Hot or Not #202: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, διαβάσαμε βιβλία, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!

Αγαπητό Cinobo της οδού Πατησίων, θέλω να σε ευχαριστήσω για το αφιέρωμα στον David Bowie, στην επέτειο των 10 χρόνων του θανάτου του. Κατάφερα να δω μόνο μία ταινία από τις τρεις αριστουργηματικές όπου πρωταγωνίστησε ο master Bowie: είδα το «Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς» ενώ επίσης προβλήθηκαν το «Άνθρωπος που έπεσε στη Γη» και «Αίμα και Πάθος». Και παρότι, είναι φιλμ που έχω παρακολουθήσει μόνο στην τηλεόραση, η μεγάλη οθόνη μεταμορφώνει την εμπειρία σε μια γνήσια, ολοκαίνουργια θέαση. Όπως πρόσφατα, σε άλλη περίσταση, τόνισε και ο φοβερός Στέλλαν Σκάρσκαρντ, κατά τη βράβευση του στις Χρυσές Σφαίρες, «στο σινεμά, όταν τα φώτα χαμηλώνουν και προοδευτικά μοιράζεσαι τον παλμό με άλλους ανθρώπους, αυτό είναι μαγεία. Πρέπει να παρακολουθούμε τις ταινίες στο σινεμά».

Και το «Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς» του Ναγκίσα Οσίμα όπου συναντήθηκαν ο David Bowie και ο Ρουίτσι Σαμακόμο – δύο κορυφαίοι ροκ σταρ της εποχής τους σε άλλα ημισφαίρια – είναι μια ταινία που παίρνει άλλες διαστάσεις στη μεγάλη οθόνη.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στην ιαπωνική Ιάβα, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν Βρετανοί στρατιώτες βρίσκονται αιχμάλωτοι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των εχθρών. Εκεί, όπου ήδη ζει ο φιλειρηνικός λοχίας Τζον Λόρενς – μια συμβιβαστική παρουσία ανάμεσα σε Άγγλους και Ιάπωνες – καταφθάνει και ένας θρύλος των βρετανικών στρατευμάτων, ο ταγματάρχης Τζακ Σέλιερς (θα θυμηθείτε ακαριαία τον ήρωα του τραγουδιού «Space Oddity», major Tom). Ο τελευταίος θα αλλάξει τις ισορροπίες στο στρατόπεδο, αφού θα προσελκύσει την προσοχή του διοικητή Γιονόϊ. Μέσα σε έναν αντιπολεμικό μανδύα, η ταινία αναδεικνύει το συγκρουσιακό πεδίο δύο πολιτισμών μα κυρίως τη σχέση της εξουσίας και του έρωτα, του ανδρισμού και της απαγορευμένης επιθυμίας σ’ ένα εντελώς απρόσμενο κάδρο (όπως είναι ένα στρατόπεδο).

Πέραν από την καθαυτή αξία της ταινίας – ήταν υποψήφια στο Φεστιβάλ Καννών του 2983 για τον Χρυσό Φοίνικα – το «Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς» είναι μια πρώτης τάξεως εμπειρία για τους fans του David Bowie να συνδέσουν τις ιδιότητες του: την alien φιγούρα του rock star με τον ηρωϊκό, εντούτοις αινιγματικό, χαρακτήρα του Σέλιερς. Είναι σαν μια ευκαιρία να συμπληρώσεις με λίγα ακόμα κομμάτια αυτό το ανεξάντλητο παζλ που συνέθετε την απαράμιλλη καλλιτεχνική φυσιογνωμία του Bowie – αφού ο κινηματογράφος υπήρξε και η μεγάλη του αγάπη. Δυστυχώς δεν έγραψε μουσική για την ταινία, αλλά μας αποζημίωσαν οι φοβερές, ιαπωνικής καταγωγής, συνθέσεις του Ρουίτσι Σακαμότο.

Προς την έξοδο του σινεμά, μετά το ρεσιτάλ του Bowie, η εποποιία συνεχιζόταν με το «Starman», δίνοντας παράταση στο, συγκινησιακά φορτισμένο, βράδυ. Αγαπητό Cinobo, να το επαναλάβεις.
Στέλλα Χαραμή

