Τα τέρματα του Αυγούστου: Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Πίνδου μέσα από τον φακό του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου

Ο Κουτσιαμπασάκος δεν χάνει ποτέ την επαφή με τον τόπο του και τους συγχωριανούς του. Από πολύ νέος με το «Φράγμα, ο Αχελώος και η γιαγιά μου», τον Μανάβη ή τον Γιό του Φύλακα και τώρα τη νέα του δουλειά, καταπιάνεται με επιμονή και πολλή αγάπη με τον άνθρωπο στην περιφέρεια – όχι μόνο χωροταξικά αλλά και ουσιαστικά. Τόπους, συνήθειες, ανθρώπους που συχνά παραβλέπουμε, κόσμους παράλληλους στην περιφέρεια του βλέμματος. Η ταινία «Τα τέρματα του Αυγούστου» παρακολουθεί το τουρνουά ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που διεξάγεται κάθε καλοκαίρι μεταξύ των χωριών στα Τζουμέρκα της Πίνδου, προσελκύοντας τους νέους του τόπου.

Τα χωριά ερημώνουν το χειμώνα, με ελάχιστους ηλικιωμένους κατοίκους να φροντίζουν τα ζώα και τους μπαξέδες τους, τις εκκλησίες και τους πεθαμένους τους. Το καλοκαίρι όμως, για δύο τουλάχιστον μήνες γεμίζουν με παιδικές φωνές και νέους που ακόμα επιστρέφουν στους γονείς, παππούδες και γιαγιάδες τους. Το Αρματολικό έχει ένα γήπεδο που ξεχορταριάζεται και διαμορφώνεται στο τσακ πριν το τουρνουά. Ο Κουτσιαμπασάκος και το κινηματογραφικό του επιτελείο δούλεψαν για δύο χρόνια στην ταινία και ήταν εκεί σε όλους τους αγώνες καταγράφοντας τον ενθουσιασμό, τους τσακωμούς, τις παρεξηγήσεις, τις απειλές και τα βρισίδια, τις χαρές, τις απογοητεύσεις, τρώγοντας και καμιά ξώφαλτση.

Είναι εκεί όμως και για τις γυναίκες του χωριού που φτιάχνουν τις πίτες τους, καθαρίζουν τις εκκλησιές για τα μνημόσυνα και τα πανηγύρια, σχολιάζουν, κριτικάρουν ή βοσκάνε τα ζώα. Για τους άντρες που χτίζουν τα σπίτια των παιδικών τους ονείρων, σφάζουν, διαμεσολαβούν ως τοπικοί παράγοντες, προσπαθούν να επιδιορθώσουν ζημιές ή… βγάζουν το δικό τους best of με τα καλά και τα κακά ανδρικά και γυναικεία ονόματα.

Ο φακός του Κουτσιαμπασάκου απλώνεται ψηλά στις κορυφογραμμές της Πίνδου και στα άγρια χωριά σκαρφαλωμένα στα βράχια, χαμηλά στα ποτάμια και ενδιάμεσα στις αυλές των κατοίκων. Προσεγγίζει τους ήρωες πάντα με τρυφερότητα και αγάπη, δείχνοντας παράλληλα και όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες, ματαιότητες και τις αντιξοότητες που συνθέτουν το ανθρώπινο, τοπικό και εθνικό τελικά στοιχείο και εξηγούν πολλά, όχι μόνο για την ελληνική επαρχία, αλλά για την Ελλάδα γενικότερα.

Μέσα σε κλίμα μεγάλης, συλλογικής χαράς και ενθουσιασμού με παρόντες στη σκηνή πολλούς παίκτες και κατοίκους του Αρματολικού, καθώς και συντελεστές, ο σκηνοθέτης στην παρουσίαση δήλωσε αισιόδοξος για την αίσθηση της κοινότητας και τη συνεργασία που αναπτύσσεται σε μικρούς τόπους, παρά τα μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν, υπήρχαν και θα υπάρχουν και παρά την παραμέληση από την Πολιτεία.

Αφού ευχαρίστησε τους φοιτητές του Τμήματος Κιν/φου του ΑΠΘ που βοήθησαν στην πραγματοποίηση της ταινίας, ο Κουτσιαμπασάκος είπε ότι όλα τα εκεί χωριά τα θεωρεί τόπο του, αφού η οικογένειά του μετακόμισε από τη Μεσοχώρα στο Αρματολικό μετά το κάψιμο του χωριού από τους Γερμανούς. «Το δυσκολότερο στο ντοκιμαντέρ είναι να σ’ εμπιστευτούν», είπε. «Και είναι ένα δώρο των συγχωριανών μου, το ότι μου εμπιστεύτηκαν την αλήθεια τους».