Ο Μάθιου Πέρι (Matthew Perry), που έφυγε από τη ζωή στις 28/10, σε ηλικία 54 χρονών δεν ήθελε να τον θυμόμαστε μόνο για τα «Φιλαράκια». Σε συνέντευξη που έδωσε τον Νοέμβριο του 2022 στον συμπατριώτη του, Καναδό παρουσιαστή Tom Power, με αφορμή την προώθηση της αυτοβιογραφίας του “Friends, Lovers, and the Big Terrible Thing” είπε πως όταν πεθάνει θα ήθελε να τον θυμούνται «ως κάποιον που έζησε καλά, αγάπησε καλά, ήταν αναζητητής κι όσον αφορά στα λεγόμενα επιτεύγματά μου, θα ήταν ωραίο αν τα «Φιλαράκια» καταγράφονταν πολύ πιο πίσω από τα όσα έκανα για να βοηθήσω άλλους ανθρώπους. Ξέρω ότι αυτό δεν θα συμβεί, αλλά θα ήταν ωραίο».
Ο Μάθιου Πέρι ήταν ο ΤσάντλερΔεν είχε άδικο, δεν συνέβη αυτό που επιθυμούσε. Από τη στιγμή που πληροφορηθήκαμε την είδηση του θανάτου του, έχουν γραφτεί εκατοντάδες κείμενα για το σαρωτικό τηλεοπτικό φαινόμενο των “Friends”, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα κατακλύστηκαν με αναρτήσεις από αγαπημένες σκηνές, memes και ατάκες με πρωταγωνιστή τον Τσάντλερ Μπινγκ (Chandler Bing), τον ήρωα που υποδύθηκε για 10 χρόνια και με τον οποίο μοιραζόταν πολλά κοινά χαρακτηριστικά.
Η αρχική περιγραφή του χαρακτήρα, ανέφερε πως είναι ο σαρκαστικός παρατηρητής της ζωής των γύρω του, εκείνος που πάντα έχει την τελευταία χιουμοριστική ατάκα σε μια σκηνή. Τι έφερε όμως ο ίδιος ο Μάθιου Πέρι στον ήρωα, με την ερμηνεία του; Τον τρόπο εκφοράς και τονισμού της ατάκας, έναν τρόπο ομιλίας τον οποίο είχε καθιερώσει ο ίδιος όταν ήταν έφηβος, το ύφος που είχε καλλιεργήσει όταν συνομιλούσε με τους κολλητούς του στον Καναδά κι ήταν μια ερμηνεία που οι δημιουργοί της σειράς – όπως και οι τηλεθεατές στη συνέχεια – λάτρεψαν.
Ταυτόχρονα όμως, μοιραζόταν κι άλλα κοινά. Είναι γνωστό στους φανατικούς της σειράς ότι οι σεναριογράφοι εμπνέονταν τόσο από τις ιδέες, όσο και από τις ζωές των ηθοποιών που ερμήνευαν τους έξι φίλους, ενσωματώνοντας στοιχεία της προσωπικότητάς τους στους χαρακτήρες τους. Έτσι, ο Μάθιου Πέρι σχετίζεται με τον Τσάντλερ ως προς το ότι ήταν αυτός ο εμφανίσιμος μεν τύπος, ο οποίος όμως δεν είναι ιδιαίτερα άνετος με τις γυναίκες και χρησιμοποιεί το χιούμορ ως αμυντικό μηχανισμό. Στοιχεία που τον έκαναν εξαιρετικά συμπαθή και εύκολο στο να ταυτιστούν οι θεατές μαζί του.
Κι αν ταυτιστείς με έναν ήρωα, τον οποίο παρακολουθείς σχεδόν σε καθημερινή βάση στην οθόνη σου επί χρόνια και στη συνέχεια σε διαρκείς επαναλήψεις, φτάνεις να τον έχεις αγαπήσει σαν δικό σου άνθρωπο κι είναι επόμενο να στενοχωρηθείς, ακόμη και να σοκαριστείς με τον θάνατο του ηθοποιού που τον ενσάρκωσε – αυτό για εκείνους που κάπως κυνικά απορούν και σχολιάζουν τις αμέτρητες αναρτήσεις και τα κύματα θλίψης των τελευταίων ημερών.