Το #Cancel, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μανώλη Δούνια στο Θέατρο Αθηνών, είναι ένα πραγματικά σύγχρονο, βαθύ, αστείο και thought provoking θεατρικό. Όταν ο μεγάλος αστέρας του Χόλυγουντ γοητεύεται από ένα πρωτότυπο έργο μια Ιρλανδής συγγραφέως, έρχεται στην θεατρική σκηνή του Λονδίνου για να αναλάβει την εκπλήρωση του πρωταγωνιστικού ρόλου, υπό την καθοδήγηση ενός Βρετανού σκηνοθέτη. Σε αυτή την συνθήκη, το τρίπτυχο ηθοποιός- σκηνοθέτης- συγγραφέας, ιδανικό για να φανερωθούν στην υπερβολή τους τα ζητήματα του έργου, γίνεται φερέφωνο της πολιτικής ορθότητας και των εμποδίων που τοποθετούμε στην σκέψη, φανερώνει τις προκαταλήψεις και την ταμπελοποίηση του νέου κοινωνικού- φιλελευθερισμού,  και εν τέλει αποκαλύπτει την αδυναμία  του σύγχρονου ανθρώπου να ακούσει πραγματικά, ειδικά μέσα στην καταιγίδα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης ενσαρκώνει πετυχημένα και ενεργητικά τον στερεοτυπικά νάρκισσο βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό που χρησιμοποιεί το βραβείο ως προέκταση του χεριού του και της αυθεντίας του, εμμένοντας σε αλλαγές που αλλοιώνουν το έργο. Στον ρόλο του Βρετανού σκηνοθέτη ο Θανάσης Κουρλαμπάς πιάνει τις συμβιβαστικές νότες του χαρακτήρα και χτίζει μια διακριτικά δυναμική παρουσία, αναδεικνύοντας πάντα τις αντιθέσεις του, ενώ στον ρόλο-κλειδί της συγγραφέως η Αθηνά Μαξίμου παραδίδει μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που καταλήγει να συγκρούεται με όλους για να προστατεύσει την ακεραιότητα του έργου της. Ο βορειοριλανδός συγγραφέας Ντέιβιντ Άιρλαντ έχει καταιγιστική γραφή, πολύπλευρο ενδιαφέρον για την κουλτούρα ακύρωσης αλλά και γνώση της διαμάχης της εθνικής ταυτότητας Ιρλανδών και βορειοιρλανδών που έξυπνα μαρκάρει ως βασική στο ποτ-πουρί θεμάτων που σχολιάζει. Μια παράσταση που απόλαυσα στο έπακρο και που αξίζει να πάει κανείς με παρέα ώστε να μπορεί να την συζητήσει αφού φύγει από το θέατρο.
Λίνα Ρόκα

Με την παράσταση «Ήμερη – Η Ανατομία μιας Πτώσης» ξεκίνησε το 2026 μου στο πιο αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο: το θέατρο. Στο Θέατρο Θησείον, την περασμένη Δευτέρα, ο κόσμος του Ντοστογιέφσκι ζωντάνεψε μέσα από μια ιστορία που δεν έχει εποχή: ένας άντρας, θύμα μιας ανυπόστατης συκοφαντίας, αποτραβιέται από την κοινωνία και ανοίγει ένα ενεχυροδανειστήριο. Εκεί, μέσα στην ψυχρή του μοναξιά, γνωρίζει μια νεαρή ορφανή, ένα πλάσμα αθώο και ανεξάρτητο που παλεύει να επιβιώσει. Της προτείνει γάμο, εκείνη δέχεται, αλλά η κοινή τους ζωή γίνεται λαβύρινθος φόβου, αμοιβαίας αδυναμίας και καταπιεσμένων συναισθημάτων.

Στο πρωτότυπο έργο η Ήμερη σιωπά· εδώ όμως η φωνή της γίνεται η καρδιά της παράστασης. Η Ιώβη Φραγκάτου είναι καθηλωτική: ξεκινά αθώα, γλυκιά, ενηλικιώνεται, αντιδρά, αντιστέκεται… Κάθε λέξη, κάθε σιωπή της, αναδεικνύει την εξουσία που της επιβάλλεται, τον φόβο που την περιορίζει και εκείνη την αγάπη που ξέρει μόνο να πονά. Η στιγμή που τραγουδά Nina Simone, «I wish I knew how it would feel to be free», είναι μαγική: μια φωνή που ζητά να υπάρξει και τελικά καταπνίγεται…

Ο χώρος, η μουσική, οι σιωπές γίνονται μέρος της αφήγησης, σαν να ζεις μαζί τους το παραλήρημα, την ενοχή και την αντίσταση. Η πτώση της Ήμερης δεν είναι ήττα· είναι αποκάλυψη. Κι εκεί είναι που συνειδητοποιείς πόσο δύσκολο (και ταυτόχρονα αναγκαίο) είναι να διεκδικείς χώρο, φωνή και ελευθερία. Και ότι η ανθρώπινη συνύπαρξη δεν είναι δεδομένη, πρέπει να τη διεκδικήσεις.
Ευδοκία Βαζούκη

