Bella Ciao#39: Και μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές

Αυτές δεν είναι κουμπουριές, αν και θα μπορούσαν. Κάτι που χαρακτηρίζει την ελληνική ματσίλα. Είναι όμως στρακαστρούκες, που καθώς προσφέρονται από λάθος για καραμέλες, γίνονται η αιτία να χάσει το δόντι της η Σωτηρούλα.

Ο Δημήτρης Σαμόλης, μέσα από τις «Στρακαστρούκες», αποδεικνύει ότι εκτός από ταλαντούχος ηθοποιός και τραγουδιστής έχει μεγάλη άνεση στη θεατρική συγγραφή, παρουσιάζοντας ένα κείμενο μοντέρνο, γεμάτο συναίσθημα. Ουσιαστικά, ο μονόλογος του Κωνσταντή ξεδιπλώνει, μέσα από την ερμηνεία του, μια ζωή ενοχών, φόβου, τρόμου και βαθιάς απαξίωσης από τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που φέρει το δικό του «τραύμα».

Άνεση, ωραία κίνηση, σβελτάδα: μια παράσταση που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή και κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους, με μια υπέροχη, γενναιόδωρη ερμηνεία που ακροβατεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Μας έκανε κοινωνούς, με ευκολία, στον κόσμο του Κωνσταντή. Η σκηνοθετική απλότητα είναι δοσμένη με τέτοια μαεστρία, που δεν παίρνεις τα μάτια σου από τη σκηνή.

Αυτή η χαρμολύπη με γοητεύει· τη βρίσκω έξυπνη, διασκεδαστική και εξαιρετικά διεισδυτική: να λέει αυτό που θέλει, να αναμετριέται με τα προσωπικά σου αδιέξοδα, χωρίς να σηκώνει το δάχτυλο για να μας πει τι είναι σωστό και τι λάθος.

Αγγίζει θέματα εκατοντάδων ιστοριών που έχουν φτάσει στα αυτιά μας: για τη σχολική βία, για την απόρριψη, αλλά και για την ανάγκη να γίνεις αποδεκτός από μια ομάδα που και καλά θεωρούνται πιο έξυπνοι, πιο όμορφοι, με μεγαλύτερες επιτυχίες, πιο «άντρες». Κάτι που κι εγώ, μεγαλώνοντας στην επαρχία, το γνωρίζω. Αλλά, δυστυχώς, το σίγουρο είναι ότι ακόμη και σήμερα επεκτείνεται και στις μεγαλουπόλεις, παρά τους τόσους αγώνες που γίνονται για μια πραγματικά δημοκρατική αποδοχή και ισότητα.

Όχι τυχαία, μια sold out παράσταση…

από τόσους πολλούς νέους, όλων των φύλων, κοινωνικών και βιολογικών, που δεν μυρίζουν ναφθαλίνη. Νέους, όμορφους, δροσερούς, ακομπλεξάριστους, με ένα γάργαρο χαμόγελο· αποτέλεσμα ενός έξυπνου, ευχάριστου, χωρίς διδακτισμούς κειμένου.

Με γεμίζει χαρά και αισιοδοξία ότι κάτι κάναμε. Αν και ακόμη θέλουμε πολύ δρόμο ενάντια στην ανεξέλεγκτη ομοφοβική επίθεση εφήβων και γενικότερα, των ανθρώπων.