Stop Scrolling: Μερικές καταστροφικές πλημμύρες και ένα Συμβούλιο Ειρήνης μετά

Αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο που διαβάζετε, νιώθω ακριβώς όπως αισθάνεται η κολλητή στο TikTok στον viral ήχο: «ΕΙΝΑΙ 7 ΚΑΙ 47 ΤΟ ΠΡΩΙ!!!». Αλήθεια σας το λέω, με την ίδια ψυχραιμία αντιμετώπισα όλη την εβδομάδα που πέρασε. Δηλαδή, με καμία ψυχραιμία. Ποιος την έχασε την ψυχραιμία άλλωστε για να τη βρω εγώ (ή εσείς); Ειδικά αυτή την εβδομάδα, τη ψυχραιμία την ψάχναμε με τα κιάλια και δικαίως. Από τότε που αποφάσισα πως θα δίνω παραπάνω σημασία στις ειδήσεις και θα ψάχνω εκείνες που αξίζουν αυτή τη δεύτερη ματιά, έχω πανικοβληθεί λίγο παραπάνω από το κανονικό. Βέβαια το toxic family drama της οικογένειας Beckam, έχει κρατήσει τις ισορροπίες. Από την άλλη ο θρύλος της μόδας Valentino πέθανε στην αρχή της εβδομάδας αφήνοντας σίγουρα τον κόσμο της μόδας σημαντικά πιο φτωχό. Άλλωστε ήταν ο πρώτος που εξέφρασε τι πραγματικά θέλουν οι γυναίκες από τα ρούχα τους – να τις κάνουν να νιώθουν όμορφα. Σημαντικά ή μη, ζητήματα ζωής και θανάτου ή όχι, το ίντερνετ και ο κόσμος ούτε αυτή την εβδομάδα ηρέμησαν. Αλλά μπορώ να ελπίζω στην επόμενη, ε;

Τα ξημερώματα της Δευτέρας (19/1) που μας πέρασε, στη Νότια Ισπανία δύο τρένα εκτροχιάστηκαν και συγκρούστηκαν, αφήνοντας πίσω τους 45 ανθρώπινες απώλειες – μέχρι τώρα. Από εκείνη τη μέρα έχουν σημειωθεί ακόμα δύο δυστυχήματα που έχουν στοιχίσει τη ζωή σε έναν ακόμη άνθρωπο και έχουν τραυματίσει δεκάδες. Τα περιστατικά ακολουθούν το ένα μετά το άλλο σε μία εβδομάδα που για τους Ισπανούς δεν έχει μάλλον τέλος, καθώς πριν από δύο μέρες ένα ακόμη δυστύχημα σημειώθηκε, όταν ένα τρένο προσέκρουσε σε γερανό. Στο πρώτο μεγάλο δυστύχημα της Ανδαλουσίας, οι αρχές αναφέρουν πως η αιτία ήταν οι κατεστραμμένες σιδηροδρομικές ράγες, που σύμφωνα με την προκαταρκτική έκθεση των υπευθύνων προϋπήρχαν του δυστυχήματος. Στον απόηχο των ημερών, οι υπάλληλοι και οι μηχανοδηγοί καλούν σε απεργία, καθώς η ασφάλειά τους δεν φαίνεται να εγγυάται από πουθενά.

Εμείς, ως Έλληνες, γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει τραγωδία λόγω ανικανότητας, μηδενικής κρατικής μέριμνας και απαρχαιωμένων υποδομών. Τα δυστυχήματα στην Ισπανία έρχονται να προστεθούν, μαζί με τα Τέμπη, σε μία λίστα τεκμηρίων που μας επιβεβαιώνει πως ζούμε από τύχη και χρειάζεται να ασχοληθούμε έμπρακτα με τη συντήρηση και την αναβάθμιση των σιδηροδρόμων. Ωστόσο, ξαναεμπίπτει το ερώτημα: πόσοι άνθρωποι πρέπει να χαθούν ώστε να αλλάξει όντως κάτι; Την ίδια στιγμή, πριν περίπου μία εβδομάδα, η αναθεωρημένη σύμβαση της Hellenic Train με το ελληνικό Δημόσιο ψηφίστηκε στη Βουλή και, μεταξύ άλλων, προβλέπει επενδύσεις στον ελληνικό σιδηρόδρομο, νέα τρένα και ετήσια επιδότηση 50 εκατομμυρίων ευρώ από το Δημόσιο προς την εταιρεία, καθώς και την υποχρέωση από την πλευρά του Δημοσίου για έργα υποδομής. Για τώρα, ωστόσο, πάμε και όπου βγει.

