Μετά τη Ντροπή, η Weirdwave, από τις 19 Ιουνίου, φέρνει στα θερινά άλλη μία δημιουργία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: τη «Νύχτα των σαλτιμπάγκων». Ο σπουδαίος σουηδός οτέρ, εδώ παρακολουθεί μια ομάδα περιπλανώμενων τσιρκολάνων στη Σουηδία του 1900, και μιλά για την αντιπαράθεση των πλανόδιων θεατρίνων με την εξουσία.
Μέσα στο καλοκαίρι, η Weirdwave θα παρουσιάσει συνολικά 4 + 1 αριστουργήματα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στους κινηματογράφους: το αφιέρωμα θα συνεχιστεί με την «Ώρα του λύκου», το «Χειμωνιάτικο φως» και την «Απιστία» (σε σενάριο του σκηνοθέτη και σκηνοθεσία Λιβ Ούλμαν). Πρόκειται για μερικές από τις λιγότερο παιγμένες ταινίες του στην Ελλάδα.
Η Νύχτα των Σαλτιμπάγκων: Υπόθεση
1900, Σουηδία. ‘Ενας θίασος τσίρκου σε παρακμή, που δίνει αγώνα επιβίωσης, σταθμεύει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου ο Aλμπέρτι, αρχηγός του θιάσου, εγκατέλειψε τη γυναίκα του και τα παιδιά του τρία χρόνια πριν. Απελπισμένοι από τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και την απώλεια των ρούχων τους κατά τη διάρκεια μια καταιγίδας, ο Aλμπέρτι και η Άννα, η καινούρια του σύντροφος, θα ικετεύσουν το διευθυντή του τοπικού θεάτρου να τους δώσει κοστούμια. Το τσίρκο ετοιμάζεται να δώσει παράσταση, η οποία όμως διακόπτεται πριν καλά-καλά ξεκινήσει με την άφιξη της αστυνομίας. Αψηφώντας τη ζήλια της Άννας, ο Aλμπέρτι αποφασίζει να επισκεφτεί την παλιά του σύζυγο και τα παιδιά του. Η Άννα ζητά εκδίκηση…
Το πάθος, η ζήλια και η αποτυχία εναλλάσσονται με το λυτρωτικό γέλιο σε μία ταινία για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με φόντο τον κόσμο του τσίρκου.
Ο Μπέργκμαν, σκύβει στον αγαπημένο του κόσμο του θεάματος, φέρνοντας σε αντιπαράθεση δύο μορφές τέχνης: το περιπλανώμενο τσίρκο από την μια και το επίσημο, αστικό, σοβαρό θέατρο από την άλλη –ουσιαστικά δύο κοσμοθεωρίες.
Με στοιχεία δανεισμένα από τον βωβό κινηματογράφο και την αισθητική των αρχετυπικών κλόουν, η ασπρόμαυρη ταινία καθηλώνει τον θεατή δημιουργώντας μια ονειρική όσο και εφιαλτική ατμόσφαιρα.
Σκηνή ανθολογίας αυτή όπου ο κλόουν Φροστ κουβαλά τη γυναίκα του πάνω του με τον Μπέργκμαν να τον κινηματογραφεί σαν το Χριστό στο Γολγοθά.
Η νύχτα των σαλτιμπάγκων σήμερα θεωρείται ένα εξπρεσιονιστικό αριστούργημα και μία από τις καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη.
