ΚΥΡΙΑΚΗ
25
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
(+) Το υπέροχο “Hamnet” της Chloe Zhao
Σε ένα μυστικό δάσος, η ζωή ξεκινάει σαν παραμύθι με αδυσώπητες εκπλήξεις, αγάπη, πένθος και δημιουργία. Το Hamnet της Chloe Zhao είναι απολύτως ανθρώπινο, ευαίσθητο προς την ζωή και τους μύθους που την οδηγούν, τολμηρό και συγκινητικό. Συναισθηματικά προκλητική, από το δεύτερο μισό της και μετά, η ταινία ξεδιπλώνει τη νουβέλα της Maggie O’Farrell για να ταξιδέψει στα ζήτημα ζωής και θανάτου, μητρότητας και πατρότητας σκιαγραφώντας μια οικογένεια στην επαρχία της Αγγλίας του 16ου αιώνα. Η Agnes και ο William υιοθετούν τους δικούς τους μύθους και ερωτεύονται στην φύση. Η Zhao βρίσκει τους αρμούς μιας καλοκουρδισμένης τραγικής ιστορίας, που στον πυρήνα της επιμένει οι χαρακτήρες της «να κρατήσουν τη καρδιά τους ανοιχτή».
Από τις πιο ώριμες ερμηνευτικές στιγμές του Paul Mescal και από την αγνότητα, την ενστικτώδη και απολύτως συγχρονισμένη στην κάθε γυναικεία φάση της Agnes η Buckley, η ιστορία πραγματώνεται στην πιο αληθινή της εκδοχή. Ο ρεαλισμός του πόνου, της απόστασης και εν τέλει της δημιουργικής λύτρωσης προς το αντίο απαρτίζουν τον καμβά ενός συγκινητικού κόσμου, που όπως και το θέατρο μεταφέρει τις βαθιές αλήθειες σε μεταφορικές συνθήκες. Από τις ταινίες που έχουν τη δύναμη να σε συνεπάρουν στον βαθύ, νοσταλγικό, απλό, σκληρό, άδικο, αληθινό κόσμο τους, διακυβεύοντας να νιώσεις μια οικειότητα στα οικουμενικά συναισθήματα. Η Chloe Zhao δε βιάζεται να πει την ιστορία που κρατά στα χέρια της, πιστεύει στις ρίζες της και εμπιστεύεται τους ηθοποιούς της, επιστρέφοντας στην κινηματογραφική γλώσσα που της ταιριάζει. Μια δουλειά που αξίζει βραβεύσεις και μια ταινία που μου δίνει ελπίδα ότι το σινεμά φιλοξενεί ουσιαστική ευαισθησία, τέχνη και συναίσθημα.
Λίνα Ρόκα
Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία του δισκογραφική δουλειά, ο Harry Styles ανακοίνωσε ότι επιστρέφει (επιτέλους!) στις 6 Μαρτίου με έναν νέο δίσκο, με τίτλο Kiss All The Time. Disco, Οccasionally. Και ενώ περίμενα υπομονετικά να πάρω μια πρώτη γεύση από το άλμπουμ, αιφνιδιάστηκα θετικά –για ακόμη μια φορά– αφού την Παρασκευή κυκλοφόρησε το Aperture, το πρώτο κομμάτι που μας δίνει μια πρώτη ιδέα για όλα όσα επιφυλάσσει η νέα “στροφή” του Harry Styles σε πιο dance μονοπάτια. Παρόλο που δεν έχω συνηθίσει να ακούω dance -electronic κομμάτια με alt pop στοιχεία, το τραγούδι μου άρεσε από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Το Aperture μου έδωσε την αίσθηση ότι επιστρέφει με αυτοπεποίθηση, διάθεση για πειραματισμό και την ανάγκη να εξελιχθεί καλλιτεχνικά. Μέσα από αυτό το κομμάτι μάς προϊδεάζει πως δεν σκοπεύει να κινηθεί σε γνώριμα μουσικά μονοπάτια – κάτι που αυτομάτως αυξάνει την προσμονή μας για τα υπόλοιπα έντεκα τραγούδια. Δεν ξέρω αν ο λόγος που μου άρεσε τόσο πολύ είναι μόνο επειδή πρόκειται για ένα ωραίο τραγούδι ή επειδή σηματοδοτεί την επιστροφή ενός αγαπημένου μου καλλιτέχνη. Ξέρω, όμως, ότι ο Harry ακούγεται πιο σίγουρος και πιο τολμηρός από ποτέ για τη μουσική του – και αυτό με κάνει να ανυπομονώ ακόμη περισσότερο για αυτό το άλμπουμ.
Γιώτα Ευθυμούδη Μηνούδη
Είχα αρκετό καιρό να αφιερώσω λίγες παραπάνω ώρες της ημέρας μου βλέποντας σειρές ή ταινίες. Την εβδομάδα που μας πέρασε όμως μείναμε όλοι λίγο παραπάνω σπίτι, οπότε άτυπα μας δόθηκε η ευκαιρία, έστω σωματικά, να ξεκουραστούμε και κάποιοι από εμάς να μείνουμε στο κρεβάτι μερικές ώρες παραπάνω.
