Ο Αναστάσης Ροϊλός μίλησε στο Πάμε Δανάη για την μοναξιά των παιδικών χρόνων, για την παγίδα του ναρκισσισμού, αλλά και για τον «Άμλετ», σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη.
«Η μελέτη και η έρευνα είναι διαφορετική διαδικασία, διαβάζεις πράγματα και ψάχνεις ιδανικά τις αντίθετες απόψεις, να βρεις κάτι που αναιρεί μία ωραία ερμηνεία. Δεν πάμε να παίξουμε απλά τη λύση κάποιου άλλου, γι’ αυτό και οι κάλοι σκηνοθέτες λένε ότι «θα κάνω έναν ρόλο με αυτόν τον συγκεκριμένο ηθοποιό» ανέφερε ο ηθοποιός, αποκαλύπτοντας ότι ο Θέμης Μουμουλίδης του είπε, «αν δεν θέλεις να κάνεις τον Άμλετ, δεν θα το κάνω φέτος».
«[Με συγκινούν] τα λόγια που ακούγονται στο έργο, με αφορμή το σάπιο βασίλειο της Δανίας, που είναι μια μικρογραφία που αφορά οποιαδήποτε χώρα και σίγουρα πρώτα από όλα τη χώρα του συγγραφέα. Ο Άμλετ είναι ο σύγχρονος άνθρωπος με «Α» κεφάλαιο μέσα στα χρόνια, ακόμα και σήμερα παραμένει ένα σύγχρονο έργο με την κορυφαία ερώτηση. Ο Σαίξπηρ λέει «να ζεις κάνεις η να μη ζει;». Αυτη είναι η ερώτηση των ερωτήσεων», είπε ο Αναστάσης Ροϊλός για το σπουδαίο σαιξπηρικό έργο.
«Ο καμβάς και το προϊόν των ηθοποιών είναι ο εαυτός μας, φλερτάρουμε πάρα πολύ με τον ναρκισσισμό. Είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία μπορείς να πέσεις. Ό,τι κάλο μας έρχεται πρέπει να το βλέπουμε ως ωραίο και να το αφήνουμε πίσω, γιατί η αμφιβολία πρέπει πάντα να υπάρχει, δεν σημαίνει ότι κάνουμε τα πάντα καλά».
Για τα παιδικά του χρόνια, ανέφερε: «Στο μεγάλωμα μου διάβαζα μεν, άλλα έκανα και όλα όσα κάνουν τα παιδιά, δεν πουλάω τον εαυτό μου ως κάλο παιδί και «ιντελεκτουέλ» ούτε και σήμερα. Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με την οικογένεια μου, η μοναξιά ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για να αρχίσω να ψάχνω τα πράγματα μόνος μου. Χωρίς να το ξέρω, ήταν σα να ζούσα σε έναν εντελώς δικό μου μικρόκοσμο, έχω έναν αδελφό άλλα δεν είχαμε καμία σχέση. Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου δεν μου αρέσει να αναλώνομαι σε πράγματα που νιώθω ότι δεν με πάνε μπροστά και δεν μου κάνουν κάλο».