Με τον καλύτερο τρόπο ξεκίνησε ο κύκλος «Έλληνες σολίστ» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου, καθώς στην πρώτη του συναυλία στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος φιλοξένησε την υψίφωνο Λένια Ζαφειροπούλου και τον πιανίστα Θοδωρή Τζοβανάκη, σε μια συναυλία με γενικό τίτλο «Ύπαρξη και χιούμορ στον Μπέντζαμιν Μπρίτεν και τον Ούγκο Βολφ». Οι δύο έλληνες σολίστ ερμήνευσαν εξαιρετικά τους δύο διαφορετικούς κύκλους τραγουδιών, τόσο το περισσότερο σύχρονο «WinterWords» («Λόγια του χειμώνα», 1953) του BenjaminBritten, σε ποίηση Τόμας Χάρντυ, όσο και τα 11 ρομαντικά ποιήματα του Έντουαρντ Μέρικε, από τα συνολικά 57 που μελοποίησε ο HugoWolfστον κύκλο «Mörike-Lieder» (1888).

Ώριμη ερμηνευτικά, με πλήρη έλεγχο του μέσου, αλλά και της επικοινωνίας της με το ακροατήριο, η Λένια Ζαφειροπούλου κατόρθωσε να αποδώσει τις λεπτές αποχρώσεις του ειρωνικού παιχνιδιού ανάμεσα στη μουσική και τον στίχο, αλλά και να αφήσει τη συγκίνηση να αναβλύσει ανεμπόδιστα –αλλά πάντα διακριτικά– εκεί που απαιτούνταν. Με ανάλογη δεξιοτεχνία ο Θοδωρής Τζοβανάκης ανταποκρίθηκε στον σχολιαστικό, κάποτε αποδομητικό, κάποτε αντιρρητικό, ρόλο που αναθέτουν στο πιάνο οι δύο συνθέτες.
Σπύρος Κακουριώτης

Μια ταινία που ανυπομονούσα να δω από τότε που έκανε το ελληνικό της ντεμπούτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι το Pillion και επιτέλους το είδα. Μιλάμε για μια queer ταινία που δεν ζητά άδεια, δεν απολογείται και σίγουρα δεν προσπαθεί να γίνει «εύπεπτη». Ο Alexander Skarsgård εμφανίζεται ως μηχανόβιος (σε φάση «πώς γίνεται να είναι τόσο επιβλητικός και τόσο camp ταυτόχρονα;») και δίνει μια ερμηνεία που ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο σκοτάδι και το χιούμορ, ενώ η χημεία του με τον συμπρωταγωνιστή του κουβαλάει ολόκληρη την ταινία.

Το Pillion παίζει με τη δυναμική εξουσίας, την επιθυμία και την ταυτότητα, αλλά το κάνει με χιούμορ, ειρωνεία και μια παιχνιδιάρικη διάθεση που σε κερδίζει ύπουλα. Δεν είναι ταινία που σε καθοδηγεί ούτε σε προστατεύει: σε αφήνει εκτεθειμένο μπροστά στις επιθυμίες του και περιμένει να δει αν θα αντέξεις. Έχει σκηνές που γελάς, σκηνές που νιώθεις άβολα (με την καλή έννοια) και άλλες που απλώς θαυμάζεις το θάρρος της. Είναι kinky, camp, σκοτεινό και fun, όλα μαζί. Και ναι, δεν είναι για όλους… και ευτυχώς.
Δάφνη Τζώρτζη

(+) Η πρώτη κούκλα Barbie με αυτισμό: Ένα ακόμη σημαντικό βήμα προς τη συμπεριληπτική κοινωνία που ονειρευόμαστε

Μετά τη Barbie με διαβήτη, την Barbie με σύνδρομο Down και την Barbie με προβλήματα όρασης, ένα από τα διαχρονικά αγαπημένα παιδικά παιχνίδια έρχεται να “αγκαλιάσει” τα άτομα που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού, κάνοντας και εμάς τους υπόλοιπους να κατανοήσουμε καλύτερα τα στοιχεία εκείνα που τα χαρακτηρίζουν. Και αυτό δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί μια υπέροχη πρωτοβουλία, αλλά και ένα βήμα μπροστά σε αυτό που θέλουμε να ονειρευόμαστε: μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις, όπου όλοι μπορούν να χωρέσουν και να αισθάνονται απολύτως άνετα.

Μιλώντας μάλιστα για τους ανθρώπους του φάσματος, που συχνά γνωρίζουν την περιθωριοποίηση και τον παραγκωνισμό λόγω της αδυναμίας του περίγυρού τους να τους κατανοήσουν, η συγκεκριμένη κούκλα φέρνει στην επιφάνεια κάθε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, την αποφυγή βλεμματικής επαφής, τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις ή την ενόχλησή τους στους έντονους θορύβους, συμβάλλοντας έτσι αποτελεσματικά στην ουσιαστική αποδοχή και ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.