Για ποιο «επίτευγμα» ήταν όμως περισσότερο υπερήφανος ο Matthew Perry και θα ήθελε ο κόσμος να τον θυμάται; Όπως ανέφερε στην προαναφερθείσα, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Tom Power, «είχα πολλά σκαμπανεβάσματα στη ζωή μου, αλλά το καλύτερο πράγμα για μένα είναι ότι αν ένας αλκοολικός ή τοξικομανής έρθει και με ρωτήσει: “Θα με βοηθήσεις;”, θα απαντήσω: “Ναι, ξέρω πώς να το κάνω αυτό”. Θα το κάνω αυτό για σένα, ακόμη κι αν δεν μπορώ πάντα να το κάνω για τον εαυτό μου”. Έτσι βοηθάω, όποτε μπορώ, σε ομάδες ή με προσωπική επαφή, ένας προς έναν».
Αυτό επιβεβαιώνει και σε μια συγκινητική ανάρτησή του ο στενός του φίλος και συνάδελφος Hank Azaria, ο οποίος αναφέρει ότι όταν υπήρξε κι ο ίδιος εξαρτημένος, ο Matthew Perry ήταν εκείνος που τον πήγε πρώτη φορά στους Ανώνυμους Αλκοολικούς, προκειμένου να ξεκινήσει την απεξάρτησή του. «Όλο τον πρώτο χρόνο που ήμουν νηφάλιος, πηγαίναμε σε συναντήσεις μαζί. Ως νηφάλιος, ήταν τόσο περιποιητικός, δοτικός και σοφός. Με βοήθησε να γίνω και εγώ», ενώ συμπληρώνει ότι ήταν ο πιο αστείος άνθρωπος που γνώριζε, με έξυπνο χιούμορ και γρήγορη ατάκα.
Αν τα «Φιλαράκια» ήταν το φως, η ανάλαφρη, κωμική πλευρά της ζωής, έξω από τα γυρίσματα ο Μάθιου Πέρι αντιμετώπιζε το σκοτάδι των εθισμών του. Όσο χάριζε απλόχερα με την ερμηνεία του στιγμές χαράς σε εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο, πάσχιζε να απελευθερωθεί από τους δαίμονές του.
Κι είναι αξιοθαύμαστο το πώς αποφάσισε να δημοσιοποιήσει τον αγώνα του κι όλες τις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές που πέρασε ως εξαρτημένος, χρησιμοποιώντας την επιρροή του για να ευαισθητοποιήσει γύρω από το ζήτημα του εθισμού, αλλά και του στίγματος που τον συνοδεύει. Τα απομνημονεύματά του που κυκλοφόρησαν το 2022, ήταν ίσως ένας αποχαιρετισμός, αλλά και μια προσπάθεια να βοηθήσει με τον δικό του τρόπο όσους ζουν με τον εθισμό. Όπως ανέφερε στην τελευταία συνέντευξή του, «θα ήθελα οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι τους, υπάρχουν κι άλλοι που αισθάνονται όπως εκείνοι, η συμπεριφορά τους δεν είναι περίεργη, νοσούν από μια ασθένεια και δεν ευθύνονται για αυτό.»
Το σοκαριστικό της είδησης του θανάτου του, είναι ότι ένας άνθρωπος που έγινε διάσημος από μια σειρά η οποία λατρεύτηκε ως το απόλυτο comfort, χαλαρωτικό, αντικαταθλιπτικό τηλεοπτικό προϊόν, έφυγε τσακισμένος από τα σκοτάδια του. Και μαζί του, είναι σαν να έφυγε κι ένα μέρος της νιότης μας.
