Καλεσμένος στην εκπομπή, Καλύτερα Αργά, βρέθηκε ο Πέτρος Ζούλιας, με αφορμή την παράσταση “Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ” που σκηνοθετεί στο Θέατρο Ιλίσια – και μεταξύ άλλων μίλησε για την σκηνοθεσία και την πορεία του μέχρι σήμερα.
«Ως σκηνοθέτης έχω πάρα πολλή υπομονή»“Η πιο βαθιά συμφιλίωση με την παράστασή μου, συμβαίνει στην τελευταία παράσταση, εκεί που. Που την αποχαιρετώ, την αποδέχομαι όπως και να έχει πάει από εισιτήρια και είμαι πια ελεύθερος. Όταν παίζεται μια παράστασή μου με απασχολούν τι λένε οι θεατές, τι συμβαίνει με τα φώτα και τους ηθοποιούς. Υπάρχει μια καθημερινή αναφορά” παραδέχτηκε.
“Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλή υπομονή γιατί δεν γίνεται, πρέπει να συνεννοηθώ με τους άλλους. Δεν βιώνω τον ρόλο του σκηνοθέτη εξουσιαστικά. Πιστεύω ότι πρέπει να τον πείσω, πρέπει με τον άλλον να “γεννήσω” κάτι. Γιατί το να πεις στον άλλον τι να κάνει, είναι πολύ επιφανειακό. Ο καθένας διαλέγει τον δρόμο που του πάει από ιδιοσυγκρασία. Με έχει βοηθήσει πολύ που διδάσκω 22 χρόνια στη σχολή Θεοδοσιάδη. Πραγματικά μαθαίνω από τις γενιές και τα παιδιά. Ένα πράγμα που έμαθα είναι το “έλα και λίγο στη θέση μου, κάντο και δικό σου”. Γιατί έχω ένα υλικό που γεννιέται, είναι παιδιά που πρωτοανακαλύπτουν τη φωνή τους. Και ξέρεις τι παρατηρώ; Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο δύσκολη είναι η έκφραση” ανέφερε.
“Ο καλλιτέχνης δημιουργεί, εκφράζεται με δεδομένη την ανασφάλεια. Ποτέ δεν έχω πει σε πάνω από 60 παραστάσεις που έχω κάνει “α, αυτό θα σκίσει ή θα πετύχει”. Πάντα κρατάω μικρό καλάθι, πάντα έχω την αγωνία τι θα γίνει. Στην πρεμιέρα συνήθως κρύβομαι, με ψάχνουν γιατί παθαίνω όχι απλώς ανασφάλεια αλλά πανικό”.
“Ο πιο αυστηρός κριτής είναι ο χώρος μας. Οι πιο δύσκολοι, απαιτητικοί θεατές είναι άνθρωποι του χώρου μας. Και δεν νομίζω ότι είναι ζηλεια. Υπάρχει και ένα στοιχείο ανταγωνισμού αλλά νομίζω ότι μένουμε σε πιο ειδικά θέματα που ένας θεατής δεν καταλαβαίνει. Οι θεατές λένε ότι εμάς μας νοιάζει να νιώσουμε, να ταυτιστούμε, να καταλάβουμε την ιστορία. Το πιο ειδικό κοινό μένει σε αυτά, τα ψάχνει αυτά και λόγω γνώσεων έχουν απαιτήσεις. Ειδικά οι ηθοποιοί! Ο Σταμάτης Φασουλής είναι από τους αγαπημένους μου συναδέλφους, γιατί σε συμφιλιώνει με την ελαφράδα σου. Σε βάζει σε μια διαδικασία να αποδεχτείς όλο το πακέτο της ύπαρξής σου. Δεν είναι σοβαροφανής. Έχει μια ολόκληρη ιστορία που έχει διανύσει και λίγο με έχει επηρεάσει”.