Και το σημαντικότερο: η Barbie έχει πάψει εδώ και καιρό όπως φαίνεται να περνά την εικόνα του “αψεγάδιαστου” και του “τέλειου”. Γιατί αυτό τελικά που μας κάνει τέλειους είναι οι ίδιες οι “ατέλειές”μας.
Μιλένα Αργυροπούλου

Εικόνα από διαδήλωση του ’22 για το Ιράν στις ΗΠΑ, Photo: Craig Melville/Unsplash

Τις τελευταίες ημέρες, οι εικόνες και οι ειδήσεις από το Ιράν περνούν σχεδόν αθόρυβα, κι ας μιλάμε για μια κοινωνία που συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους για να διεκδικήσει ελευθερία. Μέχρι την Τρίτη, σύμφωνα με πληροφορίες τουλάχιστον 2.571 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις διαδηλώσεις – ένας αριθμός που σοκάρει. Ανάμεσα στις ιστορίες των διαδηλωτών ξεχωρίζει εκείνη του 26χρονου Εφράν Σολτανί. Ενός απλού πολίτη που συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό, επειδή τόλμησε να διαδηλώσει. Ακτιβιστές υποστηρίζουν πως δεν του δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και ότι του παραχωρήθηκαν μόλις δέκα λεπτά για να αποχαιρετήσει την οικογένεια του.

Κι εδώ γεννιέται το άβολο ερώτημα: Γιατί μια κοινωνία που παλεύει ανοικτά ενάντια σε ένα αυταρχικό καθεστώς δεν έχει καταφέρει να συγκινήσει τη διεθνή γνώμη για περισσότερο από μερικά λεπτά σε ένα δελτίο ειδήσεων; Ίσως επειδή έχουμε κανονικοποιήσει τη βία, που μετατρέπεται όλο και συχνότερα σε καθημερινή είδηση. Ίσως, πάλι, επειδή όταν δεν απειλείται άμεσα η δική μας ελευθερία, όσα συμβαίνουν αλλού, μοιάζουν μακρινά. Στο Ιράν οι διαδηλωτές ρισκάρουν τα πάντα για δικαιώματα που συχνά θεωρούμε δεδομένα και το λιγότερο που τους οφείλουμε είναι να μη τους αφήνουμε να χάνονται στη σιωπή.
Γιώτα Ευθυμούδη Μηνούδη

Τα fandoms ξεκίνησαν σαν ένα μέρος όπου μια σειρά ή μια ταινία δεν τελειώνει στους τίτλους τέλους, αλλά συνεχίζεται μέσα από συζητήσεις, θεωρίες, fanart, playlists, gifs, memes και fan fictions. Ένας χώρος χαράς, δημιουργικότητας και ασφάλειας όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να μοιραστούν το πώς βίωσαν μια ιστορία, πως συνδέθηκαν με τους αγαπημένους τους ήρωες, να ανταλλάξουν σκέψεις και συναισθήματα, να βρουν άλλους θεατές που πρόσεξαν τις ίδιες λεπτομέρειες, να διαφωνήσουν με σεβασμό και να νιώσουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα χωρίς φόβο χλευασμού ή επίθεσης. Την εβδομάδα που μας πέρασε, με αφορμή την online στοχοποίηση ενός εκ των πρωταγωνιστών της σειράς «Heated Rivalry», του François Arnaud, λόγω μιας φήμης που τον θέλει πολύ κοντά με τον συμπρωταγωνιστή του Connor Storrie, συνειδητοποίησα ξανά πόση τοξικότητα κυκλοφορεί στα fandoms — ειδικά όταν ξεφεύγει από τη μυθοπλασία και επικεντρώνεται εμμονικά στην προσωπική ζωή των ηθοποιών, για την οποία δεν μας πέφτει κανένας λόγος. Κι εδώ κρύβεται μια άβολη αντίφαση: να καταναλώνεις queer ιστορίες, αλλά να μη σέβεσαι τους queer ανθρώπους ως πραγματικά πρόσωπα με όρια. Αυτό είναι ομοφοβία και φετιχοποίηση με πιο γυαλιστερή συσκευασία. Και όταν η τοξικότητα γίνεται κανόνας, η σειρά παύει να είναι κάτι που μοιραζόμαστε· μετατρέπεται σε πεδίο μάχης που το διεκδικούν όσοι “φωνάζουν” — ή, πιο σωστά, κακοποιούν — πιο δυνατά. Έτσι, η απόλαυση του να παρακολουθείς την αγαπημένη σου σειρά ή ταινία αντικαθίσταται από άγχος, άμυνα και σιωπή.
Αριστούλα Ζαχαρίου