Κάνοντας λοιπόν μια έρευνα στην αρχική μου στο Netflix μέσα σε αυτές τις έξτρα ελεύθερες ώρες που βρέθηκαν στα χέρια μου την προηγούμενη Τετάρτη, έπεσα πάνω στην πολυαναμενόμενη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Emily Henry «People We Met on Vacation». Τα τελευταία χρόνια είναι όλο και συχνότερο φαινόμενο best seller ιστορίες και συγκεκριμένα cute, lighthearted romances να γίνονται ταινίες – να περνούν από το χαρτί στην οθόνη. Η γλυκιά ιστορία δύο φίλων και συνταξιδιωτών που συναντιούνται τυχαία και σμίγουν ξανά και ξανά μόνο σε διακοπές και μόνο τότε είναι και οι δύο ο εαυτός τους, ήταν το ιδανικό blueprint για μια ρομαντική κομεντί σε καλοκαιρινό τοπίο που εμφανίστηκε στη streaming πλατφόρμα στην καρδιά του χειμώνα. Με τους πρωταγωνιστικούς ρόλους να έχουν ο Tom Blyth και η Emily Bader, η ιστορία για δύο ανθρώπους που ψάχνουν τις ισορροπίες ανάμεσα στον έρωτα και τη φιλία παίρνει μορφή με τον πιο αβίαστο τρόπο. Την ημέρα που στην Ελλάδα η μέρα είχε σκοτεινιάσει σχεδόν από το μεσημέρι από τα σύννεφα, εγώ νοητά μεταφέρθηκα σε μια πισίνα στην Ισπανία, αναμένοντας υπομονετικά πότε οι χαρακτήρες στην οθόνη μου θα ανακαλύψουν πως είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Hopeless romantic core at its finest!
Μαρία Βαλτζάκη
Την εβδομάδα που μας πέρασε, εν μέσω των δικαιολογημένων αντιδράσεων που προκάλεσαν οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, βρέθηκα συμπωματικά στο Θέατρο Θησείον. Εκεί παρακολούθησα την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παράσταση των Καραζήση και Χατζόπουλου «Τα Χρόνια», βασισμένη στο εμβληματικό έργο της Αννί Ερνώ. Στη σκηνή, τέσσερις ηθοποιοί αφηγούνται τη ζωή μιας γυναίκας —μια σκηνοθετική επιλογή απόλυτα ταιριαστή με την πρόθεση της συγγραφέως να αναδείξει τη γυναικεία εμπειρία όχι ως ατομική υπόθεση, αλλά ως συλλογική και γενεακή ιστορία.
Θα σταθώ στο πιο σπαραχτικό και συναισθηματικά φορτισμένο σημείο της παράστασης: τη στιγμή που η αφηγήτρια εξιστορεί την παράνομη άμβλωση στην οποία κατέφυγε. Μια πράξη που την ανάγκασε να βιώσει τη σιωπή, τον τρόμο, την ταπείνωση, τη μοναξιά αλλά κυρίως τον θανάσιμο κίνδυνο για την ίδια της τη ζωή. Η Ερνώ περιγράφει πώς οι ταξικοί, έμφυλοι διαχωρισμοί και ο ιατρικός μισογυνισμός, υπό την κάλυψη της κρατικής απαγόρευσης, έθεταν σε ρίσκο τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών. Ένα βίαιο «τελετουργικό μετάβασης» όπου η γυναικεία αυτοδιάθεση συνθλίβεται από τον απόλυτο κοινωνικό έλεγχο.
Σε αυτές τις «εποχές» επιθυμούν να μας γυρίσουν όσοι αμφισβητούν το δικαίωμα στην άμβλωση. Η ρητορική της κ. Καρυστιανού περί «δημόσιας διαβούλευσης» και «δικαιωμάτων του εμβρύου» ιστορικά προλειαίνει το έδαφος για αυστηροποιήσεις και απαγορεύσεις. Και στην πράξη δεν είναι μόνο οι γυναίκες που καταφεύγουν σε παράνομες αμβλώσεις που κινδυνεύουν -αν και αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό από μόνο του. Το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι σαφές: όπου απαγορεύτηκαν οι αμβλώσεις, αυξήθηκε η βρεφική θνησιμότητα και ο κίνδυνος για τη ζωή των εγκύων, καθώς οι γιατροί αδρανούν φοβούμενοι τις κυρώσεις. Η παράσταση του Θεάτρου Θησείον μας υπενθυμίζει με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο πως τα «Χρόνια» της “σιωπής” δεν πρέπει να γίνουν ξανά το μέλλον μας.
Αριστούλα Ζαχαρίου
Πριν από μερικές εβδομάδες, είχα δει τα πρώτα επεισόδια του “Ριφιφί” και περιττό να πω ότι ήμουν ενθουσιασμένη – μπορείτε να διαβάσετε εδώ όσα είχα τότε γράψει. Κάθε Δευτέρα συντονιζόμουν στην COSMOTE TV, για να δω πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, το απίθανο εγχείρημα της ομάδας αυτής των outsiders, που μας έκανε να συγκινηθούμε, να γελάσουμε και κυρίως να πιστέψουμε σε αυτούς. Την περασμένη Δευτέρα, λοιπόν, ήρθε η ώρα για το τελευταίο επεισόδιο, το οποίο ήταν και το πιο συγκλονιστικό. Η αγωνία για την τύχη των πρωταγωνιστών, είχε χτυπήσει κόκκινο, κι όμως το φινάλε κατάφερε να γίνει και feel good, να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες, να σε κάνει να αισθανθείς τη λύτρωση των χαρακτήρων. Νομίζω το πιο συνταρακτικό είναι ότι η ιστορία της Όλγας (Ευαγγελία Μουμούρη) είναι βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία, η οποία δυστυχώς δεν “δικαιώθηκε” στην πραγματική ζωή… – κάτι που ξεκαθαρίζεται με το που πέσουν οι τίτλοι τέλους. Ένα μπράβο αξίζει και στο cast για τις ανεξαιρέτως εξαιρετικές τους ερμηνείες: Ευαγγελία Μουμουρη, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Κάνει Βλάχος, Δήμος Γιγαντάκης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Αχιλλεάς Ζέρβας, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, όλοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους
Τατιάνα Γεωργακόπουλου
