Σαν σήμερα, 17 Οκτωβρίου 1972, γεννιέται ο Eminem

Η εξαίρεση της εξαίρεσης και ξανά. Η εξαίρεση της εξαίρεσης και… ξέρετε τη συνέχεια. Λευκός ράπερ, πείτε το μία, δύο, τρεις, όσες φορές μπορείτε. Το flow του προηγείται του χρόνου. Επανάληψη, επανάληψη, επανάληψη. Σαν υπογραφή που ξεκόλλησε από τοίχο και σημάδεψε το δέρμα, διείσδυσε στον λαβύρινθο μας και έμεινε εκεί για πάντα. Επιστροφή και ανανέωση παρακαλώ. Πάρτε το από την αρχή και πετάξτε το βάρος του Σίσυφου από πάνω σας. Πάνω-κάτω, μπρος-πίσω και η ταχύτητα να αυξάνει. Σε λίγο μένει μια σκιά που λάμπει και σαν φλεγόμενη σφαίρα κινείται. Το όνομα ακούγεται δυνατά, ψιθυριστά, ξέπνοα, επίμονα.

Το όνομα είναι πρόσωπο και προσωπείο, είναι το σύνθημα που έχουν επαναλάβει πολλοί, είναι μια κληρονομιά που η ραπ δεν μπορεί να αρνηθεί και πάντα θα μένει ανοιχτή. Από το ποιος είναι αυτός ο λευκός; στο ένας από τους καλύτερους ράπερ όλων των εποχών. Το όνομά του έχει χαραχτεί σε cd, βινύλιο, κινηματογραφικό φιλμ, στο χαρτί εφημερίδων, περιοδικών, στις ψηφιακές σελίδες του διαδικτύου, στη βάση βραβείων, στα χείλη ομοτέχνων του, στα νιάτα των πρώτων ακροατών του και στα ακούσματα των πιο πρόσφατων. Το όνομά του έγινε κομμάτι της μουσικής, του απελευθερωμένου λόγου, της ραπ/ποπ κουλτούρας, σταθερό σημείο αναφοράς, παντοτινό. Ο Eminem δεν χάθηκε στη στιγμή, έγινε η ανθεκτική, αξεπέραστη στιγμή.

Αυτός, ο μανιακός ριμαδόρος (σ.σ από TXC αυτό, τόσο ταιριαστό, όμως, για τον κύριο «Ε»), αυτός που επιβεβαίωσε τον κανόνα και επέβαλλε την εξαίρεση! Ο λόγος που δεν περιορίζεται, δεν φυλακίζεται, δεν δαγκώνεται, δεν κρύβεται, δεν σταματά, δεν κρατά τα λιπόψυχα, τα δειλά, τα φοβισμένα, τα προκαθορισμένα…

Αυτός ο ράπερ δεν είδε όρια, σύνορα, στο τι μπορεί να πει η ραπ φωνή στο μικρόφωνο. Έτσι δεν θα πρεπε να είναι; Ναι, αλλά… Ο λόγος καταγγελία απέναντι στην κάθε εξουσία, ο αυτοαναφορικός, ο ιδιωτικός, ο λαμπερός, μπλινκ-μπλινκ, ο σεξιστικός, ο κενός, ο συναισθηματικός, ο οργισμένος, ο ψίθυρος, ο μανιασμένος, ο gangsta, ο λούμπεν, ο ποιητικός… και όμως, ο Eminem βρήκε τον χώρο, είδε τα αποσιωπητικά και τα γέμισε με το χρώμα του, με τα αδιέξοδά του, με τις αδυναμίες του, με τα πολιτικά/κοινωνικά του μηνύματα, με το άφθαρτο battle ύφος, με μελωδικούς ήχους και με απίστευτες, ασύγκριτες, ταχύτητες.

Διαβάστε περισσότερα στο GazzettaPlus