Έφη Μπίρμπα και Άρης Σερβετάλης ανεβάζουν την “Καρδιά του Σκύλου” του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ
Μετά την πρώτη κοινή επιδαύρια κάθοδό τους με τα “Βατράχια”, η Έφη Μπίρμπα και ο Άρης Σερβετάλης επιστρέφουν στο θέατρο Κιβωτός τον Δεκέμβριο του 2023, με το εμβληματικό έργο του Ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, “Καρδιά του Σκύλου”.
H Έφη Μπίρμπα επιχειρεί μία νέα στοχαστική ανάγνωση και σκηνοθετεί με τον δικό της διηθητικό και ονειρικό τρόπο την άγρια, ταραχώδη και κωμικά υπερρεαλιστική αυτή σάτιρα για την ανθρώπινη φύση με πρωταγωνιστές τον Άρη Σερβετάλη και τον Αντώνη Μυριαγκό. Μαζί τους η Ηλέκτρα Νικολούζου, ο Μιχάλης Θεοφάνους, η Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, η Αλεξάνδρα Καζάζου και ο Σπύρος Δέσικος.
Η “Καρδιά του Σκύλου” γράφτηκε το 1925, αλλά δεν δημοσιεύτηκε στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1987 λόγω λογοκρισίας. Πρόκειται για ένα ευφυές μείγμα σατιρικής και φιλοσοφικής λογοτεχνίας που ακροβατεί στα όρια της επιστημονικής φαντασίας και του ρεαλισμού, θίγει θέματα που αφορούν τη φύση και την ατομική ταυτότητα και εγείρει ερωτήματα για τις συνέπειες των κοινωνικών πιέσεων και της επιστήμης.
Η ιστορία του περιστρέφεται γύρω από τον καθηγητή Πρεομπραζένσκι που μαζί με τον βοηθό του, δόκτορα Μπρομεντάλ, επιχειρούν ένα τολμηρό ιατρικό πείραμα. Μεταμοσχεύουν την υπόφυση και τους όρχεις ενός νεκρού άνδρα σε έναν αδέσποτο σκύλο ονόματι Σάρικ με τη φιλοδοξία να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο ανθρώπου. Το πείραμα δεν έχει την αναμενόμενη έκβαση, καθώς ο σκύλος Σάρικ μετατρέπεται σταδιακά σε άνθρωπο αγροίκο που διαλύει τη γαλήνη της καθημερινότητας και θέτει σε κίνδυνο την κοινωνική θέση και την επιστημονική υπόσταση του δημιουργού του.
Ως προειδοποιητικό παραμύθι για τη διαφύλαξη της ατομικότητάς μας, η “Καρδιά του σκύλου” ταιριάζει απόλυτα με τη θεματολογία των έργων που γοητεύουν την Έφη Μπίρμπα (Άτιτλο, Δον Κιχώτης, Σωσίας, Το Όνειρο ενός Γελοίου, Βατράχια), έργα δηλαδή που μιλούν για πολύ πυρηνικά ζητήματα με τρόπο στρεβλό, ιδιαίτερο και μοναδικό.
Η ιδιοσυγκρασιακή καλλιτέχνιδα προσεγγίζει με τη μοναδική σκηνοθετική της ματιά το έργο αυτό του Μπουλγκάκοφ που αναδεικνύει έξοχα τον παραλογισμό της βίαιης αλλαγής της ανθρώπινης φύσης, ώστε να ταιριάζει σε ένα άκαμπτο ιδεώδες, αποκαλύπτοντας τους κινδύνους της απόλυτης συμμόρφωσης του ανθρώπου στις κοινωνικές επιταγές.
Με όπλα της δύο ηθοποιούς που διακρίνονται για την έντονη σωματικότητά τους, τον Άρη Σερβετάλη και τον Αντώνη Μυριαγκό, στήνει μία ποιητική παράσταση φωτίζοντας τον σύγχρονο άνθρωπο στον πυρήνα του, ενώ ταυτόχρονα μας υπενθυμίζει να παραμένουμε πάντα σε εγρήγορση για τη διαφύλαξη της ταυτότητάς μας.
