Αυτό που θέλω να πω για τη γιορτή της μητέρας: Slow down (χρόνε!)

Βλέπω γύρω μου μαμάδες με μωράκια ή με νήπια, κουρασμένες, ξενυχτισμένες, αγχωμένες, θυμωμένες, βιαστικές, και θέλω να τις πιάσω από το μανίκι και να τους πω να πατήσουν για μια στιγμή pause και να κοιτάξουν το μωρό/νηπιάκι τους. Να το δουν πραγματικά, να κρατήσουν την εικόνα του στον εγκέφαλό τους, να πιάσουν το χεράκι του που μπορεί να κολλάει από τις καραμέλες που πιπιλάει.

Να του φτιάξουν τα μαλλάκια -δήθεν-, αφορμή για να χαϊδέψουν ξανά το κεφαλάκι του.

Να το πάρουν αγκαλιά αμέσως μόλις κλάψει και να απολαύσουν την αίσθηση των χεριών του τυλιγμένα γύρω από το λαιμό τους.

Να το έχουν μαζί τους στην κουζίνα την ώρα που μαγειρεύουν.

Να στήνουν αυτοκινητόδρομους και να πίνουν τσάι σε μικροσκοπικά φλιτζάνια.

Να του διαβάζουν παραμύθια το βράδυ και να βλέπουν τα ματάκια του μικρού τους να γλαρώνουν και να κλείνουν. Και να σκύβουν να το σκεπάσουν και να το γεμίζουν με φιλιά.

Δεν τα λέω βέβαια όλα αυτά γιατί θα νομίσει ο κόσμος ότι είμαι η τρελή του χωριού (ή του σούπερ μάρκετ). Τα νιώθω όμως. Και παρότι ήμουνα από τις πολύ τυχερές μαμάδες που μπορούσα να εργάζομαι από το σπίτι μεγαλώνοντας ταυτόχρονα τα δύο παιδιά μου, μου λείπουν τώρα εκείνα τα χρόνια που ήμουν η «μανούλα», τόσο απαραίτητη στη ζωή τους.

Αν έχεις μωρό ή μικρό παιδί ίσως δεν συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια. Κυλάνε σαν το νεράκι αλλά επειδή σχεδόν κάθε στιγμή της ζωής σου ως μαμά είναι μοναδική, οι αναμνήσεις τους μένουν και σε συντροφεύουν. Και πετάγονται σαν φωτογραφίες σε άκυρες (όπως θα έλεγε τώρα η κόρη μου) στιγμές. Εκεί που βλέπεις το γιο σου να ξυρίζεται περνώντας μπροστά από τη μισάνοιχτη πόρτα του μπάνιου, τον βλέπεις μέσα στη μπανιέρα να παίζετε με ένα καραβάκι και να τον παρακαλάς να βγει κι εκείνος να γελάει και να σε πιτσιλάει.

Δεν θα συνεχίσω γιατί θα βάλω πάλι τα κλάματα. Όπως τα έβαλα βλέποντας το βίντεο αυτό. Slow down χρόνε γιατί δεν είμαι ακόμη έτοιμη για τις επόμενες πίστες!

Υ.Γ. Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες του κόσμου σε κάθε «πίστα» της μητρότητας! Τις μωρομάνες και τις μάνες εφήβων και τις μάνες ενήλικων παιδιών που έχουν ανοίξει τα φτερά τους και έχουν πετάξει, γεμάτα αυτοπεποίθηση, μακριά. Ειδικά σε αυτές τις τελευταίες θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μπράβο για όλα όσα έχουν κάνει, για το πώς έχουν στηρίξει και ενδυναμώσει τα παιδιά τους ώστε να φύγουν μακριά χαράζοντας τον δικό τους δρόμο.

(Αυτό το κείμενο το έγραψα πριν από λίγο καιρό στο προσωπικό μου blog)