Πετρολούκας Χαλκιάς: Έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος δεξιοτέχνης του κλαρίνου

Με περισσότερα από χίλια τραγούδια στο ενεργητικό του – είτε ως ερμηνευτής, συνθέτης ή διασκευαστής – ο Πετρολούκας Χαλκιάς αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διατήρηση και διάδοση της ηπειρώτικης μουσικής παράδοσης, μεταφέροντάς την με αυθεντικότητα και πάθος τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Γεννημένος το 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου της Ηπείρου, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το κλαρίνο σε ηλικία μόλις 11 ετών, μαθητεύοντας δίπλα σε κορυφαίους δασκάλους του είδους, όπως τον Φίλιππα Ρούντα. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του πατέρα του, Περικλή Χαλκιά – και ο ίδιος καταξιωμένος κλαρινίστας – η αγάπη του για τη μουσική τον οδήγησε σε μια σπουδαία πορεία.

Το 1960 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου για δύο δεκαετίες μετέφερε τον ήχο της Ηπείρου σε ελληνικές κοινότητες και διεθνή ακροατήρια, φτάνοντας μέχρι και στον Λευκό Οίκο, όπου έδωσε συναυλία κατόπιν πρόσκλησης.

Η επιστροφή του στην Ελλάδα το 1980 σηματοδότησε μια νέα, δημιουργική περίοδο για τον ίδιο. Ηχογράφησε δίσκους που σημείωσαν επιτυχία, συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες, συμμετείχε σε συναυλίες και τηλεοπτικές εκπομπές, και ενέπνευσε πλήθος νέων μουσικών. Το όνομά του έγινε συνώνυμο της ποιότητας, της αυθεντικότητας και της βαθιάς μουσικής γνώσης.

Το 2018, ο Πετρολούκας Χαλκιάς βίωσε την απώλεια του γιου του, Μπάμπη Χαλκιά, επίσης μουσικού του κλαρίνου.

Το αντίο στον μεγάλο δάσκαλο του κλαρίνου αποτυπώθηκε με συγκίνηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος έγραψε: «Καλό ταξίδι γέροντά μου! Στο καλό ψυχούλα μου».

Η κληρονομιά του Πετρολούκα Χαλκιά θα μείνει ζωντανή μέσα από το έργο του και τις γενιές μουσικών που επηρέασε βαθιά. Ένας πραγματικός θησαυρός της ελληνικής μουσικής παράδοσης.

«Με βαθιά συγκίνηση και θλίψη αποχαιρετούμε τον Πέτρο-Λούκα Χαλκιά, τον κορυφαίο εκφραστή της ηπειρώτικης παραδοσιακής μουσικής, τον αξεπέραστο κλαρινίστα, τον δεξιοτέχνη ερμηνευτή που, με τη μουσική του, μύησε τους Έλληνες και τον κόσμο στη ζωντανή φωνή της παράδοσής μας. Η απώλειά του δεν είναι απλώς η απώλεια ενός μεγάλου μουσικού, αλλά ενός πιστού φύλακα της μουσικής κληρονομιάς μας και της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Αφήνει πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην παραδοσιακή μουσική και στην καρδιά της Ηπείρου. 

Υπήρξε, δικαίως, ο “πατριάρχης” του κλαρίνου, τίτλος που του αποδόθηκε για την αδιαμφισβήτητη δεξιοτεχνική κυριαρχία του. Δωρικός ερμηνευτής, σεμνός και προσηνής, αταλάντευτα αφοσιωμένος στην τέχνη του και πάντοτε αρωγός και πολύτιμος δάσκαλος των νεότερων καλλιτεχνών. Η παραδοσιακή μουσική μας δεν θα είναι πια ποτέ η ίδια χωρίς την εμβληματική του παρουσία. Ωστόσο, η εξέχουσα προσφορά του θα μείνει ζωντανή, να μας συγκινεί, να μας διδάσκει, να μας ενώνει. Η Ελλάδα, ιδιαίτερα η Ήπειρος, τον αποχαιρετούν με θλίψη και υπερηφάνεια».

Στην οικογένειά του, τους πολλούς μαθητές του και τους αμέτρητους φίλους του απευθύνω τα ειλικρινέστατα συλλυπητήρια μου».