Ο Λουκάς Σαμαράς, ο πρωτοποριακός καλλιτέχνης, γλύπτης και ζωγράφος έφυγε από την ζωή σε ηλικία 87 ετών. Η επί χρόνια γκαλερί του, Pace, η οποία διοργάνωσε 30 εκθέσεις με έργα του, ανακοίνωσε ότι πέθανε την Πέμπτη 7 Μαρτίου.
Από τη δεκαετία του 1960, ο Σαμαράς υπήρξε κυρίαρχη φυσιογνωμία στην καλλιτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης, δημιουργώντας γλυπτά, φωτογραφίες, ψηφιακά έργα τέχνης που δεν άνηκαν σε κανένα κίνημα ή τάση. ήταν μια αγαπημένη φιγούρα στη Νέα Υόρκη για έργα τέχνης που δεν συμμορφώθηκαν ποτέ με κάποιο συγκεκριμένο κίνημα.
Τα πιο διάσημα έργα του παραμένουν οι “φωτογραφικές μεταμορφώσεις” του, που δημιουργήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Γι’ αυτές τις πολαρόιντ, ο Σαμαράς φωτογράφισε τον εαυτό του σε πόζες που συχνά είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς, επειδή έχει αλλοιώσει τις εικόνες αυτές τόσο έντονα, χρησιμοποιώντας χημικά στις εκτυπώσεις και στη συνέχεια ξύνοντας και τρίβοντάς τες. Στο τελικό αποτέλεσμα, ο Σαμαράς μοιάζει να διαλύεται σε πολύχρωμες παραμορφώσεις.
Ο Λουκάς Σαμαράς γεννήθηκε το 1936 στην Καστοριά, μια ελληνική πόλη στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την Ελλάδα όταν ο Σαμαράς ήταν μόλις τριών ετών και όταν επανασυνδέθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν διατηρούσαν καλές σχέσεις.
Ο Σαμαράς ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά του όταν ήταν 11 ετών, καταλήγοντας στη Δυτική Νέα Υόρκη του Νιου Τζέρσεϊ, και θα παρέμενε εκεί για μεγάλο μέρος της καριέρας του. Παρόλα αυτά, ακόμη και αργότερα, οι απόηχοι της ελληνικής του κληρονομιάς αντηχούσαν μέσα από την τέχνη του. Είχε πει κάποτε: “Επειδή ήμουν Έλληνας, μπορούσα να ασχοληθώ ελεύθερα με το σώμα. Σκεφτείτε τα ελληνικά αγγεία”.
Ενώ φοιτούσε στο λύκειο, ο Σαμαράς κέρδισε υποτροφία για διαγωνισμό από τον Allan Kaprow, έναν καλλιτέχνη που τότε ήταν πρόεδρος του τμήματος τέχνης του Πανεπιστημίου Rutgers στο New Jersey. Εκεί, ο Σαμαράς σπούδασε με τον Kaprow και τον γλύπτη George Segal, και έτσι ξεκίνησε η επαφή του με την αβαν γκαρντ σκηνή της Νέας Υόρκης.
Ο Σαμαράς ξεκίνησε αρχικά να φτιάχνει παστέλ, μια σειρά από τα οποία δόθηκαν αργότερα από τον έμπορό του Arne Glimcher στη Morgan Library & Museum της Νέας Υόρκης. Τα έργα αυτά, με τις τρεμάμενες, νευρικές μορφές τους, προϊδεάζουν για ορισμένα από τα εφέ που θα πετύχαινε στη συνέχεια χρησιμοποιώντας Polaroid.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Σαμαράς άρχισε να κατασκευάζει γλυπτά στις οποίες οι θεατές μπορούσαν να εισέλθουν. Το πιο διάσημο από αυτά, το Mirrored Room (1966), είναι καλυμμένο με γυαλί και περιέχει στο εσωτερικό του ένα τραπέζι και καρέκλες που είναι επίσης επενδεδυμένα με αντανακλαστικό υλικό. Όταν οι θεατές μπαίνουν μέσα, οι εικόνες τους πολλαπλασιάζονται, φαινομενικά χωρίς τέλος.
Ο Σαμαράς πέθανε λίγους μήνες πριν από την έκθεση μιας σειράς γλυπτών του από τη δεκαετία του 1990 στο Dia Beacon στο Upstate της Νέας Υόρκης τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Με πληροφορίες από ArtNews