Το επερχόμενο πολιτικό κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και οι επιλογές της στους ανθρώπους που θα τη συντροφεύουν έχουν απασχολήσει τα media αρκετά τις τελευταίες δύο εβδομάδες – και δικαίως. Πρόκειται για μία φιγούρα που βρίσκεται στο κέντρο των ειδήσεων τα τελευταία τρία χρόνια ως η προσωποποίηση της μάνας και ως εκπρόσωπος του Συλλόγου των Τεμπών. Ακριβώς γι’ αυτό οι επιλογές της κυρίας Καρυστιανού μπαίνουν στο μικροσκόπιο, όπως οφείλει να συμβαίνει με όλους τους πιθανούς ή τωρινούς πολιτικούς παράγοντες (γκουχου γκουχου). Αυτή την εβδομάδα η ίδια, σε συνέντευξή της στο Open, ρωτήθηκε για τις αμβλώσεις και το συνταγματικά προστατευμένο και ανθρώπινο δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους. Κάνοντας τις λεγόμενες «κωλοτούμπες» με τα λόγια της, μας υπενθύμισε πως τα δικαιώματα των γυναικών είναι σημαντικά, αλλά η ίδια είναι και παιδίατρος και διχάζεται πάνω στο ζήτημα. Το αποκορύφωμα, ωστόσο, ήταν πως ενώ εκείνη δεν μπορεί να πάρει ξεκάθαρη στάση, το πιο δίκαιο θα ήταν να αποφασίσει η πλειοψηφία και να τεθεί το θέμα «σε δημόσια διαβούλευση». Πώς, ρε παιδί μου μιλάμε για τον κατώτατο μισθό; Έτσι θα μιλάμε και για το αν μπορεί να αποφασίσει μόνη της μία γυναίκα για το σώμα της ή όχι!

Η απάντησή της αυτή σόκαρε ένα μεγάλο μέρος του διαδικτύου, απογοήτευσε πολλούς και μπέρδεψε ακόμη περισσότερους, καθώς η κυρία Καρυστιανού υπήρξε – και ήταν μέχρι πριν μία εβδομάδα – από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα στη χώρα, με τη δυνατότητα να συσπειρώσει γύρω της σχεδόν 1 εκατομμύριο ανθρώπους. Αυτή της η ικανότητα, ωστόσο, δεν οφειλόταν ούτε στις ικανότητές της ούτε και στις απόψεις της. Οφειλόταν στην τραγική συνθήκη του ότι έχασε το παιδί της και οι υπεύθυνοι για τον χαμό του δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Το αν, ως άνθρωπος και ως πολιτικός, αξίζει να μας εκπροσωπεί, τις τελευταίες εβδομάδες έχει ξεκινήσει να το δείχνει. Τα πράγματα, πάντως, ως τώρα δεν φαίνονται και πολύ ελπιδοφόρα. Σε σχέση με το ζήτημα των αμβλώσεων, απλώς θέλω να υπενθυμίσω στην κ. Καρυστιανού – και σε όποιον άλλο – πως από το 1986 και χάρη στην Μαρία Κυπριωτάκη – Περράκη, τα σώματά μας – συνταγματικά – μάς ανήκουν. Και όπως είχε γράψει και η συνάδελφος, Ευδοκία Βαζούκη, πριν κάποιους μήνες, με αφορμή μία παρόμοια συνθήκη: «Κατοχυρωμένα συνταγματικά δικαιώματα — συζήτηση κομμένη».

Σε αυτή τη χώρα έχουμε ξαναπεί πως αν δεν καιγόμαστε τα καλοκαίρια (από πυρκαγιές), θα πνιγόμαστε τον χειμώνα (από πλημμύρες). Ωστόσο, μέχρι πριν μερικές μέρες και ενώ η κλιματική αλλαγή και η υπερθέρμανση του πλανήτη έχουν μεταλλάξει και το κλίμα της χώρας μας από μεσογειακό σε σχεδόν τροπικό κάποιες φορές, δεν είχαμε θρηνήσει νεκρούς από ακραία χειμωνιάτικα καιρικά φαινόμενα. Όταν τέθηκε η Αττική σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού εξαιτίας της κακοκαιρίας της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου, πολλοί από εμάς το θεωρήσαμε υπερβολικό, καθώς έχουμε ως χώρα το συνήθειο να λειτουργούμε υπό καθεστώς τρόμου. Το 112 έστειλε αρκετές προειδοποιήσεις για να περιορίσουμε τις μετακινήσεις μας και να παραμείνουμε στο σπίτι, τα σχολεία έκλεισαν και, θεωρητικά, η περιφέρεια ήταν προετοιμασμένη για μία–δύο μέρες έντονων βροχοπτώσεων και ίσως χιονοπτώσεων.

