτια τους. Ζευγάρια γύρω μας είναι αγκαλιασμένα. Πάντα μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο σε τέτοιες στιγμές και να αναρωτιέμαι τι τον έφερε εδώ. Είναι απλώς ένα Σάββατο βράδυ με αγαπημένους; Μόλις χώρισαν; Είναι πληγωμένοι; Είναι καψουρεμένοι; Μια κοπέλα δίπλα μου είναι μόνη, χωρίς παρέα και δεν δείχνει να την απασχολεί καθόλου. Η μουσική της αρκεί.

Όταν ακούγεται το «Τσιγάρο», ένα τραγούδι-σταθμός στη διαδρομή του Κότσιρα, ανάβουν όλοι τους φακούς των κινητών και αφήνονται στην ερωτεύσιμη μελωδία του χασάπικου της Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Ένα τραγούδι που απλώς δεν παλιώνει ποτέ.

Και τότε ξεκινά ένα back to back αγαπημένων κομματιών – όχι όλα δικά του, όλα όμως τραγουδισμένα όμορφα. «Να μ’ αγκαλιάζεις», «Το φιλαράκι», «Κακές συνήθειες», «Της καληνύχτας τα φιλιά», «Τα ανείπωτα», σε μια υπέροχη εκτέλεση με το μπουζούκι του. Αμέσως μετά, αβίαστα, περνά στα πιο λαϊκά ακούσματα: «Ανήκω σε μένα», «Φεγγάρι μου χλωμό», «Έλα να με τελειώσεις».
«Σταυρό του Νότου δεν θέλατε;» θα πει τότε ο Κότσιρας σε εμάς αστειευόμενος.

Δεν λείπουν τα τραγούδια από τη σειρά «Σασμός» και «Να μ’ αγαπάς» – κομμάτια που έχουν αγαπηθεί ανεξάρτητα από την επιτυχία των σειρών που τα ανέδειξαν.

Η ώρα έχει πάει 1 και δεν είμαι σίγουρη ότι κανείς εκεί μέσα το έχει καταλάβει. «Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος, να με κρατάς απ’ το χέρι σφιχτά…». Είναι από εκείνες τις στιγμές που εύκολα με κάνουν να βουρκώνω. Μουσική και στίχος λειτουργούν εδώ υποδειγματικά, μιλώντας για τη δύναμη που μπορείς να αντλήσεις από τον άνθρωπό σου όταν η ζωή σε δοκιμάζει. Κι όμως, υπάρχει πάντα το «Κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι» να υπενθυμίζει πως όλα είναι δυνατά – κάτι που χρειαζόμασταν να ακούσουμε μια κρύα νύχτα του Ιανουαρίου σαν κι αυτή.

«Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη» θα τραγουδήσει λίγο αργότερα, ένα από τα πιο θρυλικά λαϊκά κομμάτια, ανεξίτηλο στον χρόνο. Η ώρα πλησιάζει 1:30 και σιγά σιγά κατευθυνόμαστε προς την έξοδο. Και αυτή θα ήταν μια στιγμή στον χρόνο που μοιραστήκαμε κάποιοι γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ μας.

Ο ίδιος ο Κότσιρας έχει πει πως θεωρεί τη μουσική ομαδικό άθλημα, πως απολαμβάνει να την ακούμε όλοι μαζί. Περίμενε κανείς να ακούσει Ρέμο, Μαζωνάκη, Πλούταρχο ή Βέρτη σε συναυλία του Κότσιρα; Μάλλον όχι. Κι όμως, εκείνος επιλέγει να τραγουδήσει κομμάτια που πραγματικά αγαπά – ίσως και να έχει ζηλέψει – σαν μια προσωπική κατάθεση τιμής σε όλα όσα μας έχουν κάνει να νιώσουμε. Και  κάπως έτσι, αυτός ο πειραματισμός στο σύγχρονο νεολαϊκό και στο ρεμπέτικο μάς χάρισε την πιο εξωστρεφή συναυλία του μέχρι σήμερα. Και μας θύμισε, τελικά, γιατί κάποια τραγούδια – και κάποιους ανθρώπους – αξίζει πράγματι να τα/τους ακούμε όλοι μαζί.