Ο Μιχάλης Οικονόμου πρωταγωνιστεί αυτή την περίοδο στην παράσταση “Da”, το πολυβραβευμένο έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Hugh Leonard , που παρουσιάζεται για ακόμη μία σεζόν στο Θέατρο Ιλίσια. Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα όταν έπαιξε σε αυτό ο Μάνος Κατράκης, που ήταν μάλιστα και η τελευταία του παράσταση. Σήμερα, μερικά χρόνια αργότερα, ανεβαίνει από τον Γρηγόρη Βαλτινό σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια. «Είναι μια ιστορία με πολλή αγάπη, τρυφερότητα, χιούμορ. Το κοινό στο πρώτο μέρος γελάει τρομερά και στο δεύτερο του ‘τραβάμε το χαλί κάτω από τα πόδια’ και φεύγει αρκετά συγκινημένο. Αγγίζει πάρα πολλά θέματα. Της υιοθεσίας, της άνοιας, της ταυτότητας, μιλάει για τα όνειρα που είχαμε και βλέπουμε τελικά τι καταφέραμε μεγαλύτεροι».
«Έχουμε αποπροσανατολιστεί τελευταία με όλα τα τραγικά που ακούμε περί ενδοοικογενειακής βίας. Είναι απόλυτη ανάγκη να επιστρέψουμε στην τρυφερότητα και στην αγάπη», ανέφερε ο ηθοποιός.
Για την συνειδητή επιλογή του για πολλά χρόνια να μην κάνει τηλεόραση και πόσο τον έχει αλλάξει σαν άνθρωπο η έκθεσή πλέον μέσω αυτής, μίλησε στη συνέχεια ο ηθοποιός. «Πριν πέντε χρόνια μπήκε στο παιχνίδι η τηλεόραση για εμένα. Αναγκαστικά μέσω αυτού γίνεται κανείς πιο εξωστρεφής. Ξεκίνησε βέβαια όλη αυτή η εξωστρέφεια και με το θέμα του παιδιού. Επιλέξαμε να μη το κρύψουμε, ν’ αρχίσουμε να το επικοινωνούμε και τότε άρχισαν να πληθαίνουν και οι φωνές γι’ αυτό το θέμα. Και αν όχι τώρα πότε θα μιλήσουμε γι’ αυτό το θέμα; Τώρα που γίνονται όλες αυτές οι ζυμώσεις στην κοινωνία».
«Ένιωσα νωρίς την ανάγκη να μιλήσω στους γονείς μου για την ομοφυλοφιλία μου, αλλά δεν είχα το θάρρος να το κάνω», είπε στη συνέχεια. «Κουβαλούσα για πολλά χρόνια αυτό το τσουβάλι με τις πέτρες, που στο μυαλό μου ήταν πιο βαριές από ό,τι πραγματικά ήταν αλλά αυτό συμβαίνει στο κεφάλι κάθε ΛΟΑΤΚΙ ατόμου που δεν έχει μιλήσει».
«35 χρονών μίλησα τελικά στους γονείς μου και ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα από ό,τι περίμενα. Η κοινωνία προχωράει και έχει έρθει η ώρα η Πολιτεία να στηρίξει αυτό το κομμάτι της που δεν είναι τόσο μεγάλο αλλά έχει ανάγκη αυτή την ισότητα. Θα ήθελα να προσκαλέσω στο σπίτι μας, για έναν καφέ, αυτούς τους βουλευτές που έχουν την αμφιβολία, να δουν τα πρόσωπά μας, να δουν το πρόσωπο και το γέλιο του παιδιού μας. Έχει ένα κόλλημα η κοινωνία να σκεφτεί δύο άντρες να φέρονται στοργικά σε ένα μωρό».
«Με τον σύντροφό μου κάναμε σύμφωνο συμβίωσης. Νομικά εκείνος έχει την επιμέλεια του παιδιού, αν συμβεί το οτιδήποτε σε εκείνον, το παιδί μπορεί να το πάρει η Πρόνοια. Πρέπει να υπάρξει μία ρύθμιση σε αυτό», τόνισε.
«Η Πολιτεία ας προστατέψει τα παιδιά μας, γιατί εμείς τα ζήσαμε, έχουμε θυμώσει και πληγωθεί. Πλέον ίσως γελάμε με αυτά. Δεν κουβαλάω καμία πικρία πια».