Ωστόσο, μερικοί από εμάς δεν είχαν τη δυνατότητα να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, γιατί έπρεπε να πάνε στην δουλειά τους (αν ήθελαν να την κρατήσουν) και μαντέψτε: η πόλη και η περιφέρεια δεν ήταν έτοιμες. Όχι για τα πιο ακραία καιρικά φαινόμενα των τελευταίων μηνών, αλλά ούτε για ένα ψιλόβροχο. Τα ακριβά νότια προάστια ήταν εκείνα που πλήρωσαν το μεγαλύτερο τίμημα, καθώς η Άνω Γλυφάδα, συγκεκριμένα, έγινε ένα με το βουνό και οι κεντρικοί της δρόμοι κάτι αντίστοιχο πισίνας ολυμπιακών διαστάσεων.  Δύο άνθρωποι έχασαν την ζωή τους την Τετάρτη που μας πέρασε. Ένας άνδρας του λιμενικού ανασύρθηκε νεκρός από τη θάλασσα και μία γυναίκα καταπλακώθηκε από αυτοκίνητο που παρέσυραν τα ορμητικά νερά. Στην κυριολεξία, πνίγηκε όλη η Αττική στην έξαρση ενός φαινομένου καθόλου σπάνιου και, όπως προβλέπεται για το μέλλον μας, τρομερά συνηθισμένου. Δεν είναι λύση να σταματάνε οι ζωές μας όταν ο καιρός δεν είναι ιδανικός. Ταυτόχρονα, δεν είναι λύση να μην έχουμε καν την επιλογή αν θα διακινδυνεύσουμε τη σωματική μας ακεραιότητα όταν ο καιρός δεν είναι ιδανικός και η πολιτεία δεν έχει φροντίσει να είναι προετοιμασμένη. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα – βασικά, όπως φαίνεται, το 2026 μόνο για ρέμα είμαστε.

«Η παγκοσμιοποίηση είναι μια αποτυχημένη πολιτική», δηλώνει ο Υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που έλαβε χώρα στο Davos της Ελβετίας αυτή την εβδομάδα, για μία ακόμη χρονιά. Είπωθηκαν τρομερά πράγματα σε αυτή τη συνάντηση της παγκόσμιας πολιτικο-οικονομικής ελίτ, και όσο εκείνοι συζητούσαν τα θέματα του σήμερα, ταυτόχρονα έμοιαζε να είναι μίλια μακριά από την πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε. Τα highlights αρκετά, τα fake news ακόμα περισσότερα, και ο Donald Trump μαζί με το επιτελείο του υπεύθυνοι για όλα τα παραπάνω. Ένα συνοθύλευμα ασυναρτησιών θα το χαρακτήριζα όλο αυτό που συνέβη στην ομιλία του αμερικανικού προέδρου: από την προβληματική επιμονή του να αποκτήσουν οι ΗΠΑ τη Γροιλανδία «για την προστασία του πλανήτη», μέχρι τις απειλές προς την Ευρώπη, τις αβάσιμες και σοβαρά προβληματικές ανακρίβειες για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την αμέτρητη αλαζονεία του σε σχέση με τη θέση της Αμερικής και την ευημερία σήμερα.

Ένα παγκοσμίου φήμης οικονομικό φόρουμ, που φιλοξενεί τους σημαντικότερους και πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη και έχει διαμορφώσει το περιβάλλον για μερικές από τις συζητήσεις που καθόρισαν το μέλλον, αυτή τη στιγμή γίνεται η προσωπική σκηνή ενός αδαή ανθρώπου με ατελείωτη εξουσία, με παρατηρητές μερικούς από τους πιο πλούσιους επιχειρηματίες στον κόσμο, που ακούν τα σχέδιά του και τα επικροτούν, γιατί στην πραγματικότητα επωφελούνται από το κέρδος που θα αποκομίσουν. Είναι λες και βρέθηκαν οι οικονομικοί και πολιτικοί ηγέτες του κόσμου για να ανταλλάξουν φιλοφρονήσεις, απειλές και πιθανά σχέδια για το μέλλον.

Μέσα σε όλα όσα συνέβησαν στο Davos, παρουσιάστηκε και το “Συμβούλιο Ειρήνης” μία δράση που συστάθηκε με σκοπό την εκεχειρία στη Γάζα, αλλά πλέον παίρνει μορφή διεθνούς οργανισμού με σκοπό την επίβλεψη ειρηνευτικών διεργασιών σε πολεμικές συγκρούσεις και θα προεδρεύεται ισοβίως από τον τωρινό Πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο Trump θέλει να στήσει άτυπα έναν ΟΗΕ που θα βασίζεται στις προσωπικές του απόψεις και δεν θα ελέγχεται από κανέναν. Όσο, όμως, υποστηρίζει πως «όλες οι χώρες θέλουν να συμμετέχουν», έχει κατορθώσει να μαζέψει μόνο 19 χώρες με το μέρος του. Προς το παρόν, βέβαια – γιατί κανείς δεν ξέρει πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα.

[relart 3